Η αβίαστη απάντηση είναι: τα ΜΜΕ. Τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, με τον συναγωνισμό στη γελοιότητα, έχουν αποποιηθεί τον ρόλο τους. Αδυνατούν να αρθρώσουν μια στοιχειωδώς συγκροτημένη πολιτική πρόταση και εξαντλούνται στη βλακώδη πλειοδοσία υποσχέσεων. Η κωμωδία που παίχτηκε μεταξύ Τσίπρα και Ανδρουλάκη με τις δωρεάν μετακινήσεις είναι ενδεικτική αυτής της κατάντιας.
Επειδή ως γνωστόν στην πολιτική δεν πρέπει να υπάρχει κενό, την ανεπάρκεια του κόμματος του Τσίπρα και του ΠΑΣΟΚ, ανέλαβαν να την καλύψουν σχεδόν όλα μεγάλα ΜΜΕ. Αυτά πλέον δε δίνουν απλώς τον τόνο, αλλά ορίζουν την αντιπολιτευτική ατζέντα. Αυτά ανοίγουν τα θέματα και η αντιπολίτευση τα υποστηρίζει. Στο παρελθόν οι ρόλοι ήταν αντεστραμμένοι. Τα μεγάλα ΜΜΕ πρόβαλλαν και στήριζαν τις θέσεις της αντιπολίτευσης και φυσικά υπήρχαν και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ. Σήμερα, αυτά τα τελευταία, σπανίζουν.
Επειδή ένα ΜΜΕ δεν μπορεί να προβάλει ολοκληρωμένη αντιπολιτευτική πρόταση, αρκείται στη φθορά της κυβέρνησης. Το βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση και στη συντριπτική πλειοψηφία των τίτλων της πρώτης σελίδας των εφημερίδων. Μάλιστα, κάποιες μέρες, νομίζεις πως το ίδιο χέρι έγραψε το πρωτοσέλιδο σε εφημερίδα της «πατριωτικής» αντιπολίτευσης και σε εφημερίδα της αριστερής αντιπολίτευσης. Είναι εύλογο, καθώς ο στόχος είναι κοινός. Κάποιος κακεντρεχής θα έλεγε πως όντως υπάρχει κάποιο κέντρο που συντονίζει τους δύο χώρους.
Το επόμενο βήμα είναι να καθοδηγήσουν, σε οργανωτικό επίπεδο, τις κινήσεις των τριών μεγαλύτερων κομμάτων της αντιπολίτευσης εν όψει των εκλογών, αν το σενάριο που εξυφαίνουν αποτύχει. Ήδη σε πολλές προβλέψεις τους πέφτουν τραγικά έξω, όπως το εύρος του ανασχηματισμού που έγινε. Όπως θα θυμάται ο αναγνώστης προανήγγειλαν την αντικατάσταση του Γιώργου Φλωρίδη από τον Μάκη Βορίδη. Στη συνέχεια μίλησαν για έναν άτολμο και φοβικό ανασχηματισμό.
Για να μη μιλήσω για το γνωστό δρομολόγιο: Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές και πάλι από την αρχή. Τι και αν τα γεγονότα τους διαψεύδουν 3 στα 3. Τα συγκεκριμένα ΜΜΕ επανέρχονται και σέρνουν από πίσω τους και την αντιπολίτευση, της οποίας οι ηγεσίες αδυνατούν να δουν πως ο στόχος των ολιγαρχών είναι ένα κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα. Με δεδομένες τις υπάρχουσες συνθήκες και τους συσχετισμούς δυνάμεων, αυτός ο σχεδιασμός περνά, σε πρώτη φάση, από την αποδυνάμωση του κυβερνώντος κόμματος. Το προαναφερθέν τακτικό δρομολόγιο Τέμπη—ΟΠΕΚΕΠΕ—υποκλοπές, μετ΄επιστροφής, εδώ ακριβώς αποβλέπει. Αίφνης, στα πρωτοσέλιδά τους ανακάλυψαν και τη διαφθορά στις Πολεοδομίες, έναν δημόσιο οργανισμό που οι πολίτες σε όλες τις δημοσκοπήσεις, εδώ και δεκαετίες, τον θεωρούσαν, μαζί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τον πλέον διεφθαρμένο. Σήμερα κάνουν πως πέφτουν από τα σύννεφα!
Για να μην ταλαιπωρώ το θέμα. Η πολιτική εξουσία οφείλει να επανακαθορίσει τις σχέσεις της με την οικονομική εξουσία, που στρεβλώθηκαν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Δεν το έκανε διότι δεν ήθελε ή δεν μπορούσε και σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια δομική παραμόρφωση του πολιτικού μας συστήματος.
