LIBERALL
THINK TANKST
ΥΓΕΙΑY
Τρίτη 27/11/18
4ος χρόνος, ημέρα 1122η

Γιατί δεν ντρέπονται;

Print Friendly and PDF
-A +A

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση της βουλευτού της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Εύης Χριστοφιλοπούλου η κ. Γεροβασίλη ανέφερε ότι με τον νόμο του 2017 υπάρχει πεντακάθαρη διάταξη και δεν σημαίνει ότι το πλημμέλημα που γίνεται μέσα στο πανεπιστήμιο δεν διώκεται. «Απλώς η αστυνομία δεν μπαίνει ελεύθερα. Εμείς είμαστε αποφασισμένοι να τηρήσουμε τον νόμο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λειτουργούμε και θα λειτουργήσουμε».

Εν τω μεταξύ, η εικόνα των ελληνικών ΑΕΙ θυμίζει πολλές φορές, ανοργάνωτους προσφυγικούς καταυλισμούς.

Η πολιτική επικοινωνία κινείται, ως συνήθως, σε επίπεδο παρέας εξυπνάκηδων μαθητών Δημοτικού. Γι΄ αυτό βέβαια, δεν ευθύνονται οι υπουργοί αλλά οι «πελάτες» του. Από τη στιγμή που η κοινωνία δεν αντιδρά στην κακόγουστη αισθητική, στο κρύο χιούμορ και στην αήθη τακτική των πολιτικών, αυτοί συνεχίζουν να λειτουργούν σαν ατάλαντοι ηθοποιοί αποτυχημένης επιθεώρησης.

Καταρχήν, τα «ευφυολογήματα» της κυβέρνησης δείχνουν την αδυναμία της να καταλάβει πως το να μη ντρέπεται ένας υπουργός για την ανεπάρκεια του πεδίου του συνιστά το ύψιστο είδος υποκρισίας. Για τον απλό λόγο που παραπέμπει στην αναγκαιότητα της συνάφειας για να μπορεί κάποιος να ντραπεί για όσα προκαλεί ο σύντροφος, ο συμπατριώτης ή ο συμπολίτης του. Αντίθετα, εμείς οι υπόλοιποι έχουμε πολλούς λόγους να αισθανόμαστε «ντροπή», μιας και βρισκόμαστε σε εθνική «συνάφεια» με την κυβέρνηση αλλά έχουμε το καταθλιπτικό «προνόμιο» να μην διοικούμε οι ίδιοι την χώρα.

Επομένως, μπορούμε ελεύθερα να ντρεπόμαστε για το πολιτικό μας σύστημα, για τους αντιπροσώπους που εκλέγουμε και ασφαλώς, για την κυβέρνηση που τώρα, διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας μας. Αν όμως θέλουμε να είμαστε έντιμοι, ο βασικότερος λόγος ντροπής θα έπρεπε να είναι για τον εαυτό μας και όχι για τους άλλους. Γιατί οι ουσιαστικοί αυτουργοί των αδιεξόδων μας είμαστε οι ίδιοι! Αυτό βεβαίως, προϋποθέτει ένστικτο ευθύνης, σχετικής ωριμότητας, αιδούς, δίκης και ένα σωρό άλλα «ληγμένα φίλτρα» γύρω μας. Έτσι λοιπόν, ούτε εμείς ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας ούτε ο πρωθυπουργός μας. Άλλωστε, κι αυτός είναι ένας από μας. Και ίσως, το γνησιότερο δείγμα μας σε όλη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τους υπουργούς του, είναι μόνο το εξόφθαλμο σύμπτωμα του δημόσιου αμοραλισμού. Εδώ και πολλά χρόνια, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα «ντρέπεται» με μεθοδικό τρόπο για όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό του. Εμφανίζονται από παντού, απίθανοι τύποι που διαδηλώνουν την ντροπή τους- για τους άλλους πάντα- και γίνονται οι πιο αυστηροί κριτές. Λες και είναι σχολιαστές και όχι οι ίδιοι άνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις.

Το σύνδρομο της «απαλλακτικής αιδούς» κατατρύχει και τον Αλέξη Τσίπρα, που σε όλη του τη ζωή κατάφερε να ντυθεί το φωτοστέφανο του «ηθικού πλεονεκτήματος» για να ντρέπεται συνεχώς για τους άλλους και όχι για τον ίδιο. Προσποιούμενος πάντα, τον αριστερό «μάρτυρα» που παρατηρεί, κρίνει, τιμωρεί και αποδίδει δια του «προσωπικού μαρτυρίου» Του την δικαιοσύνη στον κόσμο και στον λαό Του.

Δεν υπάρχει τελικά, μεγαλύτερη απάτη λαϊκισμού της εξουσίας, από την ντροπή για τους άλλους. Και ειδικά για τον πρωθυπουργό μιας χώρας που φέρει την απόλυτη ευθύνη για ό τι κινείται στην επικράτειά της.

Αλλά είπαμε, ζούμε σε μια κοινωνία που το κοκκίνισμα στο πρόσωπο έχει χαθεί προ πολλού. Και τη θέση του πήρε το ανερυθρίαστο σχόλιο, η ανεύθυνη ατάκα και τα κρύα ευφυολογήματα που πιάνουν τον σφυγμό της «κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωση» μάζας…

Επιστροφή στην mobile έκδοση.