Στα πρόθυρα του πανικού είναι η φράση που χαρακτηρίζει το συναίσθημα που κυριαρχεί στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, μετά τον νέο κύκλο δημοσκοπήσεων, που φέρνουν το ΙΧ κόμμα Τσίπρα εγκατεστημένο στη δεύτερη θέση, ενώ το κόμμα τους να ανταγωνίζεται για την τρίτη θέση το απολίτικο κομματικό υβρίδιο της Μαρίας Καρυστιανού.
Η γνωστή χιουμοριστική φράση που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ότι «η βελόνα τελικά κουνήθηκε αλλά προς τα κάτω», λέγεται και μεταξύ των στελεχών και των οπαδών του ΠΑΣΟΚ αλλά με αίσθημα αμηχανίας, απογοήτευσης και πικρίας.
Και βέβαια ο πανικός είναι και το κύριο συναίσθημα του αρχηγού. Έχει συνειδητοποιήσει ότι η αρχηγική του θητεία νομοτελειακά τελειώνει τη βραδιά των εκλογών, εφόσον οι δημοσκοπικές προβλέψεις επαληθευτούν στην κάλπη.
Ο Ανδρουλάκης έχει τα χαρακτηριστικά των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι ξαφνιάστηκαν όταν είδαν ότι άλλα φαντάζονταν και τους τσαλάκωσε η σκληρή πραγματικότητα.
Κοινό τους χαρακτηριστικό η έλλειψη επαφής με την κοινωνία. Μεγαλωμένοι στον μικρόκοσμο των κομματικών γραφείων, χωρίς ώσμωση με την ευρύτερη κοινωνία, εκπαιδεύτηκαν στην ίντριγκα και τον μικροκομματισμό.
Είχαμε γράψει εδώ, ήδη από τους πρώτους μήνες της θητείας Ανδρουλάκη, ότι οι παραστάσεις του ήταν ο μικρόκοσμος των μηχανισμών της ΠΑΣΠ, τους οποίους είχε την ικανότητα να ελέγχει. Αλλά η ΠΑΣΠ σχετιζόταν με τους μηχανισμούς του κόμματος.
Με τη βιωματική αυτή εκπαίδευση ως πρόεδρος κλείστηκε σε έναν ερμητικό περίγυρο προσωπικών του επιλογών, τους οποίους και ανέδειξε, και οι οποίοι ως νεοφώτιστοι, δεν είχαν την πολιτική πείρα των στρατηγών, ούτε την πείρα που φέρει η τριβή με την κοινωνία, ακόμη και αυτή που αναλώνεται στον αγώνα της προσωπικής ψήφου.
Από τους πρώτους καιρούς της προεδρίας του τα όργανα του κόμματος υπολειτουργούσαν συνεδριάζοντας σε μακρινά διαστήματα. Η πολιτική γραμμή δεν επεξηγούνταν καν, απλώς επιβαλλόταν. Έτσι χωρίς δεύτερη εσωτερική γνώμη, με την επιδοκιμασία του διορισμένου κύκλου του, επέμενε στη μονοκαλλιέργεια της καταγγελίας για τις υποκλοπές, σε σημείο να γίνεται μονοθεματικός και κουραστικός.
Η καταγγελία σαφώς επιβάλλεται ως αντιπολιτευτική τακτική. Αλλά αποτελεί μέρος της, όχι το όλον. Κυρίαρχος στόχος θα έπρεπε να ήταν η πειθώς για την ικανότητα επιτυχούς διακυβέρνησης. Αυτή την ανάγκη είχε ο εν δυνάμει ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ.
Για συνεχείς καταγγελίες και επιθέσεις στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού, έναν Πρωθυπουργό που ο κόσμος κρίνει καταλληλότερο (και στη χειρότερη περίπτωση ο δεύτερος ως προς την καταλληλότητα λαμβάνει τα μισά ποσοστά) υπήρχαν καταλληλότερες οργισμένες «ντουντούκες» - αν και αυτών βέβαια τα είδαμε τα χαΐρια τους και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2023.
Μπορούσαν να υπάρξουν συγκριτικά πλεονεκτήματα στον λόγο του ΠΑΣΟΚ σε πεδία που η κυβέρνηση, δικαίως ή όχι, δοκιμάζεται. Όπως ας πούμε στο θέμα της κατοικίας. Ο Ανδρουλάκης έφερε στον δημόσιο διάλογο μια, εξ αντιγραφής από την Πορτογαλία, πρόταση κοινωνικής κατοικίας.
Δεν είναι αρνητικό θέμα η αντιγραφή. Κακό ήταν που δεν την εξειδίκευσε, δεν την προσάρμοσε στα εδώ δεδομένα και δεν επέμενε σε αυτή. Δεν είχε χρόνο. «Έπρεπε» να καταγγέλλει με κάθε τόνο και σε κάθε χρόνο τις - νόμιμες - υποκλοπές (επί αυτών κάνει τη φασαρία). Άλλο επίσης θέμα ευαίσθητο για την κυβέρνηση ήταν η ακρίβεια. Και επ’ αυτού καμία οργανωμένη προσπάθεια.
Τώρα, μια και ατύπως μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο, χαρτογραφούν τα εκλογικά και δημοσκοπικά αποτελέσματα και στοχεύουν οργανωτικά στην Αττική όπου η αποδοχή του κόμματος είναι δυσανάλογη με την επαρχία.
Η επαρχία σώζει το ΠΑΣΟΚ. Εκεί δεν υπάρχει ο κοινωνικός κατακερματισμός της Αθήνας, οι πολιτικές ταυτίσεις στα μικρά περιβάλλοντα μετατρέπονται και σε κοινωνικές σχέσεις. Και αυτές στη συνέχεια σε στήριξη υποψηφίων σε τοπικές δομές εξουσίας (δήμοι, τοπικά διαμερίσματα, επαγγελματικούς συλλόγους κλπ). Εκεί κάθε αποσκίρτηση προς άλλο κόμμα είναι πιο δύσκολη. Φέρνει δυσαρμονία στο πλέγμα των σχέσεων που έχουν σφυρηλατηθεί.
Η μόνη του σωτηρία, αν προλαβαίνει, πράγμα δύσκολο, είναι να φιλοτεχνήσει εικόνα κυβερνησιμότητας. Όχι για να χτυπήσει τον Μητσοτάκη. Αυτό πλέον παρήλθε, καθώς η κοινή γνώμη πάντα παρουσιάζει χαρακτηριστικά παγίωσης και αργής μεταστροφής, μη ανταποκρινόμενης αυτομάτως στην επικαιρότητα.
Αλλά για να υπερασπιστεί τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης έναντι του Τσίπρα. Ο αρχηγός της ΕΛΑΣ έμαθε το μάθημά του από την χολερική αντιπολίτευση 2019-23 και τώρα είναι ικανός να παρουσιαστεί ως σοβαρός και συγκροτημένος τάζοντας πάλι, αλλά αυτή τη φορά όχι «λαγούς με πετραχήλια».
Σε αυτό έχει συγκριτικό πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ, όπως και ο Μητσοτάκης. Την περίοδο της άθλιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός αν πιστεύει ότι ο Τσίπρας ανήκει στις «προοδευτικές δυνάμεις» και ο αγώνας του πρέπει να είναι «μονομέτωπος κατά της Δεξιάς». Έτσι θα αφήσει τον επανελθόντα να αλωνίζει κατοχυρώνοντας τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σε αυτή την περίπτωση… να ζήσουμε να το θυμόμαστε…
