Η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παράσχει κρίσιμη στήριξη στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, συμβάλλοντας στην απορρόφηση της μεγάλης διαταραχής εφοδιασμού που προκάλεσε η κρίση στη Μέση Ανατολή και περιορίζοντας την περαιτέρω άνοδο των τιμών ενέργειας.
Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας, η αγορά έχει χάσει περίπου 10 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως από τις εξαγωγές του Περσικού Κόλπου, μετά τον περιορισμό της ροής μέσω των Στενών του Ορμούζ. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διακοπή εφοδιασμού στην ιστορία, που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% της παγκόσμιας κατανάλωσης. Παρ’ όλα αυτά, οι τιμές του Brent παρέμειναν λίγο πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, χαμηλότερα από άλλες μικρότερες κρίσεις, όπως μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Κεντρικό ρόλο σε αυτή την απορρόφηση κραδασμών φαίνεται να παίζουν η Κίνα και οι ΗΠΑ. Η Κίνα, ως ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου παγκοσμίως, και οι ΗΠΑ, ως ο μεγαλύτερος παραγωγός και σημαντικός εξαγωγέας, επηρεάζουν καθοριστικά τις ισορροπίες της αγοράς.
Οι αυξημένες εξαγωγές από χώρες εκτός Μέσης Ανατολής, με αιχμή τις ΗΠΑ, έχουν ενισχυθεί κατά 3,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, ενώ η Κίνα έχει μειώσει τις εισαγωγές της κατά 3,6 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως.
Συνολικά, αυτές οι μεταβολές καλύπτουν περίπου 7,1 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, δηλαδή το 70% του χαμένου όγκου από τον Περσικό Κόλπο. Παράλληλα, και άλλες ασιατικές οικονομίες όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Ινδία έχουν περιορίσει τη ζήτησή τους, ενισχύοντας περαιτέρω την προσαρμογή της αγοράς.
Αναλυτές εκτιμούν ότι αυτές οι εξελίξεις εξηγούν γιατί οι τιμές δεν εκτοξεύθηκαν στα 120 δολάρια ανά βαρέλι. Η μείωση των κινεζικών εισαγωγών χαρακτηρίζεται ως καθοριστικός παράγοντας συγκράτησης των τιμών, καθώς η πτώση της ζήτησης απορροφά μέρος του σοκ στην προσφορά.
Την ίδια στιγμή, πολιτικές επαφές ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα υπογράμμισαν τη σημασία της ελεύθερης ροής ενέργειας μέσω του Ορμούζ, αν και παραμένει αβέβαιο πότε η ναυσιπλοΐα θα επανέλθει πλήρως στα προ κρίσης επίπεδα.
Ωστόσο, εγείρονται ερωτήματα για τη διάρκεια αυτής της ισορροπίας. Η Κίνα διαθέτει ισχυρά στρατηγικά αποθέματα, ικανά να καλύψουν μήνες κατανάλωσης, ενώ οι ΗΠΑ εμφανίζουν μεγαλύτερη πίεση στα αποθέματά τους, καθώς μέρος των εξαγωγών προέρχεται από στρατηγικά αποθέματα.
