Οι διαπραγματεύσεις με τον Λίβανο παρουσιάζονται ως μια σημαντική διπλωματική ευκαιρία, ικανή να ενισχύσει την ασφάλεια του Ισραήλ και να επηρεάσει συνολικά τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, αναφέρει σε ανάλυσή της η Jerusalem Post. Ωστόσο, η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι κάθε προσπάθεια συνεννόησης σκοντάφτει στο ίδιο δομικό πρόβλημα: τη βαθιά ενσωμάτωση της Χεζμπολάχ και του Κινήματος Αμάλ στους κρατικούς μηχανισμούς του Λιβάνου.
Οι προηγούμενες συμφωνίες και εκεχειρίες κατέρρευσαν επανειλημμένα, καθώς η Χεζμπολάχ αξιοποίησε τις περιόδους ηρεμίας για να ανασυντάξει τις στρατιωτικές της δυνατότητες και να επανέλθει ισχυρότερη.
Για τον λόγο αυτό, το Ισραήλ θεωρεί ότι οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να προχωρήσουν χωρίς παράλληλη στρατιωτική πίεση, με στόχο την αποδυνάμωση της τρομοκρατικής οργάνωσης και την αποτροπή εκμετάλλευσης της διπλωματικής διαδικασίας, όπως σημειώνεται στην ανάλυση.
Κεντρικό ζήτημα αποτελεί η πολιτική επιρροή της Χεζμπολάχ. Η ανάθεση κρίσιμων υπουργείων, όπως των Οικονομικών, της Υγείας και της Εργασίας, σε πολιτικές δυνάμεις που συνδέονται με τη Χεζμπολάχ και το Κίνημα Αμάλ, ενισχύει την παρουσία τους στο κράτος. Μέσω αυτών των μηχανισμών, η τρομοκρατική οργάνωση διατηρεί κοινωνικά και πολιτικά δίκτυα επιρροής, εξασφαλίζοντας χρηματοδότηση, στρατολόγηση και πολιτική νομιμοποίηση.
Η ανάλυση υποστηρίζει ότι το βασικό πρόβλημα του Λιβάνου δεν είναι μόνο στρατιωτικό αλλά βαθιά θεσμικό. Σε αντίθεση με την PLO, που λειτουργούσε ως εξωτερικός παράγοντας, η Χεζμπολάχ και το Κίνημα Αμάλ έχουν ενσωματωθεί στον κρατικό μηχανισμό, συμμετέχοντας άμεσα στη λήψη αποφάσεων και στη διαχείριση κρατικών πόρων. Έτσι, η απαίτηση για αφοπλισμό της Χεζμπολάχ καθίσταται αντιφατική, καθώς το ίδιο το κράτος καλείται να στραφεί εναντίον ενός εταίρου του.
Παράλληλα, τίθενται ερωτήματα για τη στάση της κυβέρνησης της Βηρυτού. Παρότι ο Λίβανος απολαμβάνει τη διεθνή προστασία που παρέχεται σε ένα κυρίαρχο κράτος, κρατικοί πόροι συνεχίζουν να καταλήγουν, άμεσα ή έμμεσα, σε οργανώσεις που η Δύση χαρακτηρίζει τρομοκρατικές.
Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται ότι η αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ απαιτεί μια πολυεπίπεδη στρατηγική: αυστηρό εμπάργκο όπλων, διεθνή πίεση στα οικονομικά της δίκτυα και περιορισμό της πολιτικής της επιρροής. Παράλληλα, προτείνεται η δημιουργία ειδικών στρατιωτικών μονάδων υπό τον πρόεδρο του Λιβάνου Τζόζεφ Αούν, καθώς και ένα σχέδιο ανοικοδόμησης τύπου «Σχεδίου Μάρσαλ» μετά την απομάκρυνση της Χεζμπολάχ και του Κινήματος Αμάλ από το πολιτικό σύστημα.
Μόνο εάν διαλυθούν τόσο οι στρατιωτικές όσο και οι πολιτικές δομές της Χεζμπολάχ μπορεί να υπάρξει βιώσιμη συμφωνία ασφαλείας και προοπτική περιφερειακής συνεργασίας, τονίζεται.
