Οι μακροοικονομικές πιέσεις που συνδέονται με τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχουν ανακόψει το πολύμηνο ράλι των πολύτιμων μετάλλων, καθώς τα επίμονα στοιχεία για τον πληθωρισμό αναθεωρούν τις προσδοκίες για τη νομισματική πολιτική.
Σύμφωνα με το Investing, οι επενδυτές εκτιμούν πλέον ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ θα διατηρήσει τα επιτόκια σε υψηλά επίπεδα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αυξάνοντας τις πραγματικές αποδόσεις και το κόστος διακράτησης του χρυσού, ο οποίος δεν προσφέρει τόκο, ανέφερε σε σημείωμά του προς πελάτες ο επικεφαλής επενδύσεων της UBS Switzerland, Μίχαελ Μπόλιγκερ.
Η πρόσφατη διόρθωση των τιμών αναδεικνύει πόσο ευαίσθητα παραμένουν τα εμπορεύματα στις μεταβολές του κόστους δανεισμού. Ωστόσο, ο Μπόλιγκερ εκτιμά ότι η πίεση αυτή θα υποχωρήσει όταν η Fed επανεκκινήσει τον κύκλο μειώσεων επιτοκίων αργότερα μέσα στο έτος.
Εφόσον οι μακροοικονομικές συνθήκες εξασθενήσουν και επιτρέψουν στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να υιοθετήσουν πιο υποστηρικτική στάση, η UBS προβλέπει σημαντική ανάκαμψη του χρυσού. Στο βασικό της σενάριο, η τιμή του πολύτιμου μετάλλου θα μπορούσε να φθάσει τα 5.500 δολάρια ανά ουγγιά έως το τέλος του 2026.
Σημαντικό στήριγμα για τις τιμές αποτελεί η ισχυρή και μη κυκλική ζήτηση από τις κεντρικές τράπεζες. Σύμφωνα με την UBS, οι κεντρικές τράπεζες αγόρασαν περίπου 244 τόνους χρυσού το πρώτο τρίμηνο του 2026, διατηρώντας τις αγορές τους σε τροχιά για την τέταρτη υψηλότερη ετήσια επίδοση από το 1950.
Όπως σημειώνεται στην έκθεση, οι διαχειριστές κρατικών αποθεμάτων συνεχίζουν να αυξάνουν τις τοποθετήσεις τους σε χρυσό, καθώς θεωρείται περιουσιακό στοιχείο χωρίς κίνδυνο αντισυμβαλλομένου και πολιτικά ουδέτερο σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων διεθνών εντάσεων.
Παράλληλα, οι ανησυχίες για τη δημοσιονομική πορεία των δυτικών οικονομιών και τη διεύρυνση των κρατικών ελλειμμάτων ενισχύουν τη ζήτηση για πραγματικά περιουσιακά στοιχεία. Ο Μπόλιγκερ εκτιμά ότι οι επενδυτές θα πρέπει να προσαρμόσουν τη μακροπρόθεσμη στρατηγική τους στον χρυσό, καθώς μπορεί να λειτουργήσει ως σημαντικός παράγοντας διαφοροποίησης χαρτοφυλακίου απέναντι στον πληθωρισμό και τους κινδύνους που συνδέονται με το δημόσιο χρέος.
