Ο Μητσοτάκης το ξανάπε χθες. Εκλογές το 2027. Έχει μια μανία με την θεσμικότητα ο άνθρωπος, είναι ολοφάνερο. Ακόμα και σε μια από τις πιο ζόρικες στιγμές της πρωθυπουργικής του θητείας, την ώρα που έκανε μια ρηξικέλευθη πρόταση που αφορά την ουσία της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, δεν παρέλειψε να το πει κι αυτό. Η τετραετία θα ολοκληρωθεί. Κι όσο αυτός το λέει, οι απέναντι αρχίζουν να παπαγαλίζουν εκνευριστικά το αντίθετο. Εκλογές τώρα, φύγετε τώρα, εκλογές αμέσως. Κυρίως ο Ανδρουλάκης, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι.
Για τους επόμενους εννιά τουλάχιστον μήνες το λοιπόν, αυτό θα είναι το μοτίβο. Ο Μητσοτάκης δεν θα κάνει εκλογές και εκείνοι θα το ζητούν επισταμένα. Διαρκώς. Κάθε μέρα. Σε κάθε δήλωση τους, επί παντός του επιστητού. Σε κάθε τηλεοπτική τους παρουσία, σε κάθε ανάρτηση. Από ένα σημείο και πέρα θα είναι βαρετό, αλλά τι να κάνουμε, θα το υπομείνουμε. Πλην δεν θα ζήσουμε μόνο αυτό. Θα ζήσουμε και την μετατροπή της πολιτικής ή της οικονομίας σε απόλυτο παρακολούθημα του αιτήματος για εκλογές.
Η αντιπολίτευση δεν θα νιώθει την ανάγκη να σχολιάσει οποιοδήποτε μέτρο της κυβέρνησης, διότι προαπαιτούμενο θα είναι η διενέργεια εκλογών. Δεν θα προσπαθεί να απαντήσει με προτάσεις στις κυβερνητικές κινήσεις, διότι το μόνο που κατά την γνώμη της αξίζει στην πολιτική μας πραγματικότητα είναι το αίτημα για άμεση καταφυγή στις κάλπες. Όλα τα υπόλοιπα θα θεωρούνται άνευ ουσίας και αξίας.
Εννοείται ότι όσο καιρό ο Μητσοτάκης δεν θα προκηρύσσει εκλογές θα χαρακτηρίζεται «βιδωμένος στην καρέκλα του» και «δειλός απέναντι στην λαϊκή απαίτηση». Αλλά σε περίπτωση που τις εξαγγείλει, θα χαρακτηριστεί αυτομάτως «πανικόβλητος» και «καταδιωκόμενος από το πάνδημο αίτημα». Εντάξει, έτσι είναι το πολιτικό παιχνίδι, θα το υπομείνουμε έστω και αν σύντομα καταλήξει πολύ ανιαρό και κουραστικό.
Ειδικά πάντως για το ΠΑΣΟΚ, εγώ έχω μνήμες. Θυμάμαι λοιπόν, ότι ο ιδρυτής του Ανδρέας, όποτε βρισκόταν στην αντιπολίτευση και ζητούσε εκλογές, το έκανε παγίως μόνο για έναν λόγο. Όταν διαπίστωνε δυσαρμονία της κυβερνητικής πλειοψηφίας με την λαϊκή βούληση. Διότι τότε οι εκλογές αιτούνται με σκοπό να δώσουν μια λύση στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Για να αλλάξουν την κυβέρνηση, με μια άλλη που εναρμονίζεται με την λαϊκή βούληση. Ενώ τώρα, η αντιπολίτευση ζητά εκλογές που θα φέρουν μια από τα ίδια. Δεν βγάζει και πολύ νόημα, εδώ που τα λέμε.
Βρήκαν διέξοδο το πολιτικό τους κενό, θα πείτε. Εκείνοι πιστεύουν ότι στρίβουν το μαχαίρι σε μια πληγή της κυβέρνησης, με σκοπό να διευρύνουν την ζημιά της. Συμπαθάτε με, αλλά όλα τούτα είναι ολίγον σαχλά. Οι εκλογές θα επαναβεβαιώσουν την κυριαρχία Μητσοτάκη, όσο κι αν οι δικοί του φροντίζουν να βγαίνει στην σκηνή γρατζουνισμένος. Οι πρώτες εκλογές θα επιβεβαιώσουν αυτό (διότι δεν υφίσταται δυσαρμονία), ενώ οι δεύτερες θα επικεντρωθούν αποκλειστικά στην ανάγκη διακυβέρνησης του τόπου. Είναι τόσο ευκρινές…
