Με αφορμή την καθιερωμένη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο, χύθηκε πολύ δηλητήριο τόσο για την εκδήλωση, αλλά κυρίως για τη Δημοκρατία μας. Ποιοι ήταν οι δράστες; Τα γνωστά κόμματα και αποκόμματα της Αριστεράς μαζί με τον γνωστό «υπερπατριωτικό» χώρο. Ούτως ή άλλως, εδώ και καιρό συμπλέουν. Έχει γούστο που «πατριώτες» κοινοποιούν σχόλια αριστερών και αντιστρόφως. Και ακόμη μεγαλύτερο γούστο έχουν τα κοινά πρωτοσέλιδα εφημερίδων των δύο αυτών χώρων, κάτι για το οποίο έχω γράψει πολλές φορές.
Καταλαβαίνω να μην τους αρέσει η δεξίωση. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω—τρόπος του λέγειν-- είναι η απέχθειά τους για τη μεταπολιτευτική δημοκρατία μας. Είναι η πιο μακροχρόνια περίοδος στη Νεότερη Ελληνική Ιστορία που δε βιώσαμε πραξικοπήματα και κάθε είδους εκτροπές. Όλες τις κρίσεις τις ξεπεράσαμε εντός του συγκεκριμένου συνταγματικού πλαισίου, ακόμα και τη φάση της αντιμνημονιακής παράκρουσης, όταν ο Στρατός θα διαφύλασσε την εσωτερική τάξη, σύμφωνα με τον τότε υπουργό Εθνικής Αμύνης. Τελικά δε χρειάστηκε, καθώς ο εξωτερικός προσανατολισμός της πατρίδας μας, με ό,τι αυτό σήμαινε, καθιστούσε απαγορευτική την αναζήτηση νέων λιμανιών.
Τελικά για ποιο λόγο αυτό το αριστερο-δεξιό συνονθύλευμα βάλει κατά της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας; Για ένα μέρος της Αριστεράς, το καταλαβαίνω. Εδώ αυτοί οι απίθανοι τύποι έφτασαν στο σημείο να εγκαλούν τον Δ. Κουτσούμπα διότι παρέστη στη δεξίωση του Προεδρικού Μεγάρου και δεν ακολούθησε τα βήματα του ριμπράντη—Τζοκόντα και των ρετρό πολιτικών της Δεξιάς. Ακόμα επιτέθηκαν και στον Ν. Ανδρουλάκη διότι υπέπεσε στο τραγικό ολίσθημα να… συνομιλήσει με τον πρωθυπουργό. Απύθμενος φανατισμός, απίστευτη χολή που προδίδουν και τα πολιτικά τους αδιέξοδα.
Όσοι δε βίωσαν τις μέρες της Μεταπολίτευσης και τα πρώτα χρόνια της, δε γνωρίζουν πως η Δημοκρατία μας δεν ήταν δεδομένη. Για ένα χρονικό διάστημα ο κίνδυνος υποτροπής ήταν υπαρκτός, κάτι που δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία στην αίσια έκβαση της μετάβασης από τη δικτατορία σε μια ανοικτή φιλελεύθερη δημοκρατία, με τα κόμματα να εναλλάσσονται ομαλά στην εξουσία, μέσα από εκλογές, των οποίων το αδιάβλητο ουδείς ποτέ αμφισβήτησε.
Όλες οι δημοκρατίες εμφανίζουν τα προβλήματά τους, τα οποία προσπαθούν να τα λύσουν μέσα από τους θεσμούς τους. Άλλες φορές το πετυχαίνουν, άλλες όχι. Όμως, μόνον στις δημοκρατίες, με την ελευθερία της έκφρασης κατοχυρωμένη, αυτά τα προβλήματα αναδεικνύονται. Στα αυταρχικά—ολοκληρωτικά καθεστώτα, όσους τα φέρνουν στην επιφάνεια τους τρώει το μαύρο σκοτάδι.
Εντάξει, κάποιοι έχουν ως πρότυπο τη λαϊκή δημοκρατία και άλλοι έχουν ως πρότυπο τον Πούτιν. Άλλοι επιθυμούν μια Ελλάδα στους BRIGS και άλλοι ονειρεύονται μια απομονωμένη «εθνοκεντρική» Ελλάδα. Αυτοί είναι λογικό να βρίσκονται απέναντι στη δημοκρατία της Μεταπολίτευσης, απέναντι στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια με τις αντιφάσεις της και τις καθυστερήσεις της.
Ευτυχώς, αν και πολλοί, είναι κατακερματισμένοι, καθώς η γραφικότητα και η ανοησία έχουν πολλές όψεις. Από τα ξυλόλια και τα μικροτσίπς μέχρι την κατάληψη της Πόλης και την αέναη φαντασίωση της «ανώτερης» κοινωνίας.
