LIBERALL
THINK TANKST
FORUMF
ΥΓΕΙΑY
ARTNEWSA
Τρίτη 22/08/17
2ος χρόνος, ημέρα 660η

Επιστροφή στο forum Φιλελεύθερο forum forum@liberal.gr

Τα Θέματα του χρήστη xristosski

Του Σάκη Μουμτζή

Πολλά γεγονότα συνέπεσαν τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου, κάτι που είναι ασυνήθιστο σε ομαλές  πολιτικές περιόδους. Γεγονότα που πυροδοτούν ένταση, καθώς προσπαθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω αυτών, να ανοικοδομήσει το καταρρακωμένο αριστερό προφίλ του. Έτσι έχουμε:

1. Την επανεμφάνιση στην επικαιρότητα της υπόθεσης της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές. Το συγκεκριμένο θέμα αποτέλεσε μια από τις σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ, που συνέδεε το κόμμα αυτό με τα κινήματα κοινωνικής κριτικής και τον χώρο των λεγόμενων αντι-εξουσιαστών. Συγχρόνως, πάνω στην ακύρωση αυτής της επένδυσης φτιάχτηκαν καριέρες αρκετών στελεχών του.

Τώρα, το επαναφέρει στην επικαιρότητα ένας υπουργός που δεν διακρίνεται για τον φανατισμό του και που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει στην αποχώρηση των Καναδών από την Ελλάδα. Ο συμβολισμός κυριαρχεί επί της ουσίας, χαρακτηριστικό γνώρισμα των ιδεοληπτικών.

2. Όλη αυτή η συζήτηση για την σημαία, το θρήσκευμα, τις μαθητικές παρελάσεις, που δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ την ευκαιρία να υπενθυμίσει τις αριστερές καταβολές του, δίνοντας χώρο στον συνεταίρο του να υπενθυμίσει, αναίμακτα για την συγκυβέρνηση, τις δικές του υπέρ-συντηρητικές ρίζες. Και κάπου στην μέση πιεσμένη η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να πει τα ανείπωτα.

Μια επιτυχημένη  τακτική, μέσα στο κατακαλόκαιρο, που αν δεν την αξιοποιήσει αμέσως πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πάει χαμένη. Ίσως αυτήν την κίνηση, δηλαδή τον ταυτόχρονο διεμβολισμό της Νέας Δημοκρατίας τόσο από αριστερά όσο και από δεξιά, να την δούμε να επαναλαμβάνεται λίαν συντόμως.

 Ας το έχουν υπ΄όψη στην Πειραιώς για να μην «τσιμπήσουν» σε δήθεν αντιθέσεις μεταξύ των συνεταίρων. Αντιθέσεις δεν υπάρχουν.Υπάρχει κατανομή ρόλων και ταυτότητα συμφερόντων.

3.Η περίπτωση του διορισμού του Παππά πατρός στην προεδρία του ΟΑΣΘ. Δεν υπήρχαν επιστήμονες Θεσσαλονικείς του χώρου της Αριστεράς, άξιοι να αναλάβουν αυτό το πόστο; Υπήρχαν.

Δεν γνώριζε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ πως αυτός ο διορισμός θα προκαλούσε μεγάλες αντιδράσεις και θα αποδομούσε για μια ακόμα φορά το εξυγιαντικό προφίλ της; Το γνώριζε. Τότε γιατί προχώρησε σε αυτήν την κίνηση;

Γιατί ο Σ.Παππάς, άτομο της απολύτου εμπιστοσύνης, έχει διπλό ρόλο. Να αναδείξει τυχόν σκάνδαλα και ευθύνες των προηγούμενων διοικήσεων και να διαχειρισθεί όλα τα πλεονεκτήματα που έχει για μια κυβέρνηση, ένας κρατικοποιημένος οργανισμός.

