«Βαρύ και πένθιμο» ήταν λέει το κλίμα στη συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ κατά την οποία εξελέγη Γραμματέας ο Γιάννης Αμανατίδης. Από τους 47 βουλευτές που είχε εκλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του '23, χθες έλαβαν μέρος 7! Υπάρχουν ακόμη βουλευτές, οι οποίοι δεν έχουν ανακοινώσει ανεξαρτητοποίηση ή παραίτησή τους, αλλά χθες ήταν απόντες. Όπερ έδει δείξαι.
Το Σάββατο η Κ.Ο. θα εκλέξει τον νέο επικεφαλής της. Το ωραίο είναι ότι όσοι παραιτούνται για να βρουν ασφαλή φωλιά στο κόμμα Τσίπρα, εκφράζουν τη δυσθυμία τους για την κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος και επικαλούνται τις αρχές της Αριστεράς. Δεν μας είπαν ποτέ ποιες είναι αυτές οι αρχές.
Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να επισημαίνουμε την τοξικότητα που έδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κόσμος του, είτε κατά όσων είχαν διαφορετική γνώμη για την έξοδο από τα μνημόνια (γνώμη που τελικά ακολούθησε ο Τσίπρας με την κωλοτούμπα του), είτε κατά των πολιτικών του αντιπάλων (σκευωρία Novartis) είτε κατά μη αρεστών δημοσιογράφων.
Θα αποφύγουμε λεπτομερή απαρίθμηση, αφού το έχουμε κάνει επί μακρόν. Όμως οι περίφημες αρχές της Αριστεράς που ενέπνεαν και πραγματώνονταν στο όντως δημοκρατικότατο κόμμα του «ΣΥΝ», στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ και στα χέρια του Τσίπρα, μεταπλάστηκε σε ένα σταλινικό υβρίδιο όπου άτυπη αρχή ήταν η σταλινική διδαχή «εξοντώστε τον αντίπαλο».
Δεν το έκρυβαν άλλωστε. Το διατύπωσε άλλωστε ο ίδιος ο Τσίπρας με τα εμβληματικά συνθήματα «ή εμείς ή αυτοί», «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», ή το «Γερμανοτσολιάδες» που ποτέ δεν αποδοκίμασε ο Τσίπρας, και τα οποία ξεχνούν αριστεροί αρθρογράφοι και δημοσιολόγοι, που κάποτε στρατεύτηκαν, ή έστω υποστήριξαν την Ανανεωτική Αριστερά.
Οπότε το κλίμα μπορεί να ήταν βαρύ και πένθιμο στους 7, αλλά στην κοινωνία η κατάσταση μάλλον θυμηδία δημιούργησε.
Είναι η τύχη των λαϊκίστικων κομμάτων χωρίς θεμελιώδεις και δεσμευτικές αρχές. Εκεί που πρυτανεύουν οι ηγετικές κρίσεις, οι ίντριγκες, ή η αλλαγή του πολικού τοπίου. Το τελευταίο ισχύει για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πρωτίστως είναι η απόφαση του Τσίπρα να δημιουργήσει ένα ΙΧ κόμμα.
Οι μαζικές αποχωρήσεις για προσχώρηση στο κόμμα του Αλέξη δείχνουν κυνική επαγγελματοποίηση των βουλευτών και ιδεολογικό εκφυλισμό των στελεχών (εάν υπήρχε). Συσπειρώνονται σε ένα κόμμα που δεν έχει προσδιορίσει ιδεολογικές αρχές. Το πρωτόλειο τρίπτυχο «Αριστερά – Σοσιαλδημοκρατία -Πολιτική Οικολογία» είναι για έκθεση Λυκείου.
Δεν αναφερόμαστε στη συσπείρωση του κόσμου πέριξ του 17% που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, γιατί αυτός ο κόσμος ποτέ δε υπήρξε πολιτικά, ιδεολογικά, και συναισθηματικά συνδεδεμένος με την Αριστερά. Καθοδηγείται από βιωματικό αντιδεξιό και αντιμητσοτακικό σύνδρομο. Και πιστεύει ακόμη ότι «προσπάθησε το παιδί».
Συν βέβαια και την αρχηγική «χλωμότητα» Ανδρουλάκη. Ο Ανδρουλάκης δεν ακολούθησε μόνο λάθος στρατηγική επιδιδόμενος σε μονοκαλλιέργεια καταγγελίας για τη - νόμιμη - υποκλοπή που υπέστη. Επί τόσα χρόνια δεν έδωσε την εικόνα ενός κόμματος που μπορεί να αναλάβει την εξουσία. Τώρα που το κατάλαβε είναι αργά.
Έχει όμως και ένα άλλο… «αρνητικό». Είναι κολεγιόπαις στην συμπεριφορά, μπροστά στο τυχοδιωκτικό και το αδίστακτο του Τσίπρα…
Δεν είναι βέβαια ελληνικό φαινόμενο αυτά που συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Θυμίζουν τη διάσπαση των εργατικών της Βρετανίας το 1981 όπου έφυγαν 28 βουλευτές. Αυτοί για ιδεολογικούς λόγους, επειδή το κόμμα έκανε στροφή προς την αριστερή πτέρυγα και έγινε υποχείριο των τροτσκιστών.
Και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν γίνει μαζικές αποχωρήσεις και διασπάσεις. Όπως π.χ. στην Ισπανία με τους Podemos και στη Γαλλία με τους σοσιαλιστές. Και βέβαια στη Λατινική Αμερική όπου υπάρχουν μαζικές αποχωρήσεις βουλευτών και στελεχών, αλλά και φατριών, από τα αριστερά και ποπουλίστικα κόμματα.
Κλασικό παράδειγμα η «Ενωμένη Αριστερά (Izquerda Unida ) στο Περού. Μια συμμαχία αριστερών κομμάτων και κινημάτων το 1980, η οποία το 1985 είχε μεγάλες επιτυχίες. Αλλά λόγω εσωτερικών συγκρούσεων, ιδεολογικών διαφορών και προσωπικών φιλοδοξιών, άρχισε να διασπάται και διαλύθηκε 10 χρόνια αργότερα.
Παρομοίως και στη Βενεζουέλα. Η La causa Radical που το 1989 είχε μεγάλες επιτυχίες διασπάστηκε. Και η ριζοσπαστική πτέρυγα ακολούθησε τον Ούγκο Τσάβες. Παρόμοια και στην Αργεντινή όπου οι διασπάσεις οδήγησαν στην επικράτηση του Περονισμού, όπως και στο Μεξικό.
Πάντως, οι διασπάσεις αυτές είχαν ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Αποχωρούσαν μαζικά ολόκληρες πτέρυγες, τάσεις και φράξιες ομοϊδεατών. Πουθενά δεν υπήρξε ένας ηγέτης που έφυγε μόνος του για να γίνει κομματικός ηγεμόνας.
