Αβέβαιο παραμένει το αν οι τελευταίες διπλωματικές επαφές ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν θα οδηγήσουν τελικά σε συμφωνία για τον τερματισμό της σύγκρουσης, την ώρα που οι εχθροπραξίες συνεχίζονται και οι δύο πλευρές ανταλλάσσουν πυρά. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν πολιτικοί αναλυτές, γίνεται πλέον ολοένα και πιο σαφές ότι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν φαίνεται να πετυχαίνει τους αρχικούς, ιδιαίτερα φιλόδοξους στόχους που είχε θέσει για τον πόλεμο.
Όπως αναφέρει το CNN, οι συνομιλίες επικεντρώνονται στη σύνταξη ενός σύντομου μνημονίου που θα καθορίζει τη διαδικασία διαπραγμάτευσης για τον τερματισμό της κρίσης. Το σχέδιο προβλέπει περίοδο διαπραγματεύσεων 30 ημερών, με βασικό αντικείμενο την αναστολή του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, το οποίο η Ουάσιγκτον επιθυμεί να φτάνει τουλάχιστον τα δέκα χρόνια.
Παράλληλα, το Ιράν φέρεται να καλείται να παραδώσει τα αποθέματα υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου που διαθέτει, ενώ σε αντάλλαγμα οι ΗΠΑ εξετάζουν τη χαλάρωση κυρώσεων και την αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Η πιθανότητα μιας τέτοιας συμφωνίας απέχει αισθητά από τη ρητορική που υιοθετούσε ο Τραμπ στην αρχή της σύγκρουσης. Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε δηλώσει επανειλημμένα ότι στόχος του ήταν να διασφαλιστεί πως το Ιράν «δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικό όπλο», ενώ είχε απορρίψει δημόσια κάθε ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης χωρίς «άνευ όρων παράδοση».
Την ίδια στιγμή, φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί και ο στόχος αλλαγής καθεστώτος στην Τεχεράνη. Στο αρχικό του διάγγελμα μετά την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, ο Τραμπ είχε απευθυνθεί ευθέως στον ιρανικό λαό, καλώντας τον να ανατρέψει την ηγεσία της χώρας.
Αντίστοιχα, σε δεύτερο πλάνο έχει περάσει και η επιδίωξη περιορισμού της στήριξης του Ιράν προς οργανώσεις όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Παρότι η αμερικανική κυβέρνηση είχε παρουσιάσει το ζήτημα ως βασικό στόχο της εκστρατείας, δεν περιλαμβάνεται πλέον εμφανώς στις τρέχουσες διαπραγματεύσεις.
Αναλυτές σημειώνουν ότι είναι συνηθισμένο ένας πόλεμος να μην επιτυγχάνει όλους τους αρχικούς στόχους του. Ωστόσο, στην περίπτωση του Τραμπ, προκαλεί εντύπωση το πόσο γρήγορα η Ουάσιγκτον φαίνεται να απομακρύνεται από τις αρχικές, ιδιαίτερα σκληρές θέσεις της.
