LIBERALL
THINK TANKST
FORUMF
ΥΓΕΙΑY
ARTNEWSA
Παρασκευή 20/04/18
2ος χρόνος, ημέρα 901η

Επιστροφή στο forum Φιλελεύθερο forum forum@liberal.gr

Διαχειριστές: Μπάμπης Εγγλέζος Πρόεδρος ΣΕΔ & Νίκος Οικονομόπουλος Αντιπρόεδρος ΣΕΔ

Τα Θέματα του χρήστη Vas_Pap

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Ομολογώ ότι μου προκαλεί μέγιστη εντύπωση η μακαριότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι συνταξιούχοι, παλιοί και νέοι, το επικείμενο άγριο πετσόκομμα των συντάξεων τους από την 1η Γενάρη του 2019. Παρά τον καταιγισμό των πληροφοριών από τηλεοράσεις, εφημερίδες και ιστοσελίδες, οι απόμαχοι της ζωής αγρόν αγοράζουν και ζεύγη βοών πέντε, κατά την βιβλική ρήση. Γι αυτό και νιώθει ελεύθερος ο Πετρόπουλος να τριγυρίζει στην τυλιγμένη από φλόγες Ηλεία (προφανώς μελλοντική του εκλογική περιφέρεια) αντί να σπάει το κεφάλι του στο υπουργικό του γραφείο στην Αθήνα, πως θα γλυτώσει κανένα ευρώ για τα ήδη άδεια πορτοφόλια των περήφανων γηρατειών.

«Και τι να κάνουν δηλαδή;» θα ρωτήσετε. «Πρώτα να ενημερωθούν και μετά να βγουν στον δρόμο» απαντώ ευθαρσώς. Διότι δεν είναι δυνατόν ένα ζευγάρι γερόντων που έχουν αθροιστικά σύνταξη 1800 ευρώ να χάσουν ξαφνικά 400 ευρώ τον μήνα και να μην κάνουν τίποτα. Είναι ντιπ παράλογο, αν μάλιστα σκεφτούμε πως μόλις πριν τρία χρόνια οι πλατείες γέμιζαν για ψύλλου πήδημα. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο χαμηλοσυνταξιούχος που το 2012 κατέβαινε κάθε δεύτερη βδομάδα στους δρόμους επειδή μείωναν την σύνταξη του υψηλοσυνταξιούχου συναδέλφου του, σήμερα βλέπει να 'ρχεται η σειρά του και κάθεται απαθής στον καναπέ του.

Ομολογώ βέβαια ότι είναι δύσκολο για τον απλό ανθρωπάκο να βγάλει άκρη μέσα στον κυκεώνα του ασφαλιστικού και να κατατάξει μόνος του τον εαυτό του στην τάδε ή στην δείνα περίπτωση. Είναι εκατοντάδες οι κατηγορίες και οι υποπεριπτώσεις. Σ' αυτό συντελεί και η κυβερνητική προπαγάνδα που αντί να ομολογεί την πραγματικότητα, επιδίδεται σ' ένα όργιο ψευδολογίας και παραπληροφόρησης που ως τώρα φαίνεται να αποδίδει μπερδεύοντας τα μελλοντικά της θύματα. Αν και είναι γενικά πασίγνωστο ότι η «προσωπική διαφορά» θα κοπεί σε όλους τους παλιούς ασφαλισμένους την 1/1/2019, ελάχιστοι είναι εκείνοι που έχουν συνειδητοποιήσει τι πραγματικά είναι η «προσωπική διαφορά» και πόσο τους αφορά.

Θα ήταν απλούστατο να ενημερωθούν οι συνταξιούχοι, αν στα εκκαθαριστικά των συντάξεων τους γραφόταν σε ξεχωριστή στήλη η «προσωπική διαφορά». Τότε θα έβλεπαν το χαρτί και θα καταλάβαιναν αμέσως. Όμως η κυβέρνηση δεν το 'χει κάνει ακόμα, αν και αποτελεί δέσμευση της έναντι των θεσμών. Αντιθέτως, με διάφορα τερτίπια και κυρίως κρύβοντας επιμελώς την πραγματικότητα, αγοράζει χρόνο εξασφαλίζοντας την βραχυχρόνια ησυχία της, αλλά κυρίως αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο να κάνει πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο, πριν οι συνταξιούχοι λιποθυμήσουν μπροστά στα ΑΤΜ Χριστουγεννιάτικα.

