Μπορεί για τη Νέα Δημοκρατία ο βασικός αντίπαλος να είναι ο Τσίπρας, αλλά για τη «λαϊκή» Δεξιά ο αποκλειστικός αντίπαλος είναι ο Μητσοτάκης. Τώρα θα μου πείτε και ποια είναι αυτή η «λαϊκή» Δεξιά; Υπάρχει και κάποια άλλη Δεξιά που δεν είναι λαϊκή; Δηλαδή είναι λαϊκό ένα κόμμα κάπου στο 3% και κόμμα των ελίτ μια παράταξη με 40%; Εκπροσωπούν κανέναν ξεχασμένες περσόνες που αναζητούν ρόλους βρίζοντας έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό; Διάφοροι γραφικοί τύποι αυτοαναγορεύονται σε «λαϊκούς» δεξιούς και θέλουν να τους πάρουμε και στα σοβαρά;
Τελικά, για να ξέρουμε τι λέμε, εκπροσωπεί κάποια ελίτ το κόμμα που παρέλαβε μια ανεργία στο 17,5% και σε εφτά χρόνια την έριξε κάτω από το 8%; Υπάρχει πιο φιλολαϊκή πολιτική από το να δίνεις δουλειά σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που επί πολλά χρόνια ζούσαν στο κοινωνικό περιθώριο;
Όλως τυχαίως, όλο αυτό το συνονθύλευμα των ξεχασμένων πολιτευτών, αγαπά τον Τσίπρα. Δεν μπορώ να τους ψυχομετρήσω καθώς είναι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Πάντως, αυτοί οι τύποι ανέκαθεν τα πήγαιναν καλά με την Αριστερά. Επί των ημερών τους ακούστηκε για πρώτη φορά το «τιμάμε την Αριστερά και τους αγώνες της».
Και στη συνέχεια - διατί να το κρύψωμεν άλλωστε - αποτέλεσαν τη δεξιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ένα κόμματι από αυτούς αποτέλεσε τον κυβερνητικό εταίρο μέχρι τέλους. Για να χρησιμοποιήσω μια προσφιλή τους έκφραση «λαϊκή Δεξιά και Τσίπρας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος». Όλοι αυτοί λοιπόν σήμερα θέλουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη, παίζοντας το παιχνίδι του Τσίπρα και κάποιων συγκεκριμένων ολιγαρχών.
Θεωρώ δε τυχαίο πως όλοι τους είναι ρωσόφιλοι και τουρκοφάγοι - τουρκολάγνοι. Τι σημαίνει το τελευταίο; Με το πληκτρολόγιο τους έχουν εκπορθήσει την Πόλη, αλλά συγχρόνως ό,τι κάνει ο Ερντογάν το αναδεικνύουν όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να επιτεθούν στον «Κούλη», ενώ νομίζουν πως το ΝΑΤΟ είναι ελληνικό τσιφλίκι. Έφτασαν στο έσχατο σημείο ευτέλειας να αμφισβητούν ακόμα και τη στενή συνεργασία μας με το Ισραήλ. Ξεχνούν πως επί των ημερών τους τα τουρκικά αεροπλάνα είχαν κάνει σουρωτήρι τον εθνικό εναέριο χώρο και αυτοί έκαναν πως δε συνέβαινε τίποτα.
Σήμερα, οι περισσότεροι από αυτούς είδαν μια χαραμάδα και προσπαθούν να χωθούν στην κεντρική πολιτική σκηνή. Φυσικά, η πολιτική σύγκρουση θα είναι σκληρή, θα αναδειχθούν οι ανίερες συμπορεύσεις και θα αποδειχθεί πως οι «πατριωτικές» ατζέντες ήταν το όχημα προσωπικών μωροφιλοδοξιών. Φυσικά, όπως πάντα, στο τέλος της ημέρας θα γίνει το ταμείο για όλους.
Συνεπώς όταν ακούτε για «λαϊκή» Δεξιά ή για τη χαμένη ψυχή της παράταξης ή για τον αναμενόμενο Μεσσία, να γνωρίζετε πως πρόκειται για κάτι ξεχασμένους τύπους που βαρέθηκαν να κάθονται στον καναπέ για πολλά χρόνια. Αυτούς τους αποκαλούμε και νούμερα.
