Προφανώς, ποτέ αυτή η «γυνή» δεν φοβήθηκε τον «άνδρα».
Χρειάστηκε βεβαίως να τη δει το μάτι των θηρίων του κινηματογράφου, όπως ο σκηνοθέτης (και συγγραφέας/σεναριογράφος), που της ανάθεσε να το εξηγήσει στις πολύ καταπιεσμένες γυναίκες της προ 60 ετών ελληνικής κοινωνίας. Ότι η τότε Ελλάδα έπαιρνε βραβεία για παρόμοια έργα τέχνης (Σκηνοθεσίας Σικάγο 1965) κάτι πρέπει να μας λέει σήμερα.
Δεν ήταν απλώς η «Ελενίτσα» υπέροχη, ήταν η μαεστρία των αστών γυναικών που ανακατασκεύασαν την μοντέρνα μεταπολεμική Ελλάδα. Ήταν το βαθύ πολιτικό μήνυμα το οποίο «κουβάλησε» εμβληματικά σε όλη της την καριέρα η Μάρω Κοντού (κι ας κατάλαβε -κι αυτή- ότι δεν έκανε για την πολιτική). Κι ας είχε ένα πολιτικό μήνυμα σε κάθε νέα της προσπάθεια.
Πόσοι άνθρωποι βγήκαν στο πολιτικό παλκοσένικο με τέτοιο καθαρό βλέμμα και λόγο; Λίγοι. Δυστυχώς. Θα είχαμε περισσότερους αν τα πολιτικά πράγματα ήταν καλύτερος καθρέφτης της χώρας, των ανθρώπων της και της προοδευτικής της διάστασης.
Γιατί η «ψηλή Κυρία» είχε τις δικές της απαντήσεις στα πιο δύσκολα ερωτήματα: «Η νεότητα δεν είναι ηλικία, αλλά τρόπος σκέψης» είπε πριν λίγους μήνες στην Βαρσάμη (ΣΚΑΪ). Το πρώτο που διηγείται, στο πρώτο της επαγγελματικό βήμα, είναι η άνιση πληρωμή των γυναικών έναντι των ανδρών. Με την έλλειψη του πατέρα (πέθανε όταν ήταν 2 ετών) τρεις γυναίκες «μόνες» μέχρι να μπει στο σπίτι ο πατριός με τον κρυφό έρωτα για τη μητέρα που νεότατη έγινε «δύο φορές χήρα».
Από τις πρώτες, προφανώς, γυναίκες και επαγγελματίες στην Ελλάδα που κατάφερε να βάλει τη Γυναίκα ψηλά. Αλλά και από τις πολύ πρώτες που δεν δίστασε να πάρει τη βοήθεια του (σωστού) επαγγελματία που κοιτάζει τις ψυχές μας, στα πενήντα της χρόνια.
Δεν δίστασε να κατέβει στην πολιτική σκηνή, όχι γιατί τη διάλεξε κάποιο κόμμα, αλλά γιατί πίστευε στην πλευρά της Ελλάδας που δουλεύει (70 χρόνια καριέρας!) χωρίς παρωπίδες ιδεολογίας.
«Δεν ξέρω που οφείλεται η επιτυχία μου», είπε, ούτε είχε να μοιράσει κάποιο μυστικό επιτυχίας. Ήξερε όμως πως μετά από 130 θεατρικά έργα, στα οποία πρωταγωνίστησε, ο «φακός είναι ένα ευχάριστο παιχνίδι».
Η Μεγάλη Κυρία έδειξε, στη ζωή της, ότι η Γυναίκα είναι μόνη της όχι απέναντι, ούτε δίπλα, στον άνδρα αλλά όταν δεν δέχεται την προσβολή αλλά ξέρει ότι η θέση της είναι υπεράνω των μικρών αλλά μαζί με τον σύντροφο που ελεύθερα επιλέγει.
«Ποτέ δεν ήμουν η κυρία Κουκοβίκου, ήμουν χρόνια μπροστά, από μικρό παιδί, γιατί ήμουν στον δικό μου κόσμο».
Δεν ξεχνάς ποτέ μια τόσο όμορφη προσωπικότητα, ένα τέτοιο πρόσωπο, μια τέτοια Γυναίκα.
