Θυμάται κανείς ότι την ακριβώς προηγούμενη Δευτέρα πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2019, η κυβέρνηση Τσίπρα πίστωσε ένα 500άρικο στους λογαριασμούς όλων των συνταξιούχων της χώρας ως έκτακτο βοήθημα; Ήταν η πιο απροκάλυπτη και αστεία απόπειρα εξαγοράς ψήφων που θυμάμαι, σαράντα τόσα χρόνια πολιτικός συντάκτης. Αφού κάποιοι από μας τότε (κάνοντας πλάκα) είχαμε αναρωτηθεί γιατί έδωσε τα λεφτά έξι μέρες πριν την κάλπη και δεν τα μοίρασε την ίδια την ημέρα των εκλογών. Να περνά ο ψηφοφόρος πρώτα από το ΑΤΜ να εισπράττει κι ύστερα να πηγαίνει να ψηφίζει.
Κι όμως, ο Τσίπρας τις έχασε εκείνες τις εκλογές. Πήραν το 500άρικο οι συνταξιούχοι κι ύστερα πήγαν μαζικά και τον μαύρισαν. Το ίδιο είχε πάθει και ο Σημίτης το 2003. Έδωσε στην ΔΕΘ το μεγαλύτερο πακέτο παροχών της μεταπολίτευσης κι ύστερα από δυο μήνες παρέδωσε την ηγεσία στον Γιώργο, βλέποντας ότι η δημοσκοπική βελόνα του δεν ξεκουνούσε. Τι συνάγουμε από τα δυο αυτά παραδείγματα; Πρώτο ότι τα λεφτά, σήμερα δίνονται κι αύριο ξεχνιούνται. Ούτε το γλίσχρο 500άρικο του Αλέξη θυμόταν κανείς την άλλη μέρα, ούτε τα δισ. του Σημίτη. Ο κόσμος δεν ψηφίζει από ευγνωμοσύνη και για να ευχαριστήσει, ψηφίζει με βάση την προσδοκία γι αυτά που θα πάρει.
Δεύτερο, ο Σημίτης το 2003-4 είχε αντίπαλο τον Κώστα Καραμανλή και ο Τσίπρας το 2019 είχε τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Είχαν δηλαδή απέναντι τους κάποιον που είχε βάσιμες ελπίδες να κυβερνήσει και να μοιράσει περισσότερα. Η κυβερνησιμότητα αυτού που υπόσχεται παραπάνω χρήματα από εκείνα που δίνει ο νυν, είναι βασικό στοιχείο για να πιστέψει ο ψηφοφόρος τις γαλαντόμες υποσχέσεις του. Και ο Βελόπουλος είχε υποσχεθεί 3.500 ευρώ βασική σύνταξη (μου διαφεύγει αν ήταν το 2019 ή το 2023), αλλά δεν είδαμε την υπόσχεση να έχει εκλογική απόδοση. Αν ήταν στο 25% και είχε πιθανότητες εξουσίας, μια υπόσχεση σαν κι αυτή θα του ‘δινε πέντε μονάδες. Τώρα απλώς έφερε γέλιο.
Πάω πίσω στην αρχή του συλλογισμού μου. Όσα λοιπόν κι αν δώσει ο Μητσοτάκης στην ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη, θα χουν ξεχαστεί ως τον Νοέμβρη. Οι πολίτες θα τα πάρουν κι ύστερα θα ζητούν κι άλλα για να αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν. Δεύτερο, ο Μητσοτάκης δεν έχει απέναντι του κανέναν πρωθυπουργήσιμο. Δεν υπάρχει Έλληνας που πιστεύει ότι η επομένη των εκλογών θα δει τον Τσίπρα ή τον Ανδρουλάκη στην καρέκλα του Μαξίμου. Άρα οι υποσχέσεις τους όσο πλουσιοπάροχες και να είναι, δεν έχουν την παραμικρή αξία στο μυαλό του ψηφοφόρου. Ο κόσμος μπορεί να καταψηφίσει τον Μητσοτάκη για χίλιους άλλους λόγους, όχι όμως διότι πιστεύει ότι κάποιος άλλος θα του δώσει περισσότερα.
Και που καταλήγουμε το λοιπόν, αναφορικά με την περιβόητη ΔΕΘ και το πακέτο της; Ότι ο Κυριάκος δεν πρέπει να παρασυρθεί από το κλίμα του «δώσε-δώσε-δώσε». Διότι όσα και να δώσει, οι δυσαρεστημένοι θα είναι πάντα περισσότεροι από τους ευχαριστημένους. Και επίσης, όσα και αν δώσει τον Σεπτέμβρη, πάλι θα βρεθεί τον Οκτώβρη με χέρια απλωμένα που θα του ζητούν να ξαναδώσει (ή να ξαναϋποσχεθεί) για να τον ψηφίσουν. Ας βαστήξει τουλάχιστον σταθερή την δημοσιονομική σταθερότητα της χώρας, ας μοιράσει λελογισμένα και εντός των περιθωρίων, κάποιο «ευχαριστώ» ή «μπράβο» δεν πρόκειται ν’ ακούσει. Μήτε οι εκλογές (όποτε κι αν γίνουν) θα κριθούν από τα πακέτο της ΔΕΘ…