Κάντε μια απλή δοκιμή: Ρωτήστε πέντε συνταξιούχους που γνωρίζετε πόση είναι η προσωπική διαφορά στην σύνταξη τους. Κανένας δεν ξέρει, οπότε κανένας τους δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι ένα σημαντικό ποσό θα αφαιρεθεί διαπαντός απ' το εισόδημα του με τον περιβόητο νόμο Κατρούγκαλου. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες γέροντες και γερόντισσες που την 1η του Γενάρη θα μεταφερθούν από την κοινωνική ομάδα που περνά υποφερτά, στην ταλαίπωρη ομάδα που δεν θα τα βγάζει πέρα. Απλώς δεν το 'χουν συνειδητοποιήσει ακόμα, μην σας πω ότι αποδιώχνουν εντελώς από την σκέψη τους κάθε τέτοια πιθανότητα. Αυτό όμως που δεν ξέρουν ή αρνούνται να μάθουν οι συνταξιούχοι, το ξέρει πολύ καλά η κυβέρνηση. Έχει βάλει κάτω τα νούμερα, έχει φρίξει και αναρωτιέται τι πρέπει να κάνει πριν ξεσπάσει αυτή η λαίλαπα πάνω στα εκατομμύρια των συνταξιούχων. Διότι αυτή τη φορά μιλάμε για εκατομμύρια.

Μην υποτιμάτε διόλου την επίδραση αυτής της «προσωπικής διαφοράς» στις πολιτικές εξελίξεις. Διότι δίπλα της θα προστεθεί και η κατάργηση του ΕΚΑΣ απ' όσους λίγους το παίρνουν ακόμα. Ξέρετε τι σημαίνουν όλα τούτα; Πως είτε ο Αλέξης θα πάει σε εκλογές πριν την είσοδο του 2019, είτε ότι θα πάει με την πελώρια μάζα των ανήμπορων συνταξιούχων να πνέουν μένεα εναντίον του. Και μάλιστα των χαμηλοσυνταξιούχων, αυτών δηλαδή που υποτίθεται ότι έχει ταχθεί να υπερασπίζεται. Όχι πως αν βγουν σήμερα οι γέροι στους δρόμους είναι εφικτή κάποια αλλαγή όσων υπέγραψε ο Αλέξης, απλώς θα είχε ενδιαφέρον για το «γαμώτο» της υπόθεσης. Έτσι για να τρομοκρατηθούν (πολιτικά) λίγο και να χαμηλώσουν κάπως την μύτη τους όταν μαζεύονται για να αυτοδοξαστούν στα «αναπτυξιακά» τους συνέδρια ή για να πάψουν να χαμογελούν αυτάρεσκα γύρω απ' τα τραπέζια των Υπουργικών τους Συμβουλίων. Για να συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι πλησιάζει η ώρα της ήττας...

Περισσότερα | Σχολιάστε
Vas_Pap
06/04/2018, 11:45

Δημοσίευση από το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, Παναγιώτης Κονδύλης: Μια διαδρομή, που κυκλοφορεί από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.

...Κομβικό ρόλο σε αυτή τη νέα περίοδο της συγγραφικής δραστηριότητας και της προσωπικής εξέλιξης του Παναγιώτη Κονδύλη θα παίξει το κείμενό του, «Ελληνοτουρκικός πόλεμος», που δημοσιεύει ως επίμετρο στη Θεωρία του Πολέμου, κείμενο γραμμένο αμέσως μετά την εθνική ταπείνωση των Ιμίων, το 1996, που θα τον κάνει ευρύτερα γνωστό και θα προκαλέσει σκληρές δημόσιες διαμάχες και αντιπαραθέσεις. Καταγράφει χωρίς κανένα ψιμύθιο τη σταδιακή υπαγωγή του συρρικνωμένου ελληνικού κόσμου στην τουρκική επικυριαρχία – αυτό που αποκαλούσαμε ήδη «ισλαμο-κεμαλισμό» και που θα γίνει γνωστός αργότερα ως νεο-οθωμανισμός. Αφού έχει καταγράψει απροκατάληπτα τη σταδιακή και ραγδαία επιδείνωση του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας στο δημογραφικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, επιστρέφει χωρίς παρωπίδες στη μοιραία σχέση ελληνικού έθνους και ελλαδικού κράτους:

