Μισό λεπτό να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά πράγματα για τον Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός ότι τους έφτυσε κατάμουτρα ο Τσίπρας τους, δεν σημαίνει ότι τους αγαπήσαμε εμείς. Το γεγονός ότι φλερτάρουν πλέον με το τίποτα, δεν σημαίνει ότι εμείς τους συμπαθήσαμε. Το γεγονός ότι πιθανότατα στις επόμενες εκλογές θα τους περάσει ως κι ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν σημαίνει ότι μας έπιασε ψυχοπονιά για ελόγου τους. Ούτε πρέπει να πέσουμε στην παγίδα της άποψης που διακινείται ότι αν ενισχυθεί κάπως ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ θα κόψει πόντους από τον Αλέξη. Μπούρδες. Ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να μπει στην επόμενη Βουλή, τελεία και παύλα.
Πρώτο, διότι πρέπει να ζήσουν την πολιτική τους μοίρα ως το τέλος της. Να γίνουν μια κουκίδα που σβήνει και χάνεται μέσα στις σελίδες της ιστορίας. Από κουκιδούλα ξεκίνησαν, μουτζούρα τεράστια έγιναν επί δεκαπενταετία, τώρα ήρθε η ώρα να επιστρέψουν στο πραγματικό ειδικό τους βάρος. Εξετέλεσαν το ιστορικό τους καθήκον, ολοκλήρωσαν το καλό(;) και το κακό που ήταν ιστορικά προορισμένοι να κάνουν, τώρα πλέον δεν υφίσταται κανένας πολιτικός ή κοινωνικός λόγος να υπάρχουν.
Η Ιστορία βέβαια, τους χρωστά την τελευταία της κατραπακιά στις επόμενες εκλογές. Μετά ας πάνε στα σπιτάκια τους να αναμοχλεύσουν τις ηρωικές τους αναμνήσεις και να γράψουν τα απομνημονεύματα τους για την χαμένη τους ευκαιρία. Ποιος ξέρει, μπορεί σε δυο γενιές από σήμερα να ηρωοποιηθούν από τα αριστερά εγγόνια τους, όπως σήμερα έχουν ηρωοποιήσει αυτοί τους πρωταγωνιστές του εμφυλίου. Με τα μυαλά που κουβαλάνε, αν τους συμβεί αυτό θα το θεωρήσουν μακροπρόθεσμη νίκη τους. Διότι τίποτα άλλο σημαντικό δεν πέτυχαν στην ζωή τους.
Δεύτερο, ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να μπει στην επόμενη Βουλή διότι αυτό δεν θα αφαιρέσει από τον Τσίπρα – όπως νομίζουν κάποιοι αφελείς – αλλά από την αυτοδυναμία Μητσοτάκη. Μην κοιτάτε τις διαφορές ποσοστών των κομμάτων, να κοιτάτε τον αριθμό των κομμάτων που θα μπουν στην Βουλή. Απ’ αυτό εξαρτάται η αυτοδυναμία του πρώτου και όχι από το αν ο δεύτερος Αλέξης θα πάρει 16% ή 19%. Όσο περισσότερα κόμματα πιάσουν το 3% και μπουν στην Βουλή, τόσο ανεβαίνει ο πήχης της αυτοδυναμίας. Όπερ, μ’ ένα πανέμορφο 1% ή 1,5% στην κάλπη του, ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ εισπράττει τα τελικά του χρωστούμενα από την ιστορική δικαιοσύνη, ενώ παράλληλα, πάνω στο πολιτικό του ξεψύχισμα κάνει επιτέλους και κάτι καλό στο τόπο.
Θα μου πείτε τώρα, «καλά ο Δουρο-ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ευκολάκι, ο Τσίπρας όμως;». Ένας-ένας με τη σειρά του παιδιά. Επί του παρόντος να ξεσκονίσουμε τα απομεινάρια, και μη σας νοιάζει… η Ιστορία έχει (παλούκια) για όλους.
