Η Κόρτνεϊ Γουίτιχ, όταν εργάζεται, ασχολείται με τις δημόσιες σχέσεις στον χώρο της μόδας. Στον ελεύθερο χρόνο της, όμως, είναι «σομελιέ» σάουνας, λάτρης της λουτροθεραπείας και γνώστρια των εμπειριών που προσφέρει το νερό. Θα τη βρείτε να απολαμβάνει τις θερμές πηγές και να ιδρώνει στις σάουνες, μακριά από λαγοκέφαλους.
Πιστεύει ακράδαντα ότι σήμερα τα σπα και τα λουτρά έχουν εξελιχθεί σε καταφύγιο από την ψηφιακή καθημερινότητα και για αυτό κάνουν θραύση. Όπως γράφει στους Λος Αντζελες Τάιμς, ένας από τους πρώτους χώρους που επισκέφθηκε στο Λος Άντζελες ήταν το City Spa, ένα ρωσικό λουτρό που λειτουργεί εδώ και περισσότερα από 70 χρόνια. Εκεί η προσωπική της αναζήτηση γύρω από την κουλτούρα του λουτρού διασταυρώθηκε με το πρωτοποριακό έργο του Λέοναρντ Κόρεν, ο οποίος άρχισε να καταγράφει τη λουτρική κουλτούρα του Λος Άντζελες ήδη από το 1976, μέσα από το περιοδικό «Wet: The Magazine of Gourmet Bathing» («Wet: Το περιοδικό της εκλεκτής κουλτούρας του λουτρού»).
Το «Wet», που κυκλοφόρησε για πεντέμισι χρόνια, αποτέλεσε έναν ύμνο στην απόλαυση του λουτρού και φιλοξένησε συνεργασίες με προσωπικότητες όπως ο Ρίτσαρντ Γκιρ, ο Ντέιβιντ Λιντς, η Ντέμπι Χάρι και ο Εντ Ρούσα. Η θεματολογία του ήταν ευρηματική και παιχνιδιάρικη, με τεύχη αφιερωμένα σε θέματα όπως το «Πόσιμο νερό: το λουτρό από μέσα προς τα έξω» ή το «Να βρέχεσαι σε δημόσιους χώρους».
Η ιδέα για το περιοδικό γεννήθηκε όταν ο Κόρεν ήταν ακόμη φοιτητής Αρχιτεκτονικής στο UCLA. Απογοητευμένος από τη μοντέρνα και, όπως τη χαρακτήριζε, πιο «ηρωική» αρχιτεκτονική της εποχής του, άρχισε να ενδιαφέρεται περισσότερο για «λιγότερο επιτηδευμένες και πιο ανθρώπινες προσεγγίσεις στη διαμόρφωση του χώρου»- όπως ο καθημερινός χώρος του μπάνιου.
Τα 34 τεύχη που ακολούθησαν αποτέλεσαν ύμνο στα «μικρά, οικεία περιβάλλοντα» του λουτρού και σηματοδότησαν την αρχή της μακράς εκδοτικής πορείας του Κόρεν, ο οποίος στη συνέχεια υπέγραψε σημαντικά βιβλία για θέματα τόσο διαφορετικά όσο το μάζεμα των φύλλων, η αισθητική της τακτοποίησης αντικειμένων, η ιαπωνική μόδα και πολλά ακόμη.
Θέλοντας να συζητήσει μαζί του για οτιδήποτε σχετίζεται με την κουλτούρα του λουτρού και την ιστορία του Wet, η Κόρτνεϊ Γουίτιχ κανόνισε μια τηλεφωνική συνομιλία με τον Κόρεν, ο οποίος σήμερα ζει στη Ρώμη.
Η Γουίτνι τον ρώτησε τι ήταν αυτό που τον οδήγησε να ασχοληθεί δημιουργικά με την κουλτούρα του λουτρού. Και ο Λέοναρντ Κόρεν απάντησε : « Όταν φοιτούσα στη Σχολή Αρχιτεκτονικής, ονειρευόμουν να δημιουργήσω έναν χώρο προσβάσιμο σε όλους, που να προσφέρει την ίδια αισθητική μαγεία και την ίδια αίσθηση οικειότητας με την παραδοσιακή ιαπωνική τεϊοποσία και τον χώρο όπου αυτή τελείται. Τελικά συνειδητοποίησα ότι, από πολλές απόψεις, το αμερικανικό μπάνιο αποτελούσε μια σύγχρονη εκδοχή αυτής της ιδέας. Αυτό με οδήγησε να εξερευνήσω ακόμη περισσότερο τις παιχνιδιάρικες αλλά και τις σχεδόν ιερές διαστάσεις του λουτρού και της εμπειρίας της λουτροθεραπείας».
Η αγάπη του για τα λουτρά και τα μπάνια, το καλλιτεχνικό του πρότζεκτ και παράλληλα ένα καλλιτεχνικό κοινωνικό πείραμα, τον οδήγησαν έως την έκδοση του περιοδικού Wet, του οποίου κάθε τεύχος ήταν ευφάνταστο και μοναδικό, καμία σχέση με το προηγούμενο.
Έχοντας ζήσει στην Καλιφόρνια, στην Ιαπωνία και στην Ιταλία έμαθε αρκετά πράγματα τόσο για το λουτρό όσο και για την κουλτούρα που το περιβάλλει.
Στην Καλιφόρνια διαπίστωσε ότι η φύση είναι γενναιόδωρη και ευεργετική. Για παράδειγμα, χαρίζει φυσικές θερμές πηγές, με νερό στην ιδανική θερμοκρασία για λουτρό, που αναβλύζουν μέσα σε τοπία απίστευτης ομορφιάς. Στην Ιαπωνία έμαθε ότι η προσεκτική παρατήρηση και ο σεβασμός στους ρυθμούς της φύσης μπορούν να οδηγήσουν σε μια πολύ πιο βαθιά αισθητηριακή εμπειρία. Και στην Ιταλία συνειδητοποίησε ότι ο εξαιρετικά ανεπτυγμένος πολιτισμός του λουτρού, που άνθησε γύρω στο 200 μ.Χ., έχει πλέον σχεδόν ολοκληρωτικά χαθεί.
