Οι τρομοκράτες υπάρχουν και δρουν εδώ και μισόν αιώνα. Είναι δε, ένα σταθερό παρακολούθημα της Μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Αναπαράγονται διότι η Αριστερά τους κανακεύει, οι διωκτικές αρχές είναι αναποτελεσματικές και το δικαστικό σύστημα ανέμελο. Η άλλη με καμιά εικοσαριά συλλήψεις, κυκλοφορούσε ελεύθερη.
Όλη η αυτή η προσέγγιση έχει οδηγήσει στην εμφάνιση συνεχώς νέων γενεών τρομοκρατών, οι οποίοι βεβαίως δεν είναι ούτε ανεγκέφαλοι ούτε ανόητοι ούτε απλώς αντικοινωνικά στοιχεία. Έχουν ιδεολογία και έχουν στόχευση. Όσοι απλοποιούν και απολιτικοποιούν τη δράση τους, σημαίνει ότι δεν πήραν χαμπάρι τι σημαίνει τρομοκρατία στην Ελλάδα. Η εμφάνιση ενός «στρατού» με στολές εκείνο το καταραμένο μεσημέρι στη Μαρφίν, ο τρόπος που έδρασαν ως ομάδα μέσα στο πλήθος και η απόλυτη σιωπή στη συνέχεια γύρω από αυτόν τον «στρατό», όλα αυτά δείχνουν πως υπήρχε σχέδιο και όχι μια αυθόρμητη δράση εκείνης της στιγμής.
Η Αριστερά είτε στην εξωκοινοβουλευτική της μορφή είτε στη ριζοσπαστική, είναι γνωστό πως πάντα είναι δίπλα στους συλληφθέντες για τρομοκρατικές δραστηριότητες και ποτέ απέναντί τους. Η φραστική καταδίκη της τρομοκρατίας είναι υποκριτική και ουδεμία σχέση έχει με το πώς την προσεγγίζουν επί του πεδίου. Είναι πλέον γνωστό πως όταν κυβερνούσαν, διαπραγματεύονταν με φυλακισμένους για αδικήματα γύρω από την τρομοκρατία διότι, όπως φάνηκε, δεν τήρησαν ως κυβέρνηση κάποιες υποσχέσεις που έδωσαν στον αντιεξουσιαστικό χώρο.
Η ριζοσπαστική Αριστερά των λεγόμενων κινημάτων, εισήγαγε ως αποδεκτό τρόπο δράσης τον ακτιβισμό, με το σαθρό επιχείρημα πως τα τρικάκια δεν σκοτώνουν. Το απειλητικό μήνυμα όμως που φέρουν και η στοχοποίηση του θύματος, το εκφοφίζουν και το αφήνουν έκθετο στη δράση των κουκουλοφόρων. Κάπως έτσι τοποθετούνται τα «αθώα» γκαζάκια. Έχω γράψει πολλές φορές ότι η απόσταση μεταξύ ακτιβισμού—τραμπουκισμού και τρομοκρατίας είναι ένα βήμα, που πολύ εύκολα γίνεται.
Είναι νωπή η μνήμη και θυμόμαστε τι ειπώθηκε για τον φόνο της Βάγιας Νέστωρα. Τα ίδια κυκλοφορούν επί 16 χρόνια και για τον εμπρησμό της Μαρφίν. Η «επίσημη» εκδοχή σύμπασας της Αριστεράς είναι πως έδρασε εκείνη την ημέρα το παρακράτος για να κάμψει το αγωνιστικό φρόνημα των διαδηλωτών. Αν τελικά αποδειχθεί πως οι δράστες είναι οι συλληφθέντες μαζί με κάποιους άλλους, τότε όλο αυτό το σενάριο καταρρέει.
Σήμερα, με την υπόθεση της Μαρφίν, η αγωνία της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς μήπως όντως οι δύο προφυλακισμένοι ανήκουν στους δράστες της δολοφονικής πυρκαγιάς, αποδεικνύει όλα τα παραπάνω. Ουδείς θέλει να καταδικαστούν ή και να διασυρθούν αθώοι, αλλά υποθέτω ότι όλοι θέλουν να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Διότι, το τονίζω, άλλο είναι να συμμετέχεις με καλυμμένο το πρόσωπο σε μια πορεία και άλλο είναι να είσαι εσύ που έριξες τη μολότοφ ή έσπασες την τζαμαρία της τράπεζας.
Δε γνωρίζω τα ευρήματα της αντιτρομοκρατικής ούτε γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ η αξιοποίησή τους. Μένω μόνον στο ότι και οι δύο προφυλακίστηκαν με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα. Τελεία, παύλα και πάμε παρακάτω. Το τι υποστηρίζουν οι συνήγοροί τους δεν είναι θέσφατο, οι άνθρωποι τη δουλειά τους κάνουν. Στην πορεία θα ξετυλιχθούν όλα τα στοιχεία που οδήγησαν τις διωκτικές αρχές στα ίχνη τους. Υπομονή και ψυχραιμία.
