Νέες διαστάσεις λαμβάνει η αντιπαράθεση γύρω από τις μονομερείς κινήσεις της Λιβύης για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, καθώς μετά την Ελλάδα και την Αίγυπτο, και άλλες γειτονικές χώρες, όπως η Ιταλία και η Τυνησία αμφισβητούν ευθέως τις διεκδικήσεις της Τρίπολης.
Συγκεκριμένα, Ρώμη και Τύνιδα έχουν ήδη καταθέσει τις αντιρρήσεις τους στον ΟΗΕ, δημιουργώντας ένα ευρύτερο διπλωματικό μέτωπο απέναντι στη λιβυκή ρηματική διακοίνωση του 2025.
Η επίμαχη κίνηση της Λιβύης βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στο τουρκολιβυκό μνημόνιο και σε ερμηνείες του Δικαίου της Θάλασσας που η Αθήνα θεωρεί αυθαίρετες. Από ελληνικής πλευράς, η συγκεκριμένη οριοθέτηση αντιμετωπίστηκε εξαρχής ως απόπειρα κατοχύρωσης τετελεσμένων νοτίως της Κρήτης και ως προσπάθεια σφετερισμού ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Η εμπλοκή της Ιταλίας και της Τυνησίας προσδίδει πρόσθετο βάρος στις ελληνικές θέσεις, καθώς καταδεικνύει ότι οι λιβυκές διεκδικήσεις δεν προκαλούν αντιδράσεις μόνο στην Αθήνα. Η Ρώμη, με επιστολή της στον ΟΗΕ τον Μάιο του 2026, υποστήριξε ότι τα όρια που παρουσιάζει η Λιβύη επηρεάζουν ιταλικά δικαιώματα και συμφέροντα, επικαλούμενη και παλαιότερες αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Παράλληλα, καλεί την Τρίπολη σε διάλογο για την επίλυση των διαφορών.
Αντίστοιχα, η Τυνησία απορρίπτει τη λιβυκή οριοθέτηση, υποστηρίζοντας ότι δεν συμβαδίζει με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την υφαλοκρηπίδα Τυνησίας - Λιβύης, ούτε με τη συμφωνία εφαρμογής που ακολούθησε. Η Τύνιδα επισημαίνει ακόμη ότι δεν υπάρχει συμφωνία για τα χωρικά ύδατα και ζητά καλόπιστες διαπραγματεύσεις.
Για την Ελλάδα, οι εξελίξεις αυτές λειτουργούν ενισχυτικά στην επιδίωξη παραπομπής της διαφοράς με τη Λιβύη στη Χάγη. Ήδη έχουν γίνει επαφές με την κυβέρνηση της Τρίπολης, ενώ το θέμα έχει τεθεί και στην Ανατολική Λιβύη. Την ίδια ώρα, η Αθήνα επιχειρεί να κατοχυρώσει εμπράκτως τις θέσεις της, μέσω της χάραξης και αδειοδότησης οικοπέδων νοτίως της Κρήτης, με βάση τη μέση γραμμή και τον πλήρη υπολογισμό της επήρειας των ελληνικών νησιών.
