Ο Ν. Ανδρουλάκης δε μας έχει συνηθίσει ούτε καν σε κορώνες. Άντε μερικές φορές να υψώνει τη φωνή του για το απαραίτητο χειροκρότημα, κάτι που κάνουν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί. Χωρίς καταληκτική κορώνα πώς να χειροκροτήσει ο βουλευτής από κάτω; Και χωρίς χειροκρότημα πώς θα επιβεβαιωθεί ο αρχηγός;
Χθες όμως ξέφυγε εντελώς, κατά ομολογία ακόμα και ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Μόνον κάτι αφελείς νόμισαν πως όποιος φωνάζει πιο πολύ είναι ο επόμενος πρωθυπουργός και ενθουσιάστηκαν. Όμως αυτή η παράξενη συμπεριφορά του έχει την εξήγησή της. Προσπαθεί να πάρει ένα αβαντάζ από Τσίπρα και Καρυστιανού από τώρα, καθώς και οι δύο δεν έχουν ιδρύσει ακόμα τα κόμματά τους και δεν έχουν κοινοβουλευτική φωνή. Διότι στη συνέχεια, όταν αρχίσουν πλέον να μετριούνται και αυτά τα κόμματα στις δημοσκοπήσεις το μέλλον του ΠΑΣΟΚ θα είναι αβέβαιο.
Και τα τρία αυτά κόμματα, ΠΑΣΟΚ, κόμμα Τσίπρα και κόμμα Καρυστιανού διεκδικούν τις θέσεις από 2-4. Συνεπώς, το άγχος του Ν. Ανδρουλάκη είναι και εμφανές και είναι και λογικό να υπάρχει. Υψώνοντας διαρκώς τη φωνή του θέλει να φανεί –και προς το παρόν έτσι είναι - πως αποτελεί το αντίπαλο δέος στον Μητσοτάκη. Διότι επί της ουσίας δεν είπε κάτι του καινούργιο, δεν είπε κάτι που δεν έχει ήδη πει. Συνεπώς τι μένει; Οι φωνές του.
Σε αυτές τις περιπτώσεις συσπειρώνεται και το εσωκομματικό ακροατήριο, καθώς όταν ο αρχηγός κραυγάζει ποιος θα τολμήσει να διαφωνήσει μαζί του. Όταν είναι υποτονικός τον κατηγορούν πως δεν κουνιέται η βελόνα, τώρα ο άνθρωπος αποφάσισε να ανεβάσει τα ντεσιμπέλ μπας και έτσι κουνηθεί αυτή η καταραμένη βελόνα.
Βέβαια ο Ν. Ανδρουλάκης χθεσινός δεν είναι και γνωρίζει πως κι εμείς γνωρίζουμε πως ο στόχος του δεν είναι ο Μητσοτάκης, αλλά ο Τσίπρας και η Καρυστιανού. Σε αυτήν την προσπάθειά του τον βοηθά με τον τρόπο του και ο πρωθυπουργός, διότι αυτόν θέλει για συνομιλητή του. Ό,τι και να λέγεται και να γράφεται, το ΠΑΣΟΚ είναι ένα θεσμικό - συστημικό κόμμα, με ιστορικές μνήμες και για διάφορους λόγους, που δεν είναι του παρόντος, πλήρωσε υπέρμετρα το κόστος της περιόδου 2009-2011. Και να μην ξεχνάμε πως στη συνέχεια έβαλε και πάλι πλάτη στα δύσκολα την περίοδο 2012-2014. Αυτή η πορεία δε διαγράφεται λόγω της τρέχουσας συγκυρίας.
Σήμερα, ο Ν. Ανδρουλάκης αγωνιά για το μέλλον το δικό του και του Κινήματος. Το τοπίο έχει μια ρευστή σταθερότητα υπό την έννοια πως η πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας δεν αμφισβητείται ούτε απειλείται, όμως είναι άγνωστη η έκταση της νίκης της και από εκεί και κάτω, όπως προανέφερα, τα πάντα μπορεί να συμβούν. Όταν από τη δεύτερη θέση ενδέχεται να βρεθείς στην πέμπτη, πώς να μην κραυγάζεις;
