Χθες ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανάρτησε στα κοινωνικά δίκτυα ένα πόστ με τίτλο «Το μεγάλο Κόλπο» το οποίο αφορούσε τη ΔΕΗ. Μάλλον ο κ. Τσίπρα αγνοεί την παροιμία «Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί»…
Τούτο γιατί η πλέον αισιόδοξη προοπτική για την ανάταξη της Ελλάδας μετά το τέλος της περασμένης δεκαετίας δεν αποτυπώνεται καλύτερα πουθενά αλλού από την ιστορία διάσωσης και ανάστασης της ΔΕΗ.
Οι επικριτές των αποκρατικοποιήσεων επί δεκαετίες υποστήριζαν πως η απομάκρυνση της εταιρείας από το κράτος θα ζημίωνε τη χώρα, τον φορολογούμενο και τον καταναλωτή.
Το 2018-2019 η ΔΕΗ είχε αξία περί τα 300 εκατ. ευρώ και η αξία της κρατικής συμμετοχής, με ποσοστό 51%, υπολογιζόταν στα 151 εκατ. ευρώ. Μέρισμα το Δημόσιο είχε να εισπράξει από το 2008. Άρχισε να εισπράττει ξανά μετά το 2022.
Από το 2022 και μετά, το κράτος υπολογίζεται ότι έχει εισπράξει από τα μερίσματα της ΔΕΗ περί τα 180 εκατ. ευρώ.
Το 51% της κρατικής συμμετοχής το 2019 άξιζε περί τα 151 εκατ. ευρώ, ενώ το 34% το 2026, με την αξία της εταιρείας στα 6 δισ. ευρώ, αξίζει πάνω από 2 δισ. ευρώ, έχοντας ήδη εισπραχθεί και 180 εκατ. ευρώ από μερίσματα.
Το κράτος μείωσε τη συμμετοχή του και, παράλληλα, αυξήθηκαν τα οφέλη για τα δημόσια ταμεία, άρα και για τις τσέπες όλων μας.
Οι παλαιότεροι θυμούνται τις προσπάθειες μεταρρύθμισης της ΔΕΗ και άλλων κρατικών ζημιογόνων «δεινοσαύρων» στις αρχές της δεκαετίας του ’90, επί διακυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Απεργίες, κατέβασμα διακοπτών, η χώρα για εβδομάδες στο σκοτάδι. Οι κρατικοσυνδικαλιστές λειτουργούσαν ως κράτος εν κράτει.
Όταν το 2019 ανέλαβε η διοίκηση Γιώργου Στάσση, που παρέλαβε την εταιρεία από το χείλος του γκρεμού, οι γνώριμοι συνδικαλιστές επιχείρησαν ορισμένες καταλήψεις και διαμαρτυρίες, όπως έκαναν καθημερινά επί διοίκησης Αθανασόπουλου. Τους απέκρουσαν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.
Ο λόγος ήταν απλός. Με τη μείωση της συμμετοχής του κράτους κάτω από το 50%, η εταιρεία έπαυε να είναι κρατική και οι συμβάσεις εργασίας εξομοιώνονταν με αυτές του ιδιωτικού τομέα, όπου οι μισθωτοί αντί για 12 μισθούς τον χρόνο εισπράττουν 14.
Σπάνια οι προνομιούχοι που εργάζονταν σε ΔΕΚΟ υποστήριξαν με τόσο ενθουσιασμό την αποκρατικοποίηση της εταιρείας τους.
Η ανάσταση της ΔΕΗ δεν ωφελεί μόνο τα κρατικά ταμεία, διευκολύνοντας τη μείωση της φορολογίας ή την αύξηση των δαπανών για υγεία, παιδεία και άμυνα. Συμβάλλει πλέον και στη γεωπολιτική και διεθνή οικονομική ισχύ της χώρας.
Αυτή την περίοδο, με αξία περί τα 7 δισ. ευρώ, η ΔΕΗ είναι η ισχυρότερη εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας στα Βαλκάνια, με παρουσία και στις γειτονικές αγορές.
