Οι εκλογές συχνά κερδίζονται με υποσχέσεις. Αυτός ο άγραφος κανόνας επιβεβαιώθηκε το 2015 όταν ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας επέλεξε να ψηφίσει μια… ουτοπία όπως αποδείχθηκε ότι ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, παρά την αποδεδειγμένη δυνατότητα εφαρμογής ενός προτεινόμενου πολιτικού σχεδίου.
Οι κυβερνήσεις, όμως, κρίνονται από την ικανότητά τους να μετατρέπουν τις υποσχέσεις σε πράξεις και την αξιοπιστία που τις διακρίνει.
Αυτή είναι η ποιοτική διαφορά στη σημερινή πολιτική συγκυρία, αφού σχεδόν δώδεκα χρόνια μετά και σχεδόν δυο θητείες κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας και Πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη, η δημόσια συζήτηση έχει μετατοπιστεί από το πεδίο των εξαγγελιών σε εκείνο της αξιολόγησης των πεπραγμένων και των παραδοτέων έργων. Το κοινωνικό αίτημα για σταθερότητα, όπως αποτυπώνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, δείχνει ότι οι πολίτες έπαψαν να αναζητούν και να παρασύρονται από το ελκυστικό αφήγημα που «χαϊδεύει αυτιά» και έχουν κάνει στροφή προς το χειροπιαστό αποτέλεσμα. Σε αυτό, δηλαδή, που βελτιώνει την καθημερινότητά τους. Έτσι, δεν αρκούνται στο τι υπόσχεται ένας πολιτικός αρχηγός, ένα κόμμα ή μια κυβέρνηση, αλλά αξιολογούν τι κατάφερε να ολοκληρώσει.
