Η αθωότερη εκδοχή είναι κεκτημένη φορά σκέψης. Δημοσιολογούντες οικτίρουν το ΠΑΣΟΚ για τα χαμηλά ποσοστά και παράλληλα το συμβουλεύουν στη γραμμή Δούκα, να συνεργαστεί με το κόμμα Τσίπρα για να φύγει ο Μητσοτάκης.
Αποτελεί αφέλεια (ή σκοπιμότητα;) να κατηγορούν το ΠΑΣΟΚ ως αρνητή της συνεργασίας των «προοδευτικών» δυνάμεων, την στιγμή που ο Τσίπρας ενδύεται το μανδύα του απόλυτου άρχοντα.
Ως άλλος Λουδοβίκος ΙΔ («το κράτος είμαι εγώ»), δημιουργεί Ι.Χ. κόμμα (το κόμμα είμαι εγώ) διορίζει τα όργανα, αποκλείει συνεργασία με άλλα κόμματα και διαμηνύει στους πρώην συντρόφους του, κάποιοι εκ των οποίων υπήρξαν υπουργοί του, ότι δεν τους πολυλογαριάζει.
Αντιθέτως, τους (προ)καλεί με εξευτελιστικό τρόπο να προσέλθουν στο κόμμα καθώς «οι πόρτες μας είναι ανοιχτές» αλλά «δεν έχουμε προκρατημένες θέσεις μπίζνες». Και αυτοί με πρωτοφανή στα πολιτικά χρονικά εθελοδουλία, ετοιμάζονται να προστρέξουν και να τεθούν υπό την κρίση και τις διαθέσεις του «μεγάλου» απολυτάρχη.
Ποιες ομοιότητες διαβλέπουν με το ΠΑΣΟΚ, όσοι το καλούν να υποστείλει την σημαία της αυτόνομης καθόδου και να τεθεί μετεκλογικά υπό την ηγεμονία του Τσίπρα, ώστε να διώξουν τον Μητσοτάκη;
Το ΠΑΣΟΚ είναι οργανωμένο δημοκρατικό κόμμα με εκλεγμένα κομματικά όργανα, όπως προβλέπει το καταστατικό του, και φυσικά με εκλεγμένα στελέχη σε αυτά τα όργανα. Και με έναν αρχηγό, καλό ή κακό, επαρκή ή όχι, πάντως εκλεγμένο δις από τον λαό του ΠΑΣΟΚ.
Και επίσης, έχει μια ιστορία με λάμψεις και γκρίζες πτυχές, με λαϊκισμό και σκάνδαλα, αλλά πιστώνεται εμφατικά την δημιουργία κοινωνικού κράτους. Και κυρίως την προώθηση μιας πρωτοφανούς από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, κοινωνικής κινητικότητας.
Τι έχει να αντιτάξει ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα; Τοξικό λόγο, μίσος υπό την αρχηγία του, χρέωση της χώρας άνω των 100 δισ., άκρατο λαϊκισμό και ένα προδομένο (και γελοίο στην έμπνευση και διεξαγωγή του) δημοψήφισμα.
Τα δυο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα (τότε και τώρα) διέπονται από διαφορετικό πολιτικό ήθος, και η μόνη «συγγένεια» είναι η γεωγραφική αυτοτοποθέτησή τους στον χώρο της κεντροαριστεράς.
Φυσικά, γενάρχης του ΠΑΣΟΚ Αντρέας, άνοιξε καινούργιους δρόμους για το κόμμα του. Ήταν και αυτός απολυτάρχης, αλλά ποτέ δεν πρόσβαλε δημοσίως, δεν υποτίμησε, δεν ξεφτίλισε τους συντρόφους του. Και χρησιμοποίησε αντιδεξιά ρητορεία γιατί ήταν άλλη εποχή και η χώρα ερχόταν από μια άλλη δεξιά και τραυματικές εμπειρίες .
Τώρα ο Ανδρουλάκης (και ο κατά τύχη δήμαρχος Αθηναίων, Δούκας) ακολούθησαν την πεπατημένη της αντιδεξιάς ρητορείας, ενώ έχει αλλάξει η εποχή. Βλέπουν στις δυο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά και στις δημοσκοπήσεις, ότι η Δεξιά δεν είναι η παλιά μισητή από τον κεντρώο χώρο. Και ότι η μονομερής επίθεση δεν τους αποδίδει εκλογικό και δημοσκοπικό όφελος.
Αντιθέτως τους απομονώνει από τον πολιτικό διάλογο με τη ΝΔ, ενώ δεν τους προσφέρει πρόσβαση στο αριστερό και λαϊκίστικο πλήθος που είναι εν δυνάμει το πολιτικό ακροατήριο του Τσίπρα.
Και σε περίπτωση που ο Τσίπρας γιγαντωθεί (τίποτα δεν είναι απίθανο σε ένα λαό που στο δημοψήφισμα ψήφισε υπέρ, όχι της φτώχειας του, αλλά της μαζικής εξαθλίωσής του αν δεν γινόταν η κωλοτούμπα) κινδυνεύουν να μείνουν μόνοι με το φανατικό κοινό των Πασόκων. Είναι φανατικό κοινό, γι’ αυτό και παρέμεινε πιστό, αλλά πλέον ολιγάριθμο και κάποιας ηλικίας.
Θα μπορούσε να είναι αναγκαίος και αξιόπιστος συνομιλητής και των δύο πλευρών, στην περίπτωση που αναγκαιούνταν τις κοινοβουλευτικές του ψήφους στην αδυναμία δημιουργίας κυβέρνησης.
Και σε αυτή την περίπτωση θα επέβαλαν ως όρο εκείνα τα τμήματα του προγράμματός τους, που θεωρούσαν ότι επιβεβαιώνουν την πολιτική τους ταυτότητα. Έτσι, θα ήταν χρήσιμοι στη χώρα και το κόμμα τους.