Μετά τη θηριώδη αύξηση κεφαλαίου ύψους 4 δισ. ευρώ που ανακοινώθηκε την περασμένη εβδομάδα και θα ολοκληρωθεί τον Μάιο, η αξία της θα πλησιάζει τα 11 δισ. ευρώ. Με την ολοκλήρωση επενδύσεων ύψους 24 δισ. ευρώ στα επόμενα χρόνια, τα λειτουργικά της κέρδη θα ξεπερνούν τα 4,5 δισ. ευρώ και η αξία της λογικά θα είναι περίπου τριπλάσια από τη σημερινή.
Το επενδυτικό πρόγραμμα ύψους 24 δισ. ευρώ είναι θηριώδες και, πέρα από τη μεγέθυνση και ενδυνάμωση της εταιρείας στην Ελλάδα και την Ανατολική Ευρώπη, θα ενισχύσει και το γεωπολιτικό αποτύπωμα της χώρας.
Εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις με χιλιάδες εργαζόμενους θα επωφεληθούν, υλοποιώντας διάφορες πτυχές του σχεδίου.
Η δημιουργία του μεγαλύτερου data center στην περιοχή των πρώην ορυχείων της Πτολεμαΐδας από τη ΔΕΗ στην Ελλάδα υποστηρίζει την επέκταση της ψηφιακής υποδομής της χώρας. Στα μακροπρόθεσμα σχέδια περιλαμβάνεται η δημιουργία και άλλων, από την Αίγυπτο μέχρι τα όρια της Πολωνίας.
Ο ηλεκτρικός άξονας της ΔΕΗ από την Κρήτη έως την Ουκρανία, μαζί με τον κάθετο άξονα μεταφοράς LNG, αλλάζει τη γεωπολιτική σημασία της χώρας.
Η περίπτωση της ΔΕΗ αποτελεί υπόδειγμα εξόδου από το χείλος της χρεοκοπίας, όχι μόνο για άλλες κρατικές επιχειρήσεις, αλλά και για χρεοκοπημένες χώρες.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Αργία μήτηρ πάσης κακίας
Καλημέρα Κώστα,
Τροφή για σκέψη το σημερινό θέμα από τον φίλο Δ. Χριστοδουλάκη.
Συχνά ξεχνάμε ότι ο ψυχισμός του ανθρώπου δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα, παρόλο που τελικά προκύπτει μία συνισταμένη, η οποία συνισταμένη είναι και αυτό που φαίνεται προς τα έξω. Μέσα στον άνθρωπο υπάρχουν όμως πολλές αντίρροπες δυνάμεις. Ναι μεν λοιπόν ο άνθρωπος δεν επαναστατεί (επειδή υπάρχει ο φόβος να χάσει όσα έχει, τα οποία αντικειμενικά είναι περισσότερα από κάθε άλλη εποχή) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει οργή που συσσωρεύεται. Οργή που και ο ίδιος δεν συνειδητοποιεί που οφείλεται, αλλά οργή υπαρκτή η οποία μοιραία κάπου θα εκδηλωθεί. Και η καλύτερη εκδήλωση έχουμε δει ότι γίνεται μέσω του αντισυστημισμού και της ικανοποίησης που δίνει η παράλογη συνωμοσιολογία.
Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η «επανάσταση» δεν θα γίνει ποτέ επειδή δεν έχει γίνει ως τώρα. Υπάρχουν ιστορικά προηγούμενα όπου λαοί αυτοκαταστράφηκαν. Και εμείς το 2015, εάν τα πράγματα είχαν εξελιχθεί λίγο διαφορετικά, θα μπορούσαμε να είχαμε πάθει μεγάλη ζημιά. Η οποία ζημιά δεν μπορείς να γνωρίζεις πώς θα είχε εξελιχθεί (από πλευράς μεγέθους). Πάντως ακόμα και το πισωγύρισμα της Ιρανικής κοινωνίας με την έλευση των μουλάδων μισό περίπου αιώνα πριν, αποτελεί ισχυρή υπενθύμιση πως τίποτα στη ζωή δεν αποκλείεται. Είναι προφανές ότι μπορείς να πείσεις τους ανθρώπους να ενεργήσουν εις βάρος των συμφερόντων τους - οδηγώντας τους σε επανάσταση, αυτοκαταστροφή, κ.λπ. - αρκεί να είσαι χαρισματικός λαϊκιστής. Μάλιστα στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε ο φιλόσοφος Ηγησίας, ο λεγόμενος «Πεισιθάνατος», που έπειθε ανθρώπους να αυτοκτονήσουν.
Τι θα συμβεί λοιπόν στον άνθρωπο όταν θα τα έχει όλα έτοιμα χωρίς να χρειάζεται να κάνει κάτι, κατά συνέπεια νιώθοντας και ότι δεν χρησιμεύει κάπου; Σίγουρα όχι θετικές αλλαγές. Ακόμα πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι όλα καθορίζονται από την ανάγκη. Ακόμα και η λογική υπάρχει επειδή ο άνθρωπος την χρειάζεται για να επιβιώσει. Όταν όμως έχει εξαλειφθεί η ανάγκη αυτή; Εν μέρει το βλέπουμε και σήμερα: ο άνθρωπος ξεκινάει να χάνει τη λογική του και να πιστεύει σε πράγματα παράλογα. Αυτό συμβαίνει επειδή έχει το περιθώριο να μην είναι λογικός, ενώ παλιότερα δεν είχε αυτό το περιθώριο. Συνδυάζοντας λοιπόν όλα τα παραπάνω προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: μήπως είναι θέμα χρόνου να γίνει η κοινωνία τόσο παράλογη ώστε, και με την έλευση του κατάλληλου λαϊκιστή, να πειστεί να πηδήξει στον γκρεμό;
Βλέπουμε πάντως και με την νεολαία, ότι οι πιο προβληματικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν το βιοποριστικό τους θέμα λυμένο. Εκείνοι είναι που ονειρεύονται επαναστάσεις, ενώ οι άλλοι που πρέπει να παλέψουν αναγκαστικά παλεύουν και δεν έχουν χρόνο για επαναστάσεις και «όμορφες» θεωρίες. Κάτι πρέπει να βρεις να ασχοληθείς... Φανταστείτε λοιπόν έναν κόσμο όπου ΟΛΟΙ έχουν το βιοποριστικό τους λυμένο. Το «Αργία Μήτηρ Πάσης Κακίας» αποδεικνύεται ότι είναι ένα πολύ διορατικό και εύστοχο ρητό.
Κλείνοντας, να υπενθυμίσω ότι η ευτυχία λειτουργεί συγκριτικά. Δηλαδή εάν είσαι φτωχός και εσύ και όλοι γύρω σου, τότε είσαι ευχαριστημένος. Όταν όμως έχεις πολλά αλλά κάποιοι γύρω σου έχουν περισσότερα τότε γεννιέται η δυσαρέσκεια. Συνεπώς δεν πιστεύω ότι ο κόσμος θα είναι ικανοποιημένος με ένα μικρό εισόδημα που θα του καλύπτει τις βασικές ανάγκες, ακόμα και εάν δεν δουλεύει καθόλου. Βάλτε στην εξίσωση και την πλεονεξία που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ανθρώπου, είτε με το υγιές κομμάτι που αναζητά την συνεχή άνοδο ή της κλασικής πλεονεξίας. Βασικός λόγος που ο κομμουνισμός πάντα αποτυχαίνει (αφού αδυνατεί να αλλάξει την ανθρώπινη φύση) ενώ ο καπιταλισμός πάντα φέρνει πλούτο.
Φιλικά,
Αλέξανδρος Αγγελής