Με αυτήν την έννοια, το γεωπολιτικό δυναμικό της ελληνικής πλευράς αποτυπωνόταν κατά τον 19ο αι., και ίσαμε το σημαδιακό έτος 1922, πολύ περισσότερο στο έθνος παρά στο κράτος. Το έθνος ήταν κατά πολύ ευρύτερο από το κράτος, απλωνόταν από την Ουκρανία ως την Αίγυπτο κι από τις παρακαυκάσιες χώρες ως τις ακμαίες παροικίες των Βαλκανίων και της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης. Το κράτος ζητούσε να επεκταθεί, για να κλείσει μέσα του τουλάχιστον όσα τμήματα του έθνους βρίσκονταν εκάστοτε στις παρυφές του [ ] φτάνοντας σε μιαν ανεπανάληπτη κορύφωση το 1920. Έκτοτε αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, που διαρκεί ως σήμερα. Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος, όχι γιατί το κράτος διευρύνθηκε, αλλά γιατί το έθνος ακρωτηριάσθηκε και συρρικνώθηκε, γιατί αφανίσθηκε ή εκτοπίσθηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μ. Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945). Ακολούθησε η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη (1955) και την βόρειο Κύπρο (1974), ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου (1).

...Και από τη στιγμή που έχει κλείσει ο κύκλος της εξωτερικής συρρίκνωσης, ακολουθεί αναπότρεπτα, εξαιτίας των δημογραφικών και οικονομικών παθογενειών του παρασιτικού καταναλωτικού προτύπου, η συρρίκνωση στο ίδιο το εσωτερικό του ελληνικού κράτους, «γιατί ήδη το ελληνικό κράτος βαθμηδόν φανερώνεται ανήμπορο να προστατεύσει ακόμα και το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του» (3). Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, δεν διαφαίνεται καμία λύση γιατί ο παρασιτικός καταναλωτισμός έχει διαβρώσει όχι μόνο τις ελίτ της χώρας αλλά το ίδιο το λαϊκό σώμα σε αυξανόμενο βάθος και έκταση:

«Ο κυριότερος αντίπαλος μιας εθνικής στρατηγικής δεν είναι άλλος από τον παρασιτικό καταναλωτισμό, ο οποίος σε ένα «φθίνον έθνος», όπως το ελληνικό, οδηγεί αναπόφευκτα στην υπερχρέωση. Ο όρος «παρασιτικός καταναλωτισμός» χρησιμοποιείται εδώ στην κυριολεξία του για να δηλώσει ότι η σημερινή Ελλάδα, όντας ανίκανη να παραγάγει η ίδια όσα καταναλώνει: παρασιτεί στο εσωτερικό, που υποθηκεύει τους πόρους του μέλλοντος μετατρέποντάς τους σε τρέχοντα τοκοχρεολύσια, και παρασιτεί προς τα έξω, που έχει επίσης δανεισθεί υπέρογκα ποσά όχι για να κάνει επενδύσεις μελλοντικά καρποφόρες αλλά κυρίως για να πληρώσει με αυτά τεράστιες ποσότητες καταναλωτικών αγαθών, τις οποίες και πάλι εισήγαγε από το εξωτερικό» (4).

Ο μοναδικός τρόπος για να αποφευχθεί, έστω in extremis, η κατάρρευση είναι η αλλαγή του παραγωγικού, του εκπαιδευτικού και του κοινωνικού/δημογραφικού μοντέλου, δηλαδή ένας ενδογενής εκσυγχρονισμός, διαφορετικά θα ακολουθήσει η αδήριτη νέμεση της κατάρρευσης:

«Αν ο Ελληνισμός θέλει να επιβιώσει ως διακεκριμένη ταυτότητα, το πρώτο που θα έπρεπε να κάμει θα ήταν να παράγει όσα τρώει. Δεν εννοώ διόλου κάποιαν οικονομική «αυτάρκεια» με την παλαιά έννοια, αλλά την απαλλαγή από την πολιτική και την πρακτική του παρασιτικού καταναλωτισμού. [...] Ειδάλλως είναι αναπόφευκτη η πτώση στα κατώτερα σκαλιά του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας, η καταχρέωση και η πολιτικοστρατιωτική εξάρτηση» (5).

