Είναι ευκολότερο να είμαστε ακριβείς όταν τα γεγονότα μπορεί να μας διαψεύσουν.
Προσωπικά, πιστεύω ότι αν και -όταν και ίσως- γίνει πρωθυπουργός ο κ. Δένδιας, εξέλιξη για την οποία υπάρχουν κάποιες, όχι πολλές ακόμη, πιθανότητες, είμαι βέβαιος ότι θα επιλέξει την ήπια προσέγγιση της Τουρκίας, διατηρώντας δηλαδή «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο.
Γιατί, τόσο ο ίδιος όσο και όλοι όσοι χειρίζονται τη Διπλωματία αυτή την περίοδο, ιδιαίτερα μάλιστα ο κ. Γεραπετρίτης, καλά γνωρίζουν ότι η προσπάθεια να συνυπάρξουν οι δύο χώρες, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια αμοιβαία ωφέλιμη αλλά εύθραυστη συμφωνία. Εκείνη η απερίγραπτα οθωμανική απεύθυνση του Τούρκου προέδρου αμέσως μετά την εκλογή στην πρωθυπουργία του κ. Μητσοτάκη, έπρεπε να διαγραφεί και διαγράφηκε.
Η Τουρκία είχε και έχει πάντα ανάγκη χρόνου και χρήματος. Πολύ χρόνου και ακόμη περισσότερο χρήματος. Μόνον οι σεισμοί αλλά και οι πόλεμοι δίπλα της (Ουκρανία, Γάζα-Λίβανος, τώρα το Ιράν και σε λίγο η Συρία, ξανά) θα ήσαν αρκετοί λόγοι για να επιδιώξει μια κάποια ηρεμία στα δυτικά σύνορά της. Ο πληθωρισμός διαλύει την οικονομία των τούρκικων νοικοκυριών, οι διεθνείς επενδύσεις που κάποτε έχτιζαν εργοστάσια τώρα απέχουν λόγω γεωπολιτικού κινδύνου και εσωτερικής πολιτικής ανισορροπίας.
Αλλά κι εμείς χρειαζόμασταν χρόνο. Να ανορθώσουμε τα δημόσια οικονομικά ώστε να εμφανιστεί περίσσευμα πέραν των υποχρεώσεων μείωσης του δημόσιου χρέους. Να διασφαλίσουμε τις χρηματικές ροές που θα στηρίξουν το μακρόπνοο πρόγραμμα πολεμικού εξοπλισμού, το οποίο για πρώτη φορά διαθέτει η χώρα. Να εμπεδώσουμε αίσθημα ασφάλειας μεταξύ των πολιτών και των επιχειρήσεων, ειδικά στον τουρισμό που έχει καταστεί απαραίτητος για την εξισορρόπηση του πάντοτε ελλειμματικού ισοζυγίου πληρωμών της χώρας.
Τα «ήρεμα νερά» έκαναν τη δουλειά τους. Μια μπουνάτσα κάπου-κάπου, στο πάντοτε ταραγμένο Αιγαίο είναι ευπρόσδεκτη. Ας το καταλάβουν και οι σούπερ εθνοπερήφανοι, που δεν χάνουν ευκαιρία να κηρύσσουν τον πόλεμο από τα τηλεοπτικά πάνελς. Ο Μητσοτάκης το πέτυχε και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, ενώ η αναγνώριση της προσπάθειάς του από τον διεθνή παράγοντα αποτελεί ένα ακόμη χαρτί που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κατάλληλη στιγμή.
Εξάλλου και ο Δένδιας δείχνει να ταιριάζει καλύτερα στη σημερινή υπουργική θέση παρά στην προηγούμενη, όταν είχε υποχρεωθεί σε ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων» με τον Τσαβούσογλου.
Σε τελευταία ανάλυση, είναι η διπλωματία με τα «ήρεμα νερά» που επέτρεψε τον εξοπλισμό της πολεμικής μηχανής αλλά και τη βαρύτητα του επιχειρήματος Μητσοτάκη ότι η νέα ευρωπαϊκή άμυνα δεν μπορεί να στηρίζεται στην συμπαραγωγή όπλων με μια χώρα που διατηρεί casus belli εναντίον μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κανείς δεν έκανε τους λογαριασμούς του με την ες αεί διατήρηση της μάλλον σπάνιας ηρεμίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Είναι όμως καιρός να λογαριάσουμε πως, κάποια στιγμή, θα χρειαστεί να βρούμε μια κάποια λύση σταθερότητας. Να μοιράσουμε δηλαδή ό,τι πρέπει να μοιραστεί. Αν αυτό είναι δυνατόν να γίνει εν Ειρήνη θα ήταν καλύτερο από την ανταλλαγή πολεμικών φιλοφρονήσεων. Όμως, για την ώρα, είμαστε, υποχρεωτικά, σε εμπόλεμη κατάσταση.
