Το Ομάν, γνωστό ως η «Ελβετία της Μέσης Ανατολής» λόγω της ουδέτερης στάσης του, επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις πιέσεις της Τεχεράνης και της Ουάσιγκτον, καθώς συνεχίζονται οι συζητήσεις για το καθεστώς διέλευσης των πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ.
Σύμφωνα με το CNBC, η χώρα, που βρίσκεται νότια του κρίσιμου θαλάσσιου περάσματος, ακολουθεί σκόπιμα ασαφή στάση ως προς το ενδεχόμενο επιβολής τελών. Αναλυτές προειδοποιούν ότι οι αγορές επικεντρώνονται κυρίως στον κίνδυνο νέων διαταραχών, παραβλέποντας τις πιθανές αλλαγές στον τρόπο διαχείρισης των Στενών.
Το Ομάν παραμένει ένας από τους λίγους περιφερειακούς παράγοντες που διατηρούν την εμπιστοσύνη τόσο του Ιράν όσο και των Ηνωμένων Πολιτειών. Παράλληλα, συμμετέχει σε συνομιλίες με την Τεχεράνη για τη διαμόρφωση νέου πλαισίου θαλάσσιας ασφάλειας, εν μέσω πληροφοριών ότι οι δύο χώρες εξετάζουν την καθιέρωση χρεώσεων για υπηρεσίες προς τα διερχόμενα πλοία.
Η Μουσκάτ υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε συμφωνία θα συμμορφώνεται με το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, η προοπτική οικονομικών επιβαρύνσεων σε μια θαλάσσια οδό από την οποία διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου προκαλεί ανησυχία.
Το καθεστώς της ελεύθερης διέλευσης δεν επιτρέπει στα παράκτια κράτη να χρεώνουν τα πλοία απλώς για το πέρασμά τους. Τέλη για υπηρεσίες, όπως η πλοήγηση, η ασφάλεια ή η διάσωση, θα μπορούσαν, ωστόσο, να αποτελέσουν τρόπο παράκαμψης των περιορισμών.
Η Ντάνια Θάφερ, επικεφαλής του Gulf International Forum, εκτιμά ότι το Ομάν διατηρεί σκόπιμα ασαφή θέση, ώστε να μην έρθει σε ανοιχτή σύγκρουση ούτε με το Ιράν ούτε με τις ΗΠΑ. Κατά την ίδια, εφόσον υπάρξει συναίνεση από τις χώρες του Κόλπου και βασικούς διεθνείς παράγοντες, η Μουσκάτ ενδέχεται να προχωρήσει σε σύστημα τελών για συγκεκριμένες υπηρεσίες.
Η Ουάσιγκτον αντιτίθεται κατηγορηματικά στην επιβολή διοδίων και έχει προειδοποιήσει ακόμη και με κυρώσεις το Ομάν, εάν διευκολύνει ιρανικό σχέδιο. Την ίδια ώρα, το Ιράν επιδιώκει διεθνή αναγνώριση του ρόλου του στον έλεγχο των Στενών.
Αναλυτές εκτιμούν ότι ακόμη και μια σταδιακή αλλαγή στους κανόνες διαχείρισης θα μπορούσε να αυξήσει τα κόστη μεταφοράς, τις ασφαλιστικές επιβαρύνσεις και τις απαιτήσεις συμμόρφωσης, χωρίς να προηγηθεί νέα στρατιωτική κρίση.