... Και όποιος δεν διαθέτει επαρκή εσωτερική δυναμική δεν πρόκειται να διασωθεί από την «ευρωπαϊκή ενοποίηση»:
«Όποιος δεν θέλει να συγχέει τις ευχές του με την πραγματικότητα οφείλει να διαπιστώσει ότι… το έθνος, ως βασική μονάδα πολιτικής συνομάδωσης και συνεπώς η επιβίωσή του ως εγγύηση της φυσικής και πολιτικοκοινωνικής επιβίωσης συγκεκριμένων ανθρώπων, διόλου δεν έχουν πρακτικά ξεπερασθεί ούτε σε ευρωπαϊκό ούτε σε παγκόσμιο επίπεδο» (6).

Και προφανώς καμιά εσωτερική ανασυγκρότηση δεν είναι δυνατό να ευοδωθεί όσο διαιωνίζονται οι μηχανισμοί της δημογραφικής συρρίκνωσης:

«...Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από δεκαετίες ο Ελληνισμός βρίσκεται σε διαδικασία γεωπολιτικής συρρίκνωσης και γνωρίζουμε από τώρα με βεβαιότητα ότι μία τουλάχιστον συνιστώσα της συρρίκνωσης αυτής θα προεκταθεί περίπου ευθύγραμμα: η δημογραφική. Αυτό δεν μπορεί να μην έχει ορισμένες συνέπειες μετά από μία ή δύο γενεές, όταν οι αλβανικοί πληθυσμοί θα υπερτερούν αριθμητικά του ελληνικού, ενώ η Τουρκία θα αριθμεί δεκαπλάσιους κατοίκους από την Ελλάδα...» (7)

...ακόμα και εάν, μελλοντικά, τα εθνικά κράτη παύσουν να αποτελούν το προνομιακό όχημα της συνομάδωσης των ανθρώπων, η Ελλάδα κινδυνεύει με εθνική έκπτωση, πολύ πριν από τα υπόλοιπα έθνη-κράτη, γι’ αυτό και απειλείται με εθνικό ακρωτηριασμό:

Δεν είμαι «εθνικιστής», και δεν θα στενοχωριόμουν καθόλου αν με τη συναίνεση όλων καταλύονταν τα εθνικά σύνορα και οι εθνικοί στρατοί. Όμως είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα η κατάργηση ενός εθνικού κράτους μαζί με όλα τα άλλα και η διάλυση ή ο ακρωτηριασμός του γιατί ένα γειτονικό κράτος είναι ισχυρότερο και επιθετικότερο (8).

Σε ό,τι αφορά στο ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ένταξη σε αυτήν δεν είναι ικανή να αποτρέψει την εθνική μας παρακμή και τους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται.

«Βεβαίως, μία τέτοια νηφάλια διαπίστωση κάθε άλλο παρά πρέπει να οδηγήσει σε μία –διόλου νηφάλια– διάθεση αποκοπής από κάθε συμμαχία και κάθε είδους ένταξη σε υπερεθνικούς οργανισμούς. Αλλά…, μόνο μία ισχυρή (και στην ανάγκη αυτάρκης) Ελλάδα θα προσδώσει πολιτικό βάρος στην ευρωπαϊκή ένταξη, όντας σεβαστή στους εταίρους της... Ίσως να φαίνεται παράδοξο αλλά, στο πλαίσιο μιας τελεσφόρας και μακρόπνοης εθνικής πολιτικής, ο εξευρωπαϊσμός, και ο εκσυγχρονισμός γενικότερα, πρέπει να προχωρήσουν ακριβώς για να μπορεί μία κραταιωμένη Ελλάδα να μην είναι εξάρτημα ή μπαίγνιο της «Ευρώπης», για να είναι σε θέση, αν χρειασθεί, να τραβήξει τον δρόμο που θα της υπαγορεύσουν τα δικά της συμφέροντα, όταν αυτά συγκρουσθούν με εκείνα των Ευρωπαίων εταίρων της (10).

Παραπομπές 

1. Π. Κονδύλης, «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου», επίμετρο στην ελληνική έκδοση του Θεωρία του πολέμου, Θεμέλιο, 1997, σ. 384.

2. Π. Κονδύλης, «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι…», ό.π., σ. 385.

3. Π. Κονδύλης, «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι…», ό.π., σ. 385.

4. Π. Κονδύλης, «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι…», ό.π., σ. 385.

5. Π. Κονδύλης, Πλανητική..., ό.π., σ. 165.

6. Π. Κονδύλης, Πλανητική..., ό.π., σ. 165.

