Καθώς η προοπτική επανέναρξης των διαπραγματεύσεων παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη, ενισχύονται οι εκτιμήσεις ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να εξετάσει το ενδεχόμενο χερσαίας επέμβασης στο Ιράν, παρά τις προηγούμενες διαβεβαιώσεις του περί αποφυγής «αέναων πολέμων» στη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με ανάλυση του Guardian.
Όπως αναφέρει, η αυξημένη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή, με χιλιάδες επιπλέον στρατιώτες και αμφίβιες δυνάμεις σε ετοιμότητα, τροφοδοτεί τα σενάρια κλιμάκωσης.
Σύμφωνα με αναλυτές η Ουάσιγκτον σπανίως αναπτύσσει σημαντικές δυνάμεις χωρίς να τις αξιοποιήσει επιχειρησιακά. Η εικόνα αυτή ενισχύει την εκτίμηση πως μια περιορισμένη ή ευρύτερη χερσαία επιχείρηση δεν μπορεί να αποκλειστεί. Την ίδια στιγμή, στην Τεχεράνη διαμορφώνεται η πεποίθηση ότι μια τέτοια εξέλιξη είναι πιθανή και αντιμετωπίσιμη.
Ιρανοί αξιωματούχοι εμφανίζονται δημόσια αδιάφοροι έως και προκλητικοί απέναντι στο ενδεχόμενο εισβολής. Ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί δήλωσε χαρακτηριστικά ότι η χώρα «περιμένει» μια τέτοια κίνηση, εκτιμώντας ότι θα εξελιχθεί σε σοβαρό πλήγμα για τις ΗΠΑ. Η στάση αυτή εδράζεται, σύμφωνα με ειδικούς, τόσο σε στρατιωτικούς σχεδιασμούς όσο και σε ιστορικές εμπειρίες.
Καθοριστικό σημείο αναφοράς αποτελεί ο Πόλεμος Ιράν-Ιράκ, κατά τον οποίο το Ιράν απέκρουσε μια μεγάλης κλίμακας εισβολή παρά την υπεροχή του αντιπάλου. Η εμπειρία αυτή έχει διαμορφώσει το δόγμα άμυνας της χώρας, με έμφαση στην αντοχή, τη φθορά του αντιπάλου και την ιδεολογική κινητοποίηση.
Σε επιχειρησιακό επίπεδο, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) αναμένεται να στηριχθεί σε ασύμμετρες τακτικές, όπως ανταρτοπόλεμος, επιθέσεις με drones και πυραύλους, καθώς και αποκεντρωμένη διοίκηση. Η διάρθρωση σε περιφερειακές μονάδες επιτρέπει μεγαλύτερη ευελιξία και περιορίζει την ευαλωτότητα σε πλήγματα κατά της ηγεσίας.
Παράλληλα, οι συμβατικές ένοπλες δυνάμεις (Artesh) έχουν αναδιοργανωθεί σε μονάδες ταχείας αντίδρασης, ενισχύοντας την τοπική επιχειρησιακή αυτονομία. Στόχος της Τεχεράνης είναι να υποχρεώσει τις αμερικανικές δυνάμεις να εμπλακούν ταυτόχρονα σε συμβατικό και ασύμμετρο πόλεμο, αυξάνοντας το κόστος και τη διάρκεια της σύγκρουσης.
Πιθανό αρχικό σενάριο θα μπορούσε να περιλαμβάνει περιορισμένες επιχειρήσεις, όπως κατάληψη νησιών στον Περσικό Κόλπο, αντί πλήρους εισβολής. Ωστόσο, ακόμη και αυτές οι κινήσεις θα εξέθεταν τις αμερικανικές δυνάμεις σε πυραυλικές και μη επανδρωμένες επιθέσεις.
Τέλος, η Τεχεράνη ενδέχεται να απαντήσει ασκώντας πίεση σε περιφερειακούς συμμάχους, απειλώντας κρίσιμες θαλάσσιες οδούς όπως το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, με πιθανές σοβαρές επιπτώσεις στην παγκόσμια ενεργειακή αγορά.
