Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα που δείχνουν οι Πανελλαδικές δεν είναι με όσους δεν τα κατάφεραν εφέτος. Ίσως πρέπει να κοιτάξουμε με προσοχή τι ακριβώς θα κάνουν αυτοί που «τα κατάφεραν».
Είναι αμφίβολο αν και οι 600 που πέτυχαν στη Θεολογία, θέλουν να διακονήσουν.
Από την άλλη, το 80% που πήγε πολύ καλά (βαθμός πάνω από 15/20) μεταξύ των 434 υποψηφίων στο Αρχιτεκτονικό Σχέδιο κάτι έχει, κάποιο ταλέντο, που δεν το βρίσκεις σε όλους. Αντιθέτως, ανησυχητικό είναι το ποσοστό της αποτυχίας, κάτω από το 10/20, στην Ηλεκτροτεχνία (62%), τις Μηχανές Εσωτερικής Καύσης (62%), τις Ηλεκτρικές Μηχανές (58%) ή ακόμη και το 80% που δεν πέρασε στην Κομμωτική Τέχνη!
Κάτι δεν πάει καθόλου καλά με το Εκπαιδευτικό Σύστημα. Σίγουρα δεν είναι «Σύστημα». Οποιοδήποτε «σύστημα» τα καταφέρνει καλύτερα. Με τόσα χρήματα που ξοδεύει το κράτος και οι γονείς, οι επιδόσεις έπρεπε να είναι καλύτερες. Αν και, όπως λένε οι γνώστες, και στα άλλα κράτη τα ποσοστά επιτυχίας δεν είναι υψηλά. Σίγουρα, αλλά εκεινών το «σύστημα» είναι πολύ αυστηρότερο και κυρίως είναι πλήρως κρατικό. Επιπλέον, έχει προβλέψει να προσφέρει άμεσα εναλλακτικές διεξόδους, αφού έχει ήδη προβλέψει να απομακρύνει από την επιδίωξη της πανεπιστημιακής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όσους έχουν ταλέντο που δεν χρειάζονται τη θεωρία και την από καθέδρας διδασκαλία αλλά την εμπειρία και την κατάρτιση.
Ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά το δείχνουν κυρίως τα στοιχεία χαμηλής επιτυχίας στα «Μαθηματικά» της ομάδας Οικονομίας και Πληροφορικής: Από τους 28.561 υποψηφίους που προσήλθαν στο μάθημα, οι 18.300 έγραψαν κάτω από 10, ποσοστό 64,07%. Μόλις 10.261 υποψήφιοι, δηλαδή το 35,93%, κινήθηκαν από τη βάση και πάνω, ενώ στη βαθμολογική ζώνη 18 έως 20 βρέθηκε μόλις το 2,48%. Το ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη ομάδα είναι το μεγαλύτερο, συγκριτικά.
Αντιθέτως, για μια ακόμη χρονιά, αναρωτιέμαι τι θα κάνουν οι 10 χιλιάδες επιτυχόντες μεταξύ των 28,5 χιλιάδων υποψηφίων στον κύκλο «Νεοελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία». Υποθέτω πως, κάποια στιγμή, με κάποιον τρόπο, θα πάρουν μια θέση στο δημόσιο ή μια υποβαθμισμένη δουλειά στον ιδιωτικό τομέα. Απλώς τροφοδοτούν τον πόλο των χαμηλών αμοιβών, ένα από τα σοβαρά προβλήματα της χώρας. Το ίδιο, μέσες-άκρες, ισχύει και τους 19 χιλιάδες υποψηφίους της ομάδας Ανθρωπιστικών Σπουδών.
Το πρόβλημα του Εκπαιδευτικού συστήματος είναι ότι αποτρέπει και καθηλώνει τους νέους μακριά από τους κλάδους στους οποίους και ανταγωνιστικότητα υπάρχει και παραγωγικότητα διαθέτουν και καλύτερες αμοιβές.
Η πιο απλή και επαναλαμβανόμενη κάθε χρονιά εδώ και χρόνια απόδειξη της ακαταλληλότητας του Συστήματος είναι και φέτος από στο σύνολο των ομάδων σπουδών, από τους 42 χιλιάδες υποψηφίους που εξετάστηκαν στα Μαθηματικά, οι μισοί (50,6%) έγραψαν κάτω από τη βάση ενώ ένας στους τρεις έγραψε κάτω από το 5.
Το ίδιο και στην Οικονομία, όπου από τους 28 χιλιάδες το 48% βρέθηκε κάτω από το 10 με τον έναν στους τέσσερις κάτω από το 5.
Το ίδιο και στην Πληροφορική όπου από τους επίσης 28 χιλιάδες κάτω από τη βάση είναι το 41% και κάτω από το πέντε ένας στους τέσσερις.
Με άλλα λόγια, ένας στους τέσσερις είναι επικίνδυνα αναλφάβητος και ένας στους δύο έχει μικρές πιθανότητες να καταφέρει κάτι καλύτερο στη ζωή του.
Μεγαλύτερη αποτυχία της Παιδείας, μετά από 12 χρόνια στα θρανία δεν θα μπορούσε κανείς να καταγράψει.