7. Απαντήσεις σε δέκα ερωτήματα του Σπύρου Κουτρούλη, στο Π. Κονδύλης, Το αόρατο χρονολόγιο της σκέψης, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1998, σ. 142.

8. Απαντήσεις σε δέκα ερωτήματα του Σπύρου Κουτρούλη, όπ.π., σσ. 143-144.

9. Π. Κονδύλης, Πλανητική…, ό.π., σσ. 163-164.

10. Π. Κονδύλης, Πλανητική…, ό.π., σσ. 174-175.

Περισσότερα | Σχολιάστε
Vas_Pap
05/04/2018, 04:46

Του Σάκη Μουμτζή

Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως έχει απαντήσει στο δίλημμα «διαχειρίσιμη ήττα ή διακυβέρνηση μέχρι τέλους της θητείας». Επέλεξε το δεύτερο. Δεν θέλει να πετάξει έναν χρόνο εξουσίας, με όλα τα προνόμια που αυτή παρέχει σε υπουργούς, βουλευτές, στελέχη, συγγενείς, αγαπητικούς και αγαπητικές.

Επί πλέον, ο Α.Τσίπρας και οι συνεργάτες του πιστεύουν πως μπορεί να γυρίσουν το παιχνίδι, μέσα από έναν κατακλυσμό παροχών, από το απόθεμα των 20 δισεκατομμυρίων ευρώ, στον ενάμισι χρόνο που απομένει.

Ούτως ή άλλως, και αν χάσουν, τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι επόμενοι.

Αυτή η στρατηγική όμως, πάσχει σε δύο σημεία.

1. Τον Μάιο του 2019, θα διεξαχθούν οι ευρωεκλογές. Σε αυτές πολύ πιθανόν να καταγραφεί ένα ιδιαίτερα δυσμενές αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που θα βαρύνει καθοριστικά στις εκλογές που θα γίνουν τέσσερις μήνες αργότερα.

Θα έχει διαμορφωθεί ένα κλίμα που θα στρέψει όσους ψηφίζουν κάθε φορά τον διαφαινόμενο νικητή, προς της Νέα Δημοκρατία. Δεν θα έχουμε απλώς μια παράσταση νίκης, αλλά ένα εκλογικό αποτέλεσμα, πρόκριμα για τις εθνικές εκλογές.

Να υπενθυμίσω πως στις Ευρωεκλογές του 2014, η διαφορά μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ ήταν τέσσερις μονάδες υπέρ του δεύτερου και στις εθνικές εκλογές που διεξήχθησαν μετά από οκτώ μήνες, ανήλθε στις 8.5 μονάδες. Διπλασιάστηκε, γιατί ήταν ολοφάνερο πως αυτός θα ήταν ο νικητής.

Συνεπώς, αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αποφύγει αυτό το δυσάρεστο σενάριο θα πρέπει να διενεργήσει ταυτόχρονα τις εθνικές εκλογές με τις ευρωεκλογές.

2. Αν οι εκλογές διεξαχθούν το 2019 αυτό θα σημαίνει πως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει εγκαταλείψει την ιδέα να εκβιάσει εκλογές με μοχλό την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, τον Μάρτιο του 2020. Αν βέβαια έχει αυτήν την δυνατότητα.

Θα είναι υπερβολικό και θα αποβεί σε βάρος του, αν μερικούς μήνες μετά τις εθνικές εκλογές στείλει τον λαό και πάλι στις κάλπες. Άλλωστε, μέσα σε λίγους μήνες δεν αλλάζει η διάθεση του εκλογικού σώματος, καθώς δεν έχει αρχίσει ακόμα η κυβερνητική φθορά.

Συνεπώς, ο χρόνος των εκλογών είναι συνυφασμένος με μιαν ευρύτερη στρατηγική της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν γνωρίζω αν είναι σε θέση να χαράξει.

Εννοείται, πως αν προκρίνει ως χρόνο διεξαγωγής των εκλογών το φθινόπωρο του 2018, διατηρεί ζωντανή την επιλογή να προκαλέσει εκ νέου εκλογές το 2020. Αν μάλιστα έχει ηττηθεί με ένα ποσοστό άνω του 25% μπορεί να προσβλέπει σε ένα δυναμικό come-back, με δεδομένο πως οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική.

