Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναχαιτίσει την ελεύθερη πτώση του εθνικού της νομίσματος, η Ιαπωνία δαπάνησε το ιστορικό ποσό των 74 δισ. δολαρίων (11,7 τρισ. γεν) κατά το δίμηνο Απριλίου-Μαΐου.
Παρά την τεράστια αυτή ένεση ρευστότητας, το γιεν υποχώρησε πρόσφατα σε χαμηλό 40 ετών, αγγίζοντας τις 162,83 μονάδες ανά δολάριο, αναδεικνύοντας τα όρια των μονομερών κρατικών παρεμβάσεων.
Σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές και στελέχη της αγοράς, το πραγματικό πρόβλημα δεν έγκειται στην απροθυμία του Τόκιο να στηρίξει το νόμισμά του, αλλά στο «χάσμα αξιοπιστίας» μεταξύ της Fed και της Τράπεζας της Ιαπωνίας (BOJ).
Όσο η Fed διατηρεί τα επιτόκιά της σε υψηλά επίπεδα για την καταπολέμηση του πληθωρισμού και η BOJ εμμένει σε μια εξαιρετικά χαλαρή νομισματική πολιτική, η αριθμητική των αγορών παραμένει αμείλικτη.
«Η παρέμβαση μπορεί να επιβραδύνει την πτώση και να τιμωρήσει την κερδοσκοπία, αλλά δεν μπορεί να καταργήσει τα μαθηματικά», επισημαίνουν στελέχη του Franklin Templeton Institute.
Η διαφορά αυτή τροφοδοτεί το λεγόμενο carry trade: οι επενδυτές δανείζονται φθηνά σε γεν για να αγοράσουν περιουσιακά στοιχεία σε δολάρια με υψηλότερες αποδόσεις. Το γεγονός ότι το γιεν πιέζεται κυρίως έναντι του δολαρίου και λιγότερο έναντι του ευρώ επιβεβαιώνει ότι η ρίζα του προβλήματος είναι η ισχύς του αμερικανικού νομίσματος.
Αναλυτές της T. Rowe Price τονίζουν ότι για να υπάρξει μόνιμη αναστροφή, απαιτείται συντονισμένη δράση και από την πλευρά της Ουάσιγκτον.
Η κατάσταση δημιουργεί ένα έντονο πολιτικό και οικονομικό δίλημμα για την κυβέρνηση της Σανάε Такаίτσι. Από τη μία πλευρά, το ασθενές γεν ευνοεί τις εξαγωγικές ιαπωνικές επιχειρήσεις και στηρίζει το χρηματιστήριο.
Από την άλλη, αυξάνει κατακόρυφα το κόστος των εισαγωγών, επιβαρύνοντας τους προϋπολογισμούς των νοικοκυριών. Η κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει προσφέροντας επιδοτήσεις, όμως η αγορά προειδοποιεί: το Τόκιο επιθυμεί ένα ισχυρότερο γεν, χωρίς ωστόσο να είναι έτοιμο να αποδεχθεί το ανάλογο τίμημα.
