Υπάρχουν ποδοσφαιρικοί αγώνες που κρίνονται στα γκολ, τα πέναλτι, ακόμα και τις διαιτητικές αποφάσεις και υπάρχουν αναμετρήσεις που κουβαλούν ιστορίες πολύ μεγαλύτερες από το γήπεδο. Το Αγγλία-Αργεντινή ανήκει στη δεύτερη κατηγορία μαζί με άλλους αγώνες όπως εκείνος ανάμεσα σε Ντιναμό Ζάγκρεμπ και Ερυθρό Αστέρα το 1990.
Απόψε, οι δύο εθνικές συναντώνται στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, σε ένα παιχνίδι που ξυπνά αντιπαλότητες και εθνικά τραύματα που παραμένουν ανεπούλωτα. Για τις δύο χώρες, η συγκεκριμένη αναμέτρηση έχει εδώ και δεκαετίες ένα βάρος που ξεπερνά τα όρια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.
Η πρώτη μεγάλη ρωγμή άνοιξε στο Μουντιάλ του 1966. Η Αγγλία νίκησε 1-0 την Αργεντινή στα προημιτελικά, σε έναν αγώνα που άφησε βαθιά δυσπιστία. Η αποβολή του Αργεντινού αρχηγού Αντόνιο Ρατίν και η μετέπειτα βαριές εκφράσεις του Άγγλου προπονητή Αλφ Ράμσεϊ μετέτρεψαν μια ποδοσφαιρική ήττα σε εθνική προσβολή. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε αναμέτρηση απέκτησε δεύτερη ανάγνωση.
Το «Χέρι του Θεού» και η σκιά του 1982
Είκοσι χρόνια αργότερα, στο Μεξικό, η ιστορία μπήκε ξανά στο γήπεδο. Η Αργεντινή αντιμετώπισε την Αγγλία μόλις τέσσερα χρόνια μετά τον πόλεμο των Φόκλαντ. Οι μάχες είχαν τελειώσει, οι νεκροί όμως ήταν ακόμη παρόντες στη δημόσια μνήμη των δύο χωρών.
Ο Ντιέγκο Μαραντόνα πέτυχε τότε δύο γκολ που έμοιαζαν να συμπυκνώνουν ολόκληρη τη σχέση τους. Το πρώτο, με το χέρι, έμεινε για τους Άγγλους ως σύμβολο εξαπάτησης. Για πολλούς Αργεντινούς λειτούργησε ως μια σκοτεινή, σχεδόν εκδικητική δικαίωση. Το δεύτερο, το «γκολ του αιώνα», ήταν η στιγμή κατά την οποία η πολιτική υποχώρησε μπροστά στην ιδιοφυΐα. Η Αργεντινή νίκησε 2-1. Στη χώρα που τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε γνωρίσει την ήττα στον Νότιο Ατλαντικό, εκείνη η ποδοσφαιρική νίκη απέκτησε εθνικό βάρος. Ο ίδιος ο Μαραντόνα είχε αναγνωρίσει ότι ο αγώνας δεν μπορούσε να αποκοπεί από τις Μαλβίνες. Η νίκη δεν άλλαζε το αποτέλεσμα του πολέμου. Άλλαζε όμως, έστω για ενενήντα λεπτά, το συναίσθημα της ταπείνωσης.
Αυτός είναι ο λόγος που το συγκεκριμένο ζευγάρι παραμένει διαφορετικό. Η ποδοσφαιρική σύγκρουση λειτουργεί σαν προέκταση της ιστορικής μνήμης. Το 1998, η αποβολή του Ντέιβιντ Μπέκαμ και η πρόκριση της Αργεντινής στα πέναλτι έδωσαν νέο υλικό στην αντιπαλότητα. Το 2002, το πέναλτι του ίδιου παίκτη και η αγγλική νίκη παρουσιάστηκαν ως εξιλέωση.
Από το γήπεδο στο τραπέζι της διπλωματίας
Το 1982, η στρατιωτική χούντα της Αργεντινής εισέβαλε στα νησιά. Η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ απάντησε με την αποστολή βρετανικής δύναμης στον Νότιο Ατλαντικό. Ο πόλεμος διήρκεσε 74 ημέρες. Σκοτώθηκαν 649 Αργεντινοί, 255 Βρετανοί και τρεις κάτοικοι των νησιών.
Η στρατιωτική σύγκρουση έληξε με βρετανική νίκη. Η πολιτική διαφορά δεν έκλεισε ποτέ.
Το Ηνωμένο Βασίλειο επικαλείται σταθερά την αρχή της αυτοδιάθεσης των κατοίκων. Στο δημοψήφισμα του 2013, το 99,8% ψήφισε υπέρ της διατήρησης του σημερινού καθεστώτος. Η Αργεντινή απορρίπτει το αποτέλεσμα ως άσχετο με τον πυρήνα της διαφοράς και επιμένει ότι πρόκειται για ζήτημα εδαφικής ακεραιότητας. Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει την ύπαρξη διαφοράς κυριαρχίας και καλεί τις δύο κυβερνήσεις σε διαπραγμάτευση.
Πριν ο διαιτητής σφυρίξει τη σέντρα στον ημιτελικό θα ακουστούν οι εθνική ύμνοι των δύο χωρών και η ένταση από τις δεκαετίες θα έρχεται από το 1966, το 1982, το 1986 και το 1998, θα βρίσκεται στα συνθήματα, στα βλέμματα, στη γλώσσα των εφημερίδων, στον τρόπο με τον οποίο κάθε χώρα θα διαβάσει το αποτέλεσμα.
Την επόμενη ημέρα μία από τις δύο χώρες θα διεκδικεί το βαρύτιμο τρόπαιο, όμως, τα Φόκλαντς θα παραμένουν Φόκλαντς για τη μία πλευρά και Μαλβίνες για την άλλη. Το ποδόσφαιρο θα έχει προσφέρει ακόμη μία μάχη συμβόλων και η διπλωματία θα συνεχίσει διαδραματίζει τον ρόλο της.