Ασκήσεις επί χάρτου, θα πει ο αναγνώστης. Πάντα οι σχεδιασμοί είναι ασκήσεις επί χάρτου, αλλά επιβάλλεται να γίνονται, γιατί πάνω στο κεντρικό τους κομμάτι μπορεί να αναπτυχθούν πολλές παραλλαγές, αναλόγως των εξελίξεων.

Κανένα σοβαρό κόμμα δεν βαδίζει στα τυφλά. Επιδιώκει αυτό να δημιουργεί γεγονότα και όχι να σέρνεται από αυτά. Να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Βέβαια, όσο κυλά ο χρόνος και πλησιάζει το όριο της τετραετίας, τόσο χάνεται και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Η Ιστορία έχει δείξει πως ο πληρέστερος σχεδιασμός μπορεί να ανατραπεί από ένα απρόβλεπτο γεγονός. Και στην περίπτωση της πατρίδας μας έχουν συσσωρευθεί τόσα προβλήματα και τόσες εντάσεις, που μια έκρηξη από ένα τυχαίο συμβάν δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Υποθέτω, πως τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, θα προετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα. Υποθέτω.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Προσπαθώ να βρω «κάτι καλό» που έχει κάνει ο Τσίπρας. Μια τομή στην πολιτική ή στην κοινωνική ζωή. Κάτι για το οποίο οι μελλοντικές γενιές θα τον επικαλούνται. Να πουν «εντάξει, χάσαμε μερικά δισεκατομμύρια, αλλά εκείνο δεν θα γινότανε χωρίς τον Αλέξη». Και δεν μπορώ! Δεν βρίσκω! Δεν ξέρω αν αυτό έχει συμβεί με άλλη κυβέρνηση σε αυτή την χώρα…

Ας έρθει ένας Αριστερός για να μας πει τι είναι εκείνο που κατά την γνώμη του άλλαξε προς το καλύτερο στις μέρες του Αλέξη. Ποια είναι η σφραγίδα της Αριστεράς στην χώρα έπειτα από τρία χρόνια διακυβέρνησης. Τι έκαναν για να τους θέλει πάλι ο ελληνικός λαός. Πολύ φοβάμαι ότι όσο κι αν προσπαθήσει δύσκολα θα ανακαλύψει κάτι.

Στην Οικονομία; Η λέξη μαντάρα είναι λίγο για να περιγράψει την ζημιά που έχει γίνει. Να δεχτούμε ότι αυτοί είναι Αριστεροί άνθρωποι και δεν τα καταλαβαίνουν αυτά τα καπιταλιστικά. Να συμφωνήσουμε σε έναν βαθμό. Και τι έκαναν για τα συνεργατικά, τα συνεταιριστικά και τόσα άλλα που μας έλεγαν ότι είχαν στα σκαριά; Προσωπικά με αρέσουν τα συνεταιριστικά και τα εναλλακτικά. Πόσο μάλλον αν μιλάμε για μία Οικονομία σαν την ελληνική που δεν μπορεί να βρει τρόπο να βγάλει ούτε μανταλάκια. Τόσα χρόνια, λοιπόν, ακούμε γι αυτά τα εναλλακτικά τα ωραία, αλλά φοβάμαι ότι στο τέλος εμείς οι ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι θα προσφέρουμε περισσότερα και σε αυτό τον τομέα…

Στην Παιδεία; Στην Υγεία; Είδατε κάτι να αλλάξει και να γίνεται η ζωή των ανθρώπων καλύτερη; Να βλέπαμε μία τομή στην Υγεία! Ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς συνέδεσε το όνομά του με το ΕΣΥ. Δεν βρέθηκε ένας ΣΥΡΙΖΑίος, ένας Αριστερός άνθρωπος τέλος πάντων, να δώσει μία ιδέα για την βελτίωση του συστήματος; Και στην Παιδεία; Τι έκαναν οι άνθρωποι; Κατήργησαν τους νόμους για τους αρίστους και κήρυξαν τον πόλεμο στην τεχνολογία. Αυτή η κυβέρνηση μπορεί να συγκριθεί μόνο με τους Ταλιμπάν…

Ελάτε σύντροφοι! Πείτε μας κάτι που κάνατε τα τρία αυτά χρόνια και για το οποίο είστε υπερήφανοι. Πείτε μας κάτι που θα μπορείτε να το πείτε αύριο στα παιδιά σας και στα εγγόνια σας μεθαύριο: «Παιδί μου, εκείνα τα δύσκολα χρόνια της χρεοκοπίας, εμείς οι Αριστεροί σώσαμε την πατρίδα μας». Ή κάτι πιο ρεαλιστικό: «Κάναμε λάθη, δεν ξέραμε. Αλλά αν δεν ήμασταν εμείς δεν θα είχατε εσείς σήμερα αυτό ή εκείνο». Δεν το έχετε! Αν το είχατε, θα μας είχατε ζαλίσει με τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού από το πρωί μέχρι το βράδυ. Τώρα που έχετε και τόσα μέσα ενημέρωσης δικά σας!

