Μαντρόσκυλα ή πρόβατα;

Τρίτη 03 Δεκεμβρίου 2019, 00:02
-A +A

Της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου

Το άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της 28ης Νοεμβρίου όπου επιχειρηματολογούσε πάνω στο θέμα που ανέκυψε με τους διορισμούς των νέων διοικήσεων των νοσοκομείων, είναι μια καλή βάση συζήτησης για την περίφημη σχέση κόμματος-κυβέρνησης, για όσα δηλαδή συμβαίνουν όταν ένα κόμμα βρεθεί με την ψήφο των πολιτών να κυβερνά.

Πράγματι, στην Ελλάδα όπου ζούμε πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην ανάγκη να διοικηθεί το κράτος από αυτούς που μπορούν και την ικανοποίηση όσων συνέδραμαν στην κατάληψη της εξουσίας. Από τη μία η αξίωση το δημόσιο να στελεχώνεται από τους καλύτερους, με δεδομένες τις συνθήκες, ίσως να είναι ουτοπική κι από την άλλη, όποιος δεν προσέχει τα κομματόσκυλα, όταν μάλιστα είναι σε αγέλη, υπάρχει ο κίνδυνος να τον κατασπαράξουν.

Κι εδώ έρχεται η δική μας απορία.

Όλος αυτός ο στρατός (που δεν είναι δα και τόσο μεγάλος πλέον) αποτελείται από μαντρόσκυλα όντως; Γιατί ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ τους έβλεπε ως πρόβατα στα οποία συνήθιζε να υπενθυμίζει τι θα συνέβαινε αν κάποιο από αυτά επιχειρούσε να ξεμυτίσει από το μαντρί.

Το 2010 το πελατειακό σύστημα κατέρρευσε υπό τις συνθήκες της πτώχευσης. Ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος έκτοτε, με μπροστάρη τον ΣΥΡΙΖΑ, έκανε ό,τι μπορούσε να το αναστήσει. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ιδεολογικά συγγενείς του και εντός της Νέας Δημοκρατίας, όλοι πλέον ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί και δεν χρειάζεται να τους κατονομάσουμε,  το πελατειακό κράτος είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για την πολιτική τους επιβίωση. Για όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις και ειδικά για το πλήθος των πολιτών που συσπειρώθηκε γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη το πελατειακό κράτος είναι ο εχθρός. Μάλιστα, αυτό που συνδέει το ετερόκλητο πλήθος που στηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι μια σειρά από αρχές και στάσεις, με την εχθρότητα απέναντι στο πελατειακό κράτος να είναι το βασικό συνδετικό υλικό αυτού του κόσμου.

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας που διαπίστωσαν κι αυτοί ότι «δεν πηγαίνει άλλο» με τον παλιό τρόπο και το σύνολο σχεδόν του Κέντρου έδωσαν μια ισχυρή αυτοδυναμία στον Κυριάκο Μητσοτάκη ακριβώς για να έχει την ισχύ να αντιμετωπίσει τα κομματόσκυλα ως αυτό που πραγματικά είναι: ως πρόβατα που αν σηκώσουν ανάστημα απειλώντας με έξοδο από το μαντρί, θα ξέρουν ότι ο «λύκος» της πολιτικής τους απομόνωσης και της οριστικής τους απαξίωσης θα είναι η συνέχεια.

Έτσι έχουν τα πράγματα. Οπότε, πολύ σωστά διαμαρτυρόμαστε και η αξίωση να κάνουμε υπομονή είναι άτοπη και πάνω απ’όλα κενή νοήματος. Γιατί στην πολιτική η υπομονή βαφτίζεται αρετή μόνο όταν έχουν πλέον όλα χαθεί. Και το Κέντρο όχι απλώς διατηρεί τις δυνάμεις του αλλά σήμερα και περισσότερο από ποτέ κρατάει στο χέρι του όλα τα καλά χαρτιά (έχει εκλέξει Πρωθυπουργό!) για να βρεθεί να παριστάνει, εν έτει 2020, την στωϊκή καλόγρια.

-A +A

Δημοφιλέστερα Άρθρα