Πάνω σε αυτήν την κομματική διαχείριση θα προσπαθήσει ο Σ.Παππάς και τα ελάχιστα τοπικά  στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να ανασυγκροτήσουν το κόμμα τους. Ως γνωστόν αυτό, μετά την διάσπαση του 2015 ουσιαστικά δεν υφίσταται, καθώς σχεδόν όλα τα στελέχη της Θεσσαλονίκης προσχώρησαν στην ΛΑΕ.

Και η Θεσσαλονίκη είναι πολύ μεγάλη πόλη για να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ οργανωτικά ανύπαρκτος.

Ο πρόεδρος του ΟΑΣΘ, πολύ δε περισσότερο ενός κρατικοποιημένου ΟΑΣΘ, έχει την ευχέρεια να προσλαμβάνει, να μοιράζει χρήμα, να διαπραγματεύεται χρήμα, να προΐσταται δύο χιλιάδων εργαζομένων που μαζί με τις οικογένειες τους, αποτελούν ένα υπολογίσιμο πολιτικό μέγεθος.

Μπορεί όλο αυτό το σκηνικό να παραπέμπει σε εκλογές; Υπό φυσιολογικές συνθήκες, όχι. Από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε την δεύτερη αξιολόγηση, η υπογραφή της τρίτης, είναι μονόδρομος, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Όμως, κανένας δεν γνωρίζει πώς θα είναι το τοπίο μετά τις γερμανικές εκλογές. Κανένας δεν γνωρίζει τι θα δείξουν οι πρώτες φθινοπωρινές δημοσκοπήσεις. Κανένας δεν γνωρίζει τι θα συμβεί στον κρίσιμο χώρο της κεντροαριστεράς.

Ίσως, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να σχεδιάζει την προσφυγή στις κάλπες για να προλάβει τα χειρότερα. Ίσως.  

 

 

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Σάκη Μουμτζή

Είναι προφανές, νομίζω, πως ο Στ. Κοντονής με την επίμαχη δήλωση του απευθυνόταν κυρίως στο ακροατήριο, που είχε κινητοποιηθεί οργανωμένα και μεθοδικά, εδώ και πολύ καιρό, για την αποφυλάκιση της νεαρής κυρίας. Ήταν ένας ανέξοδος τσαμπουκάς για εντυπώσεις.

Συγχρόνως όμως, ήταν και μια ευθεία παρέμβαση στο χώρο της δικαστικής εξουσίας, από τον άνθρωπο που όφειλε να την προστατεύει από παρόμοιες επιθέσεις. Στο αφελές και πονηρό ερώτημα «μα και οι κρίνοντες δεν κρίνονται;» η απάντηση είναι: «φυσικά και κρίνονται, αλλά όχι από τον υπουργό Δικαιοσύνης». Αν υπάρχει νομικό σφάλμα στην απόφασή τους υπάρχουν τα συντεταγμένα όργανα του Δικαστικού σώματος που θα τους ελέγξουν.

Γιατί, καλώς ή κακώς, στις φιλελεύθερες δημοκρατίες οι δικαστές αποφασίζουν υπαγάγωντας τα πραγματικά περιστατικά στις διατάξεις του νόμου. Έτσι δικάζουν. Επίπλέον, οι αποφάσεις τους δεν αποτελούν ούτε ευχάριστες ούτε δυσάρεστες εκπλήξεις για τον καθ΄ύλην αρμόδιο υπουργό.

Στις δημοκρατίες οι υπουργοί Δικαιοσύνης δεν εκπλήσσονται, γιατί οφείλουν να μην έχουν προκατειλημμένη άποψη για την δίκη. Δεν τους πέφτει λόγος!

Η δε τέως πρόεδρος του Αρείου Πάγου κυρία Θάνου, την προηγούμενη ημέρα, αναφέρθηκε στο συντονισμό της δικανικής πεποίθησης των δικαστών με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα». Εδώ εγείρονται μια σειρά από θέματα.

