Για να εργαστούμε λίγο σήμερα. Προχθές και χθες ζήτησα από την ΤΝ (ChatGPT) να παρουσιάσει τα σημεία για την οικονομία που έχουν γράψει στις Διακηρύξεις τους, τα δύο νέα κόμματα Καρυστιανού και Τσίπρα. Το αποτέλεσμα δείχνει πως υπάρχουν περισσότερα σημεία σύγκλιση -μέχρι και ταύτισης- από τις διαφορές, οι οποίες άλλωστε είναι αναμενόμενες. Το πρώτο κόμμα ακουμπά «δεξιά», το δεύτερο ακουμπά «αριστερά».
Και τα δύο λένε πράγματα που, όπως υποθέτουν, θα ήθελαν να ακούσουν οι ψηφοφόροι που δεν θα ψηφίσουν Μητσοτάκη και αναζητούν κάτι άλλο στην κάλπη. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο μιλούν για την σημερινή/πραγματική Ελλάδα, για τα πραγματικά προβλήματα, για τους πραγματικούς ανθρώπους. Προτεραιότητα έχει ό,τι μπορεί να παίξει στα σόσιαλ και στα κανάλια. Τα πάντα είναι επικοινωνία.
Στο κείμενο Τσίπρα, η λέξη «Ευρώπη» αναφέρεται μια μόνον φορά: «Υποστηρίζει μια Ευρώπη κοινωνική, με ισχυρό διεθνή ρόλο υπέρ της ειρήνης και της βιώσιμης ανάπτυξης». Πάλι καλά.
Το ίδιο και στο κείμενο Καρυστιανού: «Κύρια έμπνευσή μας υπήρξε ο γενναίος αγώνας μιας απλής μητέρας για απόδοση δικαιοσύνης στην Ελλάδα και την Ευρώπη». Άλλο θέμα.
Δεν υπάρχει καμία αναφορά στην Ευρωζώνη, καμία στην παραγωγικότητα. Το «Ελπίδα» έχει σκεφτεί μια φορά μια κοντινή έννοια: «Χρηματοδότηση επενδύσεων για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας». Πάλι καλά.
Ούτε όμως για την πληθωριστική κρίση και την ακρίβεια υπάρχουν κάποιες ιδέες. Το ΕΛΑΣ την βρίσκει «στο (ηλεκτρικό) ρεύμα» και θα την αντιμετωπίζει «δίνοντας δύναμη στην εργασία». Η Καρυστιανού θα επιδιώξει την «Εξυγίανση όλων των υπηρεσιών καταπολέμησης των καρτέλ, που διαμορφώνουν ασύδοτα τις τιμές, επιβάλλουν ανεξέλεγκτη ακρίβεια και φτωχοποιούν τους πολίτες για να κερδοσκοπούν.» Δεν υπάρχει πουθενά μνεία για τιμαριθμική αναπροσαρμογή, είτε στην κλίμακα φορολόγησης, είτε στους μισθούς, κάτι που μέχρι πριν λίγα χρόνια θα βρίσκαμε στην προμετωπίδα.
Τα υπόλοιπα δεν διαφέρουν από όσα λέγονται μια συνηθισμένη μέρα στα κανάλια, στα σόσιαλ και τα καφενεία. Περί διακυβέρνησης, μέτρων συγκεκριμένων, διεθνούς ανταγωνισμού και τον πόλεμο των παγκοσμιοποιημένων αγορών, τσιμουδιά.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο από την προσεκτική ανάγνωση των εξαγγελιών των δύο ταυτοχρόνως εμφανιζομένων είναι οι προγραμματικές ομοιότητες. Κοινωνική προστασία, αξιοπρεπής διαβίωση, ανασυγκρότηση της οικονομίας, «διαφάνεια και κράτος δικαίου», υπογεννητικότητα και φυγή των νέων.
Αλλά κυρίως το εργαλείο για όλα τα δεινά είναι, και στις δύο περιπτώσεις, ο ρυθμιστικός/παρεμβατικός ρόλος του κράτους. Απορρίπτουν και οι δύο την ελεύθερη ανοικτή και ανταγωνιστική οικονομία που θα λειτουργεί χωρίς δημόσια παρέμβαση. Θέλουν έλεγχο αγορών, έλεγχο τραπεζών, έλεγχο μεγάλων επιχειρήσεων με τον γνωστό «φερετζέ»: «περιορισμό αισχροκέρδειας, καρτέλ και προνομιακής μεταχείρισης ισχυρών παικτών».
Ο συνήθης λαϊκίστικος και απαστράπτων επαρχιωτισμός, που θέλει μια επαρχιώτισσα «ελλαδίτσα» μακριά από τις ευρωπαϊκές της προοπτικές.
Θα μου πείτε, και σωστά, πως ούτε οι πολίτες αποφασίζουν στη βάση διακηρύξεων και «προγραμμάτων», ενώ και οι δύο σχηματισμοί έχουν καιρό να μας κάνουν «σοφότερους» στις πολλές επόμενες εβδομάδες της προεκλογικής περιόδου.
Σημειώνω όλα αυτά για να είστε προετοιμασμένοι για όσα πολλά και πολύ λαϊκίστικα θα ακούσετε από τους ίδιους τους επικεφαλής και βεβαίως τους ανθρώπους τους. Γιατί και οι δύο αυτοί σχηματισμοί εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό: να μαντρώσουν την χαμένη ψήφο. Καθόλου τυχαία, επωάστηκαν στην ίδια περίοδο, εμφανίζονται υπό συντονισμένη χορογραφία, ενώ, αν τα αποτελέσματα της κάλπης το υποδείξουν, άνετα θα φορέσει ο ένας την εσθήτα του άλλου.
Υπομονή, εκλογές είναι, θα περάσουν...