Θα πρέπει να ομολογήσω ότι με πιάνω λίγο υπερβολικό. Έχει κάνει ένα καλό η αριστερή διακυβέρνηση. Έχει προσφέρει ένα ανεκτίμητο δώρο στις μελλοντικές γενιές. Έχει αποδείξει ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει να περιμένει το παραμικρό από τους σταλινικούς γκαιμπελίσκους. Λίγο το λέτε εσείς αυτό; Μπορεί να μην ξέρουμε ακόμη τι χρειάζεται να ψηφίσουμε. Αλλά ξέρουμε πλέον τι είναι αυτό που δεν πρέπει να πλησιάσουμε άλλη φορά!

Θανάσης Μαυρίδης
thanasis.mavridis@liberal.gr

Περισσότερα | Σχολιάστε
Vas_Pap
27/03/2018, 00:47

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Έρχεται από την Αφρική. Έτσι λέει η Σούζη. Ανάθεμα την πια για Αφρική. Γεμάτη σκόνη. Που όταν φθάσει εδώ, μετά από ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, κατεβαίνει στις αυλές μας, πρώτα κιτρινίζει τα πάντα και μετά γίνεται λάσπη.

Για σκεφτείτε μια Σαχάρα σε μέγεθος Ευρώπης που αποφασίζει να καβαλικέψει τους ανέμους και να μεταναστεύσει βόρεια. Χαλάει τον αέρα, αλλά χαλά και την βροχή αυτή η Αφρικάνικη αηδία. Βρωμίζει τη βροχή. Υπάρχει χειρότερο πράγμα από μια βροχή βρωμισμένη;

Κάποτε, στα νησιά τη μάζευαν τη βροχή μέσα σε ασβεστωμένες στέρνες για να την πίνουν. Είναι το πιο καθαρό νερό, σχεδόν αποσταγμένο. Τώρα έρχεται απ’ τον ουρανό λασπωμένο, λερό. Στον καταραμένο τόπο, Μάρτη μήνα βρέχει πηλό.

Τι θέλει τέλος πάντων κι αυτή η σκόνη; Γιατί ταξιδεύει; Τι ζητά και πήρε τους δρόμους; Τι θαρρεί δηλαδή; Πως αν φύγει απ’ τη Σαχάρα και καταλήξει στην Κρήτη ή στην Αττική, θα βρει καλύτερη ζωή; Κούνια που την κούναγε.

Δεν βρέθηκε κανένας να της πει πως ‘’αν τη ζωή σου ρήμαξες εδώ, στην κόχη ετούτη τη μικρή, σ’ όλη τη γη τη χάλασες;’’ Δηλαδή, στον κόσμο της σκόνης δεν υπάρχει Κωνσταντίνος Καβάφης, να της κόψει λίγο την φόρα με τον πεσιμισμό του; Κρίμα.

Έρχεται κι ερεθίζει τους βλεννογόνους της μύτης μας, χώνεται βαθιά μέσ’ τα πνευμόνια μας, κοκκινίζει τα μάτια μας, πνίγει τους ασθματικούς, φοβίζει τους καρδιακούς, δαιμονίζει τους αλλεργικούς. Μόνο η Novartis χαίρεται τελικά για την έλευση της.

Επικάθεται πάνω στον ανοιξιάτικο ανθό των δέντρων και των λουλουδιών, δυσκολεύει την ανθοφορία και την αναπαραγωγή τους, ανακατεύεται με τη γύρη, αποτρελαίνει τα μελίσσια, δυσφημεί τους καθαρούς ελληνικούς ορίζοντες στην τουριστική μας πελατεία, χαλάει τις χαζοχαρούμενες selfies… τι της κάναμε τέλος πάντων αυτής της σκόνης και μας έχει τόσο άχτι;

Κι έπειτα, αυτή η μετουσίωση της σε λάσπη, τι χαζομάρα Θεούλη μου. Τι απαξίωση. Όχι πως η σκόνη διαθέτει καμιά αξιοζήλευτη κοινωνική επιφάνεια, αλλά όταν γίνεται λάσπη μετατρέπεται σε κανονική κατάρα. Έρχεται άλλωστε κι απ’ τα μέρη των Φαραώ.

