Η συμβολή των εταιρειών στο reskilling και στο upskilling εργαζομένων και ευάλωτων ομάδων

Η συμβολή των εταιρειών στο reskilling και στο upskilling εργαζομένων και ευάλωτων ομάδων

Στις ΗΠΑ υπάρχει ένας ωραίος διάλογος μεταξύ του CEO μιας πολυεθνικής και του CFO σχετικά με την ενίσχυση των δεξιοτήτων των εργαζομένων. Ρωτάει ο CFO τον CEO «και αν δαπανήσουμε τόσα χρήματα για να εμπλουτίσουμε τις δεξιότητες των εργαζομένων και εκείνοι φύγουν;» για να απαντήσει ο διευθύνων σύμβουλος « και αν δεν το κάνουμε αυτό και μείνουν;». Πρόκειται για τη σύγκρουση δύο κόσμων, του παρελθόντος και του παρόντος. Πριν είκοσι χρόνια η «επένδυση» στον εργαζόμενο θεωρούνταν ως ένα κόστος για μία επιχείρηση, ενώ σήμερα είναι μια  απαραίτητη δαπάνη. 

Οι δράσεις Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης στον κλάδο της ενίσχυσης και εμπλουτισμού των δεξιοτήτων εργαζομένων έχουν διττή σημασία. Πρώτον το reskilling και upskilling των εργαζομένων σε μία επιχείρηση και δεύτερον τη συμβολή στην κοινωνία μέσω προγραμμάτων ενίσχυσης των δεξιοτήτων και επανένταξης στην αγορά εργασίας. 

Σε μία κοινωνία που αλλάζει με ταχείς ρυθμούς εξαιτίας της τεχνολογικής προόδου, οι διαδικασίες σε μία επιχείρηση μετεξελίσσονται ραγδαία. Μία ικανότητα που είχε ένας εργαζόμενος πριν τρία χρόνια, σήμερα μπορεί να θεωρείται ξεπερασμένη από το τεχνολογικό άλμα. Μάλιστα σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα τα ανώτερα διοικητικά στελέχη εταιρειών αναμένουν ραγδαία αλλαγή των γνώσεων και των δεξιοτήτων που πρέπει να έχουν οι εργαζόμενοι τα επόμενα χρόνια εξαιτίας της… πανδημίας. Ο κορονοϊός επιτάχυνε τις τεχνολογικές εξελίξεις οδηγώντας σε αυτοματοποιημένα συστήματα ελέγχου των διαδικασιών μιας επιχείρησης, έβαλε τη ρομποτική πιο «μέσα» σε ένα εργοστάσιο και στα logistics της και η διαχείριση των δεδομένων μιας επιχειρήσεις έγινε πιο περίπλοκη στη λειτουργία παράγοντας όμως ένα απλό και ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Πώς καλύπτεται το χάσμα μεταξύ ζήτησης νέων δεξιοτήτων και προσφοράς τους; Όλο και περισσότερες εταιρείες υιοθετούν ένα ολιστικό πρόγραμμα ενίσχυσης των γνώσεων και δεξιοτήτων των εργαζομένων τους, που περιλαμβάνουν από μεταπτυχιακά προγράμματα, σεμινάρια, παρακολουθήσεις συγκεκριμένων μαθημάτων από εξειδικευμένα πανεπιστήμια και βεβαίως ειδικά προγράμματα που αποσκοπούν στην απόκτηση γνώσεων από έναν «master» του κλάδου. Στις παραπάνω δράσεις αξίζει να προστεθεί και η κάλυψη των διδάκτρων των παιδιών των εργαζομένων σε εξειδικευμένα προγράμματα. Με αυτό τον τρόπο καλύπτεται το κενό γνώσεων που παρατηρείται εντός μιας επιχείρησης. 

Ο δεύτερος πυλώνας των εταιρικών δράσεων για την ενίσχυση των γνώσεων και των δεξιοτήτων έχει να κάνει με συνανθρώπους μας που αδυνατούν να επανενταχθούν στην αγορά εργασίας. Ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας που αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας δεν μπορούν να αποκτήσουν γνώσεις και δεξιότητες που θα τους κάνουν ανταγωνιστικούς. Είτε από έλλειψη γνώσης της αγοράς εργασίας που μεταβάλλεται συνεχώς, είτε εξαιτίας της έλλειψης πόρων. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και το αυριανό εργατικό προσωπικό, παιδιά οικογενειών που δεν έχουν τους απαραίτητους πόρους για να καλύψουν το «κενό» που παρατηρείται στις σύγχρονες δεξιότητες και γνώσεις. Έτσι λοιπόν τον ελλιπή ρόλο του κράτους έρχονται να καλύψουν οι επιχειρήσεις. Είτε με προγράμματα εκμάθησης (internships) μέσα στην εταιρεία, είτε με προγράμματα που αποσκοπούν στην ενίσχυση των δεξιοτήτων των συμπολιτών μας, είτε ακόμη και με υποτροφίες. 

Οι δράσεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης που έχουν ως στόχο είτε την επανένταξη στην αγορά εργασίας , είτε το reskilling/upskilling είναι κομβικής σημασίας για την κοινωνία. Μέσω αυτών των δράσεων καταπολεμείται η ανεργία και οι αυριανοί εργαζόμενοι αποκτούν γνώση και δεξιότητες που αναζητούν οι εταιρείες. Μόνο μέσα από την ευθυγράμμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με τις σύγχρονες τάσεις θα υπάρξει μείωση της ανεργίας και θα από τα ελληνική πανεπιστήμια και σχολεία θα βγαίνουν αποτελεσματικοί και παραγωγικοί εργαζόμενοι. Μέχρι να συμβεί αυτό, αν πραγματοποιηθεί, οι εταιρείες καλούνται να καλύψουν το κενό με δράσεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης.