O Nτ. Τραμπ δεν αντιλήφθηκε πως σε τέτοιου είδους εγχειρήματα, όπως ο πόλεμος με το Ιράν, απαγορεύονται τα «μπρος—πίσω». Αν αποφασίσεις να μπεις στον χορό, χορεύεις, ειδάλλως αν τα παρατήσεις στη μέση γίνεσαι ρεζίλι. Είναι άλλης τάξης πρόβλημα αν θα έπρεπε να χορέψεις.
Σήμερα τι κάνει ο πρόεδρος; Δημιουργεί κλίμα νίκης, ενώ τα φαινόμενα μέχρι στιγμής δεν δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Δήλωσε πως έχει καταστραφεί το 92% των ιρανικών πυραύλων, αλλά έρχεται το Reuters και επικαλούμενο πηγές, αποκαλύπτει πως με πλήρη βεβαιότητα μόνον το 1/3 έχει καταστραφεί εντελώς, ενώ για άλλο 1/3 πιθανολογούνται ζημίες. Οι αποστάσεις στις εκτιμήσεις είναι μεγάλες. Τελικά ο Ντ. Τραμπ δε θα αποφύγει τη δύσκολη απόφαση, καθώς θα την επιβάλλει η πραγματικότητα. Αν δεν υπάρξει μια εντελώς απρόοπτη εξέλιξη, τότε θα υποχρεωθεί ή να κλιμακώσει την επίθεση ή να υποχωρήσει συνθηκολογώντας. Αν θα θριαμβολογήσει στη δεύτερη περίπτωση—κάτι το αναμενόμενο—δε θα αλλάξει την εικόνα του ταπεινωμένου ηγέτη. Διότι όπως δείχνουν τα πράγματα, οι Ιρανοί θα «πουλήσουν» ακριβά τη συνθηκολόγηση, δηλαδή την απελευθέρωση των Στενών του Ορμούζ.
Προφανώς ο πλανητάρχης δεν είναι ένας αφελής άνθρωπος που τον παραμύθιασε για μια εύκολη νίκη ο Νετανιάχου, όπως ισχυρίζεται ο αντιπρόεδρος Βανς. Είχε τους επιτελείς του και τους συμβούλους Ασφαλείας οι οποίοι και θα του επισήμαναν τα θετικά και τα αρνητικά ενός πολέμου. Έτσι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις και την απόφαση την παίρνει πάντα ο πρόεδρος. Αυτός εισπράττει τα εύσημα, αυτός καταβάλλει και το κόστος, αν κάτι δεν πάει καλά. Κλασσικό παράδειγμα ένας, κατά γενική ομολογία, καλός πρόεδρος, ο Λίντον Τζόνσον, ο οποίος αποφάσισε την κλιμάκωση του πολέμου στο Βιετνάμ και πλήρωσε αυτήν την απόφασή του.
Ο Ντ. Τραμπ φαίνεται να χάνει το παιχνίδι και τον έλεγχο της κατάστασης όταν ακύρωσε ουσιαστικά το τελεσίγραφο που έθεσε στο Ιράν πριν από τέσσερις μέρες. Όταν ένας ηγέτης, και μάλιστα πλανητάρχης, υπαναχωρεί στους όρους που έχει θέσει, αυτομάτως περιπίπτει σε κατάσταση αδυναμίας. Το κακό για τον πρόεδρο συνεχίστηκε όταν έβαλε ακόμα ένα τελεσίγραφο δεκαήμερης διάρκειας—εδώ όλοι γέλασαν. Το επόμενο βήμα του θα είναι τελεσίγραφο ενός μηνός και πάει λέγοντας.
Υπάρχει περίπτωση όλο αυτό το σκηνικό να είναι μια μεθόδευση για να συγκεντρωθούν οι απαραίτητες δυνάμεις των ΗΠΑ για το καθοριστικό κτύπημα; Με δεδομένο το πώς σκέφτεται ο Τραμπ, αυτό το ενδεχόμενο το βρίσκω μάλλον απίθανο. Όπως επίσης απίθανο βλέπω μέσα στο δεκαήμερο του τελεσιγράφου να υπάρξουν εξελίξεις στο εσωτερικό του θεοκρατικού καθεστώτος. Οι σεξουαλικές προτιμήσεις του υιού Χαμενεϊ ενδιαφέρουν μόνον τον πλανητάρχη, που τις σχολίασε χθες.
Και δύο λόγια για το Ισραήλ. Μια χαρά κάνει τη δουλειά του. Η Γάζα έπαψε να αποτελεί απειλή—δεν πρέπει να ξεχνάμε, από εκεί ξεκίνησαν όλα-- σε λίγο και η Χεζμπολάχ. 400.000 έφεδροι κλήθηκαν στις IDF για να εκκαθαρίσουν το πεδίο μέχρι τον ποταμό Λιτάνι στον νότιο Λίβανο. Και στο Ιράν, συνεχίζουν ακάθεκτοι τους βομβαρδισμούς. Άλλοι έχουν τα προβλήματα.