Μ’ αυτή την κουφόβραση βέβαια, ξαναγυρίζουμε στο ερώτημα για την κότα και το αυγό. Η σκόνη γίνεται λάσπη και μέσα σε δέκα λεπτά η λάσπη ξαναγίνεται σκόνη. Προλαβαίνει πάντως να τα βρωμίσει όλα. Κατώφλια, μπουγάδες, αυτοκίνητα, δέντρα, λευκά ξώπλατα μπλουζάκια.

Είναι κι αυτοί οι χημικοί που την βάζουν στα μικροσκόπια και βρίσκουν μέσα στην κοιλιά της νικέλια και βανάδια, μόλυβδους και ψευδάργυρους. Και νοιώθουμε όλοι εμείς σαν πρώην Ρώσοι κατάσκοποι που τους κυνηγά ο Πούτιν να τους δηλητηριάσει.

Η μόνη εξαίρεση είναι κάτι παιδάκια στους δρόμους, σκούρα παιδάκια, που στρέφουν το βλέμμα προς τον ουρανό και σιωπηλά ευχαριστούν τη γενέθλια γη τους. Δεν έχει να τους στείλει τίποτα άλλο, παρά μόνο σκόνη και λασπουριά για να βγάλουν μεροκάματο.

Καθότι οι ευρωπαίοι νοικοκυραίοι στο φανάρι, δύσθυμοι εσχάτως από την οικονομική κρίση, αυτή τη φορά θα επιτρέψουν στα παιδάκια να πλύνουν το παρ μπριζ του αμαξιού τους. Θα δώσουν τα πενήντα λεπτά πηγαίνοντας για την δουλειά τους. Δεν ανέχονται να τους περικυκλώνει πρωινιάτικα αυτή η Αφρικάνικη βρωμιά.

Είναι και κάτι λασπωμένες ψυχές, που δε χρειάζεται καν να στρέψουν το βλέμμα προς τον χτικιασμένο ουρανό. Το φώναζαν ανέκαθεν πως όλα γύρω τους ήταν μια αόρατη θανατηφόρα λάσπη. Κανένας δεν τους πίστευε…

Περισσότερα | Σχολιάστε

Τα σχόλια του χρήστη Vas_Pap

Vas_Pap
10/04/2018, 23:09

Ου να χαθεις παλιο ΜΑΛΑΚΑ

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ποιός έχει εμπιστοσύνη στον Τσίπρα ?

.....Ο Μαρατζιδης...

Αλλο και τουτο.Απο δημοσκοπος του ΣΚΑΙ και απομυθοποιητης συγγραφεας του εμφυλιου μετατραπηκε σε γλειφτη του ΣΥΡΙΖΑ

Περισσότερα | Σχολιάστε

Oταν λεω φασισταριο ετσι γενικα εισαι ο μοναδικος που γυρνας το κεφαλι σου να δεις ποος σε φωναξε με το ονομα σου χαχαχαχα

Περισσότερα | Σχολιάστε

Καλα ρε φασιστρονι

ακομα τολμας και γραφεις

καλα κανεις,ποσα παιρνεις απο τον ανταγωνισμο για να κλεισεις το LIBERAL?

ΠΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΜΩΡΗ @ΑΜΟΥΡΙΤΣΑ?

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ασφαλως και θα αστειευσαι!!!

"Το ξερει η μεσαια ταξη" και ο ΣΥΡΙΖΑ εχει ακομα 25%!!!!

Αν το ηξερε αγαπητε μου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ηταν "ορατος" στις δημοσκοπησεις και μην μπερδευεσαι με τα οικονομιστικα. Μεσαια ταξη δεν ειχε ποτε η Ελλαδα με την την πολιτισμικη εννοια που εχει αυτη στην Δυση. Μονο μεσαια προρτοφολια υπαρχουν εδω.Ειχε μια εκλαμψη απο το 1920-1940 και αυτη η εκλαμψη μας πηγε μεχρι το 1960 απο τοτε και μετα αρχισε η συνεχης βουτια προς τον πατο ή καλλιτερα στον αφανισμο.


Περισσότερα | Σχολιάστε