Ένα σημείο που δεν έχει αναδειχθεί επαρκώς είναι η δολιότητα με την οποία επιχείρησε ο Τσίπρας να κρατήσει τη χώρα σε ομηρία μέσω της απλής αναλογικής που ψήφισε το 2016 και με την οποία προσπάθησε να δελεάσει τότε την Φώφη και τον Σταύρο Θεοδωράκη του Ποταμιού.
Προς τιμήν τους και οι δύο δεν αποδέχθηκαν το «δώρο», παρ' οτι τους συνέφερε εκλογικά.
Ένας Τσίπρας που να θυμίσουμε οτι μια χαρά κέρδισε ο ίδιος δύο εκλογές με ενισχυμένη αλλά θυμήθηκε ξαφνικά την «απλή και άδολη», ως ένα δίκαιο τάχα σύστημα που θα προωθούσε «ευρύτερες συναινέσεις». Ενώ η στόχευση ήταν σαφής. Να ναρκοθετήσει την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα καθώς ήδη αμέσως μετά την εκλογή Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, ο Συριζα άρχισε να υπολείπεται στις δημοσκοπήσεις ώσπου η διαφορά με τη ΝΔ έγινε μη αναστρέψιμη.
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ανδρουλάκης τάχθηκε κι αυτός δυστυχώς υπέρ της απλής σε σχετική ερώτηση που του έγινε παραμονές των εκλογών του ‘23, συμφωνώντας ως προς αυτό με τον ολετήρα Τσίπρα και αλλάζοντας τη μέχρι τότε επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ όπως την είχε εκφράσει η Φώφη. Ήταν η αρχή μια θλιβερής πορείας με αλλεπάλληλα λάθη που τον αποξένωσε από τους κεντρογενείς ψηφοφόρους και τον έφερε στη σημερινή δημοσκοπική καχεξία.
Η απλή αναλογική λοιπόν ψηφίστηκε το 2016 με 179 ψήφους αλλά αν έπαιρνε 200, θα είχε άμεση εφαρμογή ήδη από τις εκλογές του ‘19.
Και τότε η Ιστορία θα γραφόταν διαφορετικά με τη χώρα σε μόνιμη αστάθεια και ακυβερνησία, μη μπορώντας να σηκώσει κεφάλι.
Η πολιτική ζωή ωστόσο δεν έμεινε καθόλου αλώβητη από το καταχθόνιο σχέδιο. Η απλή εφαρμόστηκε στις πρώτες εκλογές του ‘23 και επειδή φυσικά δεν υπήρξε αυτοδυναμία, πήγαμε αναγκαστικά στις δεύτερες όταν και κόμματα όπως η Πλεύση, οι Σπαρτιάτες και η Νίκη μπήκαν στη Βουλή ενόσω με μονές εκλογές πιθανότατα δεν θα’μπαιναν.
Ήταν η «πολύτιμη» συνεισφορά του Τσίπρα στην πολιτική παρακμή που ζούμε σήμερα με τις Ζωές, τους Νατσιούς και τα ορφανά του Κασιδιάρη.
Μια «συνεισφορά» που συνεχίστηκε και μετά τη συντριβή του το ’23, με τα όσα κωμικοτραγικά συνέβησαν με την εκλογή Κασσελάκη και την πρώτη διάσπαση με τη ΝΕΑΡ, την καρατόμηση στη συνέχεια του Κασσελάκη στον οποίο το τότε ιερατείο του Συριζα δεν επέτρεψε καν να ξαναθέσει υποψηφιότητα στο συνέδριο που έγινε σ’ ένα μπουζουξίδικο και στο οποίο έμπαιναν μέσα μόνο μυημένοι λέγοντας στην είσοδο ένα συνθηματικό, την εκλογή και παραίτηση Φάμελλου και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα αδιαλείπτως με τα όσα εξευτελιστικά βλέπουμε στον Συριζα με τη μαζική φυγή βουλευτών και στελεχών του που τρέχουν προφανώς να προλάβουν να πιάσουν στασίδι στο νέο κόμμα, αν βεβαίως τους κάνει τη χάρη και τους δεχτεί εκεί ο μέγας βεζίρης.
Οι λίγοι έχοντες ευθιξία παραιτούνται παραδίνοντας και την έδρα. Αλλά οι πολλοί “πονηροί”, ανεξαρτητοποιούνται κρατώντας τις έδρες και περιφέροντάς τες ως διαπραγματευτικό χαρτί. Θα παραιτηθούν φυσικά και αυτοί κάποια στιγμή αλλά αμέσως μόλις προκηρυχθούν εκλογές.
Αν αμφιβάλλει κανείς ότι πίσω απ’ όλα αυτά είναι ο Τσίπρας ή ότι ο ίδιος δεν έχει ευθύνες γι’ αυτό το μπάχαλο που είναι πρωτοφανές στη Μεταπολίτευση, τότε είναι μάλλον εκτός πραγματικότητας ή ζει απλά σε άλλη χώρα.
Κατά τ’ άλλα όμως είναι “ο πιο έντιμος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης” που ξανάρχεται τώρα ως Μεσσίας για να «ξανασώσει» τη χώρα. Θα τον ειδοποιήσουμε.
