Και πάντως βαθύτατα εκτιμούμε το γεγονός ότι μετά τη «σύγκλιση Σοσιαλδημοκρατίας, Ριζοσπαστικής Αριστεράς και Πολιτικής Οικολογίας» για την οποία συνέστησε και σχετική επιτροπή, αυτός ο Τσίπρας θέλει τώρα να γίνει και «ανάχωμα στην ακροδεξιά».
Εντυπωσιακό θα πει κανείς. Αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι πολυ-εργαλείο. Πώς τα προλαβαίνει όλα, μυστήριο είναι.
Και εντάξει, μπορεί να συγκυβέρνησε πέντε χρόνια με τον Καμμένο, τον Χαϊκάλη, την Ξουλίδου, την Χρυσοβελώνη, την Κουντουρά και το υπόλοιπο enfant gâté , αλλά αυτό ήταν στα πλαίσια ενός τακτικού ελιγμού προφανώς.
Και όχι ασφαλώς για να υποκλέψει δολίως την εξουσία-πώς σας πέρασε αυτό απ’ το μυαλό ; Ένας Τσίπρας άλλωστε αποκλείεται να έχει ποταπά κίνητρα εξ ορισμού.
Το έκανε για να σωθεί προφανώς η πατρίδα. Υπάρχει πιο ευγενές κίνητρο απ’ αυτό ; Άλλωστε τα’ χουν αυτά οι επαναστάσεις. Κάνεις πως συμμαχείς με τον ταξικό εχθρό σου και τον εξουδετερώνεις μέσω εισοδισμού. Δείτε πόσοι των ΑΝΕΛ μεταπήδησαν στον Σύριζα, κάνοντας την καρδιά τους πέτρα. Κι αν πείναγαν και τα παιδάκια τους; Κι αν ήταν άρρωστη η μανούλα τους; Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται μέσα σ’ ένα σπίτι.
Αφήστε δε που και ο Καμμένος «κεντρώος πατριώτης» ήταν και «τύπος έξω καρδιά» κατά πως διηγείται ο Τσίπρας, και τα χνώτα ταίριαξαν με την πρώτη ματιά. Οπότε θέμα δεν τίθεται ούτε κατά διάνοια παρά μόνο απ’ τους κακόπιστους.
Και εξάλλου σχέδιο εξόδου από την κρίση υπήρχε εξαρχής. Και ήταν μελετημένο, κοστολογημένο, του κουτιού και με όλα τα κομφόρ. Κομπλέ που λένε.
Και μην στέκεστε παρακαλώ στο πρώτο εξάμηνο του ’15 που έγινε ένα μικρό μπάχαλο που παραλίγο να πετάξει τη χώρα εκτός Ευρώπης. Ήταν στα πλαίσια της σκληρής διαπραγμάτευσης, χώρια που φταίει κι αυτός ο Βαρουφάκης που ήθελε IoU και κάτι τέτοια ακατάληπτα κι έκανε του κεφαλιού του.
Μην ξεχνάτε επίσης ότι υπήρχαν και κάτι αυταπάτες και τα παιδιά θεωρούσαν σίγουρο ότι οι Ευρωπαίοι θα υποχωρούσαν μπροστά στον κίνδυνο «μόλυνσης». Η Ελλάδα άλλωστε ήταν φόβητρο - είναι δυνατόν να αγνοεί κανείς το 2% της οικονομίας της Ευρωζώνης ;
Έπεσαν έξω βρε αδελφέ, το ήθελαν σάμπως; Συμβαίνουν αυτά και στις καλύτερες οικογένειες. Αφήστε που τους πολέμησαν και οι συντηρητικοί κύκλοι της Ευρώπης, παρέα με τους εγχώριους πεμπτοφαλαγγίτες και τους «βάστα Γερούν».
Και στο κατά-κάτω, χάθηκαν κάποιες μάχες αλλά όχι ο πόλεμος.
Γιατί όλα κι όλα, στο τέλος έδειξαν χαρακτήρα και «μας έβγαλαν απ’ τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια». Άλλο αν αυτό έγινε με τρίτο μνημόνιο, με υποθήκευση δημόσιας περιουσίας για έναν αιώνα, με συμφωνημένα πλεονάσματα μέχρι το 2060, με ξεπάτωμα της μεσαίας τάξης, με ανεργία στο θεό και καμιά εκατοστή δισ. που χάθηκαν με τη «διαπραγμάτευση» του ’15, πράγμα που εξάλλου διαψεύδει ο Τσίπρας με αγανάκτηση. Και είναι τώρα δυνατόν να μην ξέρει αυτός και να ξέρουν ο Στουρνάρας, ο Κλάους Ρέγκλινγκ και ο Τόμας Βίζερ; Αστεία πράματα.
Όλα καλά λοιπόν κι όλα ωραία. Εκτός από ένα. Ο αχάριστος αυτός λαός δεν εκτίμησε το τιτάνιο αυτό έργο και τους έστειλε στα αζήτητα. Από 32% στο 20%, μετά στο 17%, μετά στο 15% και τώρα πια μπαίνουν-δεν μπαίνουν στη Βουλή. Εξού και την έκανε εγκαίρως ο ηγέτης για να ξεκινήσει απ’ την αρχή με το rebranding πριν τον καταπιεί κι αυτόν η καταβόθρα. Νέο παιδί είναι εξάλλου, θέλει ν ‘ανοίξει τα φτερά του. Και ποιοι είμαστε εμείς στο κατά κάτω να σταθούμε εμπόδιο;
Το κοντέρ λοιπόν μηδένισε και ξεκινάμε απ’ την αρχή, άσπιλοι κι αμόλυντοι και φρεσκαδούρα. Και του λοιπού γινόμαστε «ανάχωμα στην ακροδεξιά». Αν τώρα βέβαια βρεθεί στην πορεία κι ένας νέος Καμμένος, μπορεί να αναγκαστούμε να ξανακάνουμε τακτικό ελιγμό. Ποτέ δεν ξέρεις μ ’αυτά τα πράγματα.
Γιατί καλά τα αναχώματα αλλά το πολύ κυρ ελέησον, το βαριέται κι ο παπάς.
.
