Το Ισραήλ προέβλεπε την επιστροφή του πρώην προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, ο οποίος αρνείται το Ολοκαύτωμα, ως νέου ηγέτη του Ιράν μετά τη δολοφονία του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και άλλων κορυφαίων Ιρανών αξιωματούχων στην έναρξη του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, σύμφωνα με τους New York Times.
Όπως αποκαλύπτεται, ο Αχμαντινετζάντ τραυματίστηκε κατά την πρώτη ημέρα του πολέμου από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στην κατοικία του στην Τεχεράνη. Στόχος της επίθεσης δεν ήταν ο ίδιος, αλλά η εξόντωση των μελών των Φρουρών της Επανάστασης που τον κρατούσαν σε κατ’ οίκον περιορισμό, σε μια προσπάθεια «απόδρασης» ενορχηστρωμένης από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες. Αν και επέζησε, ο πρώην πρόεδρος αποστασιοποιήθηκε έκτοτε από το σχέδιο και έκτοτε αγνοείται.
Η εφημερίδα σημειώνει ότι αν και ο Αχμαντινετζάντ έχει έρθει σε αντιπαράθεση με ανώτερα στελέχη του καθεστώτος, έχει ζητήσει να «σβηστεί το Ισραήλ από τον χάρτη» και έχει υποστηρίξει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, με το δημοσίευμα να τονίζει ότι «το να πούμε ότι δεν θα ήταν μια ασυνήθιστη επιλογή, θα ήταν ψέμα».
Τα τελευταία χρόνια είχε έρθει σε ρήξη με τον Ανώτατο Ηγέτη Αγιατολάχ Χαμενεΐ, κατηγορώντας το καθεστώς για διαφθορά. Παράλληλα, οι πρόσφατες «ύποπτες» επισκέψεις του σε Ουγγαρία και Γουατεμάλα —χώρες με στενούς δεσμούς με το Ισραήλ— καθώς και παλαιότερες δηλώσεις του υπέρ μιας προσέγγισης με τον Ντόναλντ Τραμπ, είχαν φουντώσει τις φήμες για παρασκηνιακές επαφές με τη Δύση.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η ανάληψη της εξουσίας από τον Αχμαντινετζάντ ήταν ένα από τα στάδια του πολυφασικού σχεδίου του Ισραήλ για τον πόλεμο, το πρώτο από τα οποία ήταν η έναρξη της αεροπορικής εκστρατείας των ΗΠΑ και του Ισραήλ που εξουδετέρωσε κορυφαίους Ιρανούς αξιωματούχους και η κινητοποίηση των κουρδικών δυνάμεων για να πολεμήσουν εναντίον του Ιράν.
Πηγές του Λευκού Οίκου αποφεύγουν να σχολιάσουν τις λεπτομέρειες της επιχείρησης, εστιάζοντας στην επιτυχία των στρατιωτικών πληγμάτων κατά των ιρανικών υποδομών, ενώ η Μοσάντ αρνήθηκε να τοποθετηθεί. Αναλυτές επισημαίνουν ότι το προσχέδιο βασίστηκε στο «μοντέλο της Βενεζουέλας», υποτιμώντας τη συνοχή του ιρανικού κράτους.
