Μπορεί η ανακοίνωση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, για αποχώρηση από τον OPEC να φαίνεται πως έσκασε σαν «κεραυνός εν αιθρία», ωστόσο η κίνηση αυτή φανερώνει τις πραγματικές προθέσεις, αλλά και το στρατηγικό και οικονομικό όραμα που θέλει να υλοποιήσει στο εξής το Αμπού Ντάμπι.
Σύμφωνα με ανάλυση του Axios, αν και η εν λόγω εξέλιξη συνιστά πλήγμα για την ισχυρή συμμαχία των μεγάλων πετρελαιοπαραγωγών χωρών, υπήρξαν αρκετοί παράγοντες που οδήγησαν στη συγκεκριμένη απόφαση.
Κατά το παρελθόν, όπως αναφέρει η ίδια πηγή, το Αμπού Ντάμπι είχε εκφράσει ξανά δυσαρέσκεια αναφορικά με τις ποσοστώσεις παραγωγής πετρελαίου, στο πλαίσιο της στρατηγικής του OPEC για τη διαχείριση της αγοράς.
Σημειώνεται, πάντως, ότι η εν λόγω δυσαρέσκεια προέρχεται από μία χώρα που ήταν, έως τώρα, ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός του Οργανισμού.
«Η απόφαση αντανακλά το μακροπρόθεσμο όραμα των ΗΑΕ και το εξελισσόμενο ενεργειακό προφίλ, συμπεριλαμβανομένης της επιτάχυνσης των επενδύσεων στην εγχώρια παραγωγή ενέργειας», ανέφερε το υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ, προσθέτοντας, παράλληλα, ότι η κίνηση αυτή «ενισχύει τη δέσμευσή τους για έναν υπεύθυνο, αξιόπιστο και προσανατολισμένο στο μέλλον ρόλο στις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές».
Ωστόσο, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: Πριν από τον πόλεμο με το Ιράν, η χώρα παρήγε περίπου 3 εκατ. βαρέλια ημερησίως, όμως ο πόλεμος έχει αναγκάσει τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη του Περσικού Κόλπου να περιορίσουν την παραγωγή τους. Τα ΗΑΕ, ωστόσο, φέρονται να διαθέτουν παραγωγική δυναμικότητα περίπου 4,8 εκατ. βαρελιών ημερησίως, η οποία συνεχίζει να αυξάνεται.
«Η κίνηση αυτή είναι πολιτικά πολύ σημαντική, παρότι δεν έχει βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις όσο τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν περιορισμένα και οι παραγωγοί του Περσικού Κόλπου δεν μπορούν να αυξήσουν την παραγωγή τους», δήλωσε ο Ντάνιελ Στέρνοφ, ανώτερος συνεργάτης στο Center on Global Energy Policy του Columbia.
Παρότι η απόφαση λαμβάνεται εν μέσω του πολέμου με το Ιράν, η σημερινή κίνηση έχει πολύ πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες.
«Καθώς η ζήτηση πετρελαίου πλησιάζει στην κορύφωσή της, ο υπολογισμός για τους παραγωγούς με χαμηλού κόστους βαρέλια αλλάζει γρήγορα, και η αναμονή της σειράς σου μέσα σε ένα σύστημα ποσοστώσεων αρχίζει να μοιάζει σαν να αφήνεις χρήματα πάνω στο τραπέζι», γράφει ο Χόρχε Λεόν, επικεφαλής γεωπολιτικής ανάλυσης της Rystad.
