Η υπόθεση του Βράχου Πρέβεζας και της άρνησης στην πρόταση της Διοίκησης Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Πρέβεζας για την παραχώρηση του πρώην κοινοτικού καταστήματος που έβαλε το Δημοτικό Συμβούλιο Πρέβεζας είναι πολλά περισσότερα από μία απόφαση με τοπική εμβέλεια. Αποτυπώνει βαθύτερες νοοτροπίες και σε πολλές περιπτώσεις εμμονές.
Τη νοοτροπία που αντιμετωπίζει την πρόληψη ως ενόχληση και τον κίνδυνο ως κάτι μακρινό, θεωρητικό, σχεδόν απίθανο, μέχρι να χτυπήσει την πόρτα. Την εφαρμοσμένη τεχνολογία ως εχθρό και όχι ως βοηθό.
Το Δημοτικό Συμβούλιο Πρέβεζας απέρριψε ομόφωνα την παραχώρηση του πρώην κοινοτικού καταστήματος στην Πυροσβεστική, η οποία ζητούσε χώρο για την εγκατάσταση μόνιμου συστήματος drone με σκοπό την εναέρια επιτήρηση και την πυρασφάλεια της περιοχής.
Οι αντιδράσεις στηρίχθηκαν σε φόβους για ηχορύπανση, προσωπικά δεδομένα, πλήγμα στον τουρισμό και δυσκολία συστέγασης με το Αγροτικό Ιατρείο, το Κοινοτικό Συμβούλιο και τον Πολιτιστικό Σύλλογο.
Οι κάτοικοι προφανώς κι έχουν δικαίωμα να ξέρουν τι θα λειτουργεί δίπλα τους, πότε θα λειτουργεί και ποιος θα ελέγχει τα δεδομένα. Υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά. Άλλο πράγμα να εξετάζεις όρους και άλλο να μπλοκάρεις την ίδια τη λογική της πρόληψης.
Η συζήτηση εν προκειμέν ω δεν φαίνεται να κινήθηκε προς το «πώς θα γίνει σωστά» αλλά προς το «να μη γίνει». Και αυτό είναι ανησυχητικό. Γιατί πίσω από τη στάση αυτή υπάρχει η παλιά ελληνική αντίφαση. Θέλουμε προστασία, χωρίς μέσα, ετοιμότητα, χωρίς υποδομές και έγκαιρη αντίδραση, με τα εργαλεία επιτήρησης μακριά μας.
Να το πούμε απλά;
Εδώ, προτίμησσαν στην πράξη, τον κίνδυνο μιας φωτιάς από την πρόληψη με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Όταν ένα μέτρο πυρασφάλειας απορρίπτεται πριν εξεταστούν εναλλακτικές, όροι λειτουργίας, τεχνικές εγγυήσεις και άλλη χωροθέτηση, τότε η άρνηση γίνεται συνειδητή επιλογή ρίσκου.
Η φωτιά δεν ενοχλεί διακριτικά. Δεν κάνει θόρυβο για λίγα λεπτά και μετά σταματά. Δεν σέβεται ωράρια κοινής ησυχίας. Δεν ενδιαφέρεται για τουριστική περίοδο και δεν ξεχωρίζει κατοικίες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και καταστήματα.
Τα καταστρέφει.
Το τουριστικό προϊόν, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως βασικό επιχείρημα ανησυχίας, δεν απειλείται από την πιθανή παρουσία ενός drone. Απειλείται περισσότερο από τον καπνό, την εκκένωση, την εικόνα πανικού, την καμένη γη, την απώλεια ασφάλειας.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν υπάρχει για να ακολουθεί απλώς την πρώτη αντίδραση και να ενσαρκώνει προλήψεις και εμμονές. Υπάρχει για διαλύει προλήψεις και να παίρνει τον φόβο της κοινωνίας και να τον κάνει πλαίσιο και λύση. Όχι για να τον επικυρώνει ως τελικό αποτέλεσμα.
Στην Ελλάδα έχουμε κουραστεί να ακούμε για πρόληψη μετά την καταστροφή. Μετά τη φωτιά, όλοι γίνονται υπέρμαχοι των μέσων, των σχεδίων, της τεχνολογίας και της έγκαιρης παρέμβασης. Πριν από τη φωτιά, όμως, κάποιοι τα βλέπουν όλα αυτά ως ενόχληση και περιττά.
Αυτή είναι η παθογένεια που φάνηκε στον Βράχο και δυστυχώς η τοπική κοινωνία παγιδεύτηκε στις ίδιες της τις εμμονές.
