Η διαταραχή στις ενεργειακές ροές μέσω των Στενών του Ορμούζ προκαλεί ισχυρούς κραδασμούς στη βιομηχανία χημικών της Ασίας, ωστόσο η Κίνα φαίνεται να παραμένει σε πλεονεκτική θέση χάρη σε ένα μοντέλο παραγωγής που βασίζεται στον άνθρακα και όχι αποκλειστικά στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
Καθώς οι περιορισμοί στις προμήθειες φυσικού αερίου από το Κατάρ και πετρελαίου από τη Σαουδική Αραβία επηρεάζουν παραγωγικές μονάδες λιπασμάτων και πλαστικών σε πολλές ασιατικές χώρες, η Κίνα διατηρεί μια παράλληλη χημική βιομηχανία που αξιοποιεί τα εκτεταμένα εγχώρια αποθέματα άνθρακα.
Η εξέλιξη αυτή έχει προκαλέσει αυξανόμενο ενδιαφέρον στην Ινδία και σε άλλες περιφερειακές δυνάμεις, οι οποίες εξετάζουν τη δυνατότητα υιοθέτησης αντίστοιχου μοντέλου. Ωστόσο, ειδικοί προειδοποιούν ότι μια τέτοια μετάβαση δεν θα είναι ούτε εύκολη ούτε περιβαλλοντικά ουδέτερη.
Σήμερα, η Κίνα παράγει περίπου το 80% της ουρίας της — ενός βασικού αζωτούχου λιπάσματος για καλλιέργειες όπως το ρύζι και το καλαμπόκι — χρησιμοποιώντας άνθρακα. Η σχετική βιομηχανία καταναλώνει περίπου 380 εκατομμύρια τόνους άνθρακα ετησίως, ποσότητα που, εάν αποτελούσε ξεχωριστή χώρα, θα την κατέτασσε ως τον τρίτο μεγαλύτερο καταναλωτή άνθρακα στον κόσμο.
Η Ινδία έχει ήδη ανακοινώσει επενδύσεις σχεδόν 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ανάπτυξη εγχώριας βιομηχανίας μετατροπής άνθρακα σε χημικά προϊόντα, με στόχο την επεξεργασία έως και 75 εκατομμυρίων τόνων άνθρακα μέχρι το 2030 για την παραγωγή λιπασμάτων, πλαστικών και άλλων συνθετικών προϊόντων.
Η στρατηγική αποσκοπεί στην ενίσχυση της ενεργειακής και επισιτιστικής ασφάλειας, στη μείωση της εξάρτησης από εισαγόμενα καύσιμα και στον περιορισμό της πίεσης στα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας.
Ωστόσο, σημαντικά εμπόδια παραμένουν. Ο ινδικός άνθρακας έχει υψηλή περιεκτικότητα σε τέφρα, δυσχεραίνοντας τη μετατροπή του σε χημικά προϊόντα, ενώ η χώρα υπολείπεται σε τεχνογνωσία και τεχνολογίες που η Κίνα ανέπτυξε επί δεκαετίες.
Αναλυτές εκτιμούν ότι αν το σχέδιο της Ινδίας αποδώσει, θα μπορούσε να παρατείνει σημαντικά τη χρήση άνθρακα διεθνώς, σε μια περίοδο όπου η παγκόσμια ζήτηση του καυσίμου συνεχίζει να καταγράφει ιστορικά υψηλά επίπεδα.
