Υπάρχουν επέτειοι που ανήκουν στην ιστορία και επέτειοι που εξακολουθούν να στιγματίζουν το παρόν αλλά και να καθορίζουν τις επιλογές της χώρας για το αύριο. Η πρώτη είναι η συμπλήρωση τριών χρόνων από τη δεύτερη εκλογική νίκη της ΝΔ στις 25 Ιουνίου 2023. Μια νίκη που δεν έδωσε απλώς μια ακόμη κυβερνητική θητεία στον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά μια ανέλπιστα ισχυρή εντολή εμπέδωσης της σταθερότητας, ολοκλήρωσης και επέκτασης των μεταρρυθμίσεων που ξεκίνησαν το 2019.
Η δεύτερη επέτειος είναι η συμπλήρωση έντεκα ετών από τη νύχτα της 27ης Ιουνίου 2015, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος και ο Νίκος Παππάς έξω από το Μαξίμου δήλωνε ότι ήταν μια καλή νύχτα και θα ξημέρωνε μια ακόμη καλύτερη μέρα. Ήταν η στιγμή που η χώρα εισήλθε στην πιο δραματική φάση της κρίσης, με κλειστές τράπεζες, capital controls και μια διαλυτική αβεβαιότητα για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη. Ήταν επίσης η στιγμή που συμπυκνώθηκε μια ολόκληρη πολιτική αντίληψη: η πεποίθηση ότι ο βολονταρισμός και ο τυχοδιωκτισμός θα κάμψουν την πραγματικότητα και θα προσαρμοστεί στις υποσχέσεις.
Έντεκα χρόνια αργότερα, η ιστορία επιφυλάσσει μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση.
Την ίδια περίοδο που η κυβέρνηση καθημερινά καταθέτει απολογισμό και αποτέλεσμα επανέρχεται δυναμικά ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνοντας τη φιλοδοξία να κυβερνήσει ξανά. Παρουσιάζοντας ξανά ένα εναλλακτικό σχέδιο που ενσωματώνει όμως όλες τις παλιές αντιλήψεις. Την πεποίθηση ότι το κράτος μπορεί να παραγγέλνει την ανάπτυξη. Την υπόσχεση ότι τα εισοδήματα θα αυξηθούν αν φορολογηθούν 1.500 πλούσιοι νοματαίοι και οι ανισότητες θα καταπολεμηθούν με ελευθέρας στο μετρό για όλους.
Απέναντι σε αυτή τη λογική βρίσκεται η εμπειρία των τελευταίων ετών.
Προεκλογικά το 2019 ο Κ.Μητσοτάκης έθετε ως πρώτιστο στόχο περισσότερες και καλύτερες δουλειές.
Ο Α.Τσίπρας προειδοποιούσε για εργασιακό μεσαίωνα και ότι ο «νεοφιλελεύθερος οδοστρωτήρας» Μητσοτάκης θα πατήσει στα κορμιά των εργαζομένων για να εξυπηρετήσει τις επιχειρήσεις.
Η αγορά εργασίας επί ΝΔ - απ ‘όπου και να το δεις – αποτελεί ένα success story με ευρωπαϊκή σφραγίδα και για αυτό η αντιπολίτευση έχει αφαιρέσει τα εργασιακά, πλήρως από το οπλοστάσιο της.
Το 2019 η ανεργία ήταν στο 17,5 % σήμερα έχει υποχωρήσει στο 8,3%. Οι συλλογικές συμβάσεις επανήλθαν με δόξα και τιμή και την πρωτοφανή κοινωνική συμφωνία που πέτυχε η στρατηγική Κεραμέως. Επεκτείνονται ολοένα σε περισσότερους κλάδους. Δημιουργούνται περισσότερες και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας σε κλάδους υψηλής παραγωγικότητας όπως ο τομέας προγραμματισμού Η/Υ, η φαρμακοβιομηχανία, οι κατασκευές. Ήδη σε πέντε κλάδους ο μέσος μισθός έχει ανέβει πάνω από τα 2.000 ευρώ. Και μόλις χθες η Τράπεζα Πειραιώς ανακοίνωσε κατώτατη αμοιβή 1.700 ευρώ για το σύνολο του προσωπικού της, από τον κλητήρα και τον θυρωρό έως το προσωπικό καθαριότητας.
Παράδεισος; Φυσικά όχι. Το κόστος ζωής εξακολουθεί να πιέζει τα νοικοκυριά και πολλά προβλήματα παραμένουν ανοιχτά. Μια δέσμευση τηρήθηκε.
Ο πήχης αξιοπιστίας υποσχέσεων και αποτελέσματος έχει μπει ψηλά από την κυβέρνηση.
Το πιστοποιεί και το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών που δημοσιοποίησε τα επικαιροποιημένα στοιχεία του Δείκτη Εφαρμογής Προεκλογικού Προγράμματος. Σύμφωνα με αυτά, το 91,6% των προεκλογικών δεσμεύσεων της κυβέρνησης είτε έχει εφαρμοστεί πλήρως ή μερικώς είτε βρίσκεται σε εξέλιξη.
Από τις 156 ελέγξιμες δεσμεύσεις, οι 77 έχουν ήδη εφαρμοστεί πλήρως ή μερικώς, ενώ άλλες 66 βρίσκονται σε διαδικασία υλοποίησης. Μόλις έξι δεσμεύσεις δεν έχουν εφαρμοστεί ή έχουν εγκαταλειφθεί. Ακόμη πιο σημαντική από τα ίδια τα ποσοστά είναι η κυβερνητική κουλτούρα που αποπνέουν.
Στόχος, υλοποίηση, έλεγχος, αποτέλεσμα. Οι πολίτες εκτός από το βίωμα τους, διαθέτουν και ένα εργαλείο ελέγχου για την κυβερνητική συνέπεια όχι μόνο γενικά και αόριστα, αλλά συγκεκριμένα, αναλυτικά και συγκριτικά. Δύο επέτειοι. Δύο αντιθετικά πολιτικά υποδείγματα. Και τελικά δύο διαφορετικοί δρόμοι για το μέλλον της χώρας.