Τι είναι αυτό το «κοινό περί δικαίου αίσθημα»; Πώς ορίζεται και ποιος το ορίζει; Ποιοι είναι οι φορείς του, η γνώμη των οποίων θα πρέπει να συνδιαμορφώσει τη δικαστική απόφαση;

Το εκφράζουν οι χίλιοι «αλληλέγγυοι»; Και αν μαζευτούν άλλοι χίλιοι αντιφρονούντες τι γίνεται; Μήπως θα πρέπει να εφεύρουμε έναν μετρητή του «κοινού περί δικαίου αισθήματος» και να τελειώνουμε;

Εκτός, αν αναθέσουμε στην αυτοαποκαλούμενη εταιρεία δημοσκοπήσεων Bridging Europe του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Ραπίδη, να μετρήσει τις τάσεις της κοινής γνώμης για κάθε σημαντική υπόθεση που ενδιαφέρει τη συγκυβέρνηση. Έτσι αποφεύγονται και οι «δυσάρεστες εκπλήξεις» και ικανοποιείται το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» του πρωθυπουργού, των υπουργών του και των κάθε λογής αλληλέγγυων.

Είναι κοινός τόπος πλέον, πως η μαρξιστική Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της δεν αποδέχεται τη διάκριση των εξουσιών, γιατί αντιμάχεται το πολίτευμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Όλες οι μορφές πολιτεύματος που εγκαθίδρυσε, όταν οι ιστορικές συγκυρίες την έφεραν στην εξουσία, ήταν μορφές ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Επειδή ο ρόλος της ανεξάρτητης δικαιοσύνης είναι να προστατεύει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του πολίτη από τις καταχρήσεις της εκτελεστικής εξουσίας, οι μαρξιστές τη θεωρούν εμπόδιο στην ολοκληρωτική άσκηση της εξουσίας από αυτούς.

Είναι λογικό και η ριζοσπαστική Αριστερά που την εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ να διακατέχεται από παρόμοιες αντιλήψεις. Το πιστοποιούν οι συνεχείς επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης.

Δυστυχώς, δεν έχει γίνει αντιληπτό από τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει σε αυτό. «Απέχει έναν πόντο από τον ολοκληρωτισμό», υποστηρίζει ο Ευ. Βενιζέλος. Αυτή η ελάχιστη απόσταση του πόντου όμως, ποτέ δεν υπήρξε, καθώς η μαρξιστική και η λενινιστική θεωρία, που καθοδηγεί τα κόμματα της Αριστεράς είναι η μήτρα του ολοκληρωτισμού.

Πρεσβεύουν τον ολοκληρωτισμό καταστατικά και αξιακά. Είναι εγγεγραμμένος στο ιστορικό τους γονιδίωμα. Δεν αποτελεί ιστορικό ατύχημα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει αποδείξει με πληθώρα έργων και λόγων.

Οι επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης είναι ουσιαστικά επιθέσεις κατά του Συντάγματος της χώρας και δεν θα κοπάσουν. Όσο φθίνουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην κοινωνία και τα στελέχη του αντιλαμβάνονται πως το τέλος έρχεται, τόσο αυτά θα εμφανίζουν το απεχθές πρόσωπο του ολοκληρωτισμού.

Υ.Γ. Θλίβομαι για το διασυρμό που υφίσταται στο κοινοβούλιο ο καθηγητής Νομικής του ΑΠΘ, Ν. Παρασκευόπουλος.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Το γιαλαντζί  θα έπρεπε να είναι το εθνικό μας φαγητό. Γιαλαντζί ντολμαδάκια, γιαλαντζί πολιτικοί, γιαλαντζί Δεξιά, γιαλαντζί Αριστερά. Χρειάστηκε να πιάσουν την 17Ν για να διαπιστώσουμε το μέγεθος ενός Ξηρού. Χρειάστηκε να κυβερνήσει η Αριστερά για να μάθουμε τι εστί ηθικό πλεονέκτημα. Δεν ξέρω αν μας αξίζει να επιβιώσουμε ως «Ελληνική Δημοκρατία». Άλλωστε, κι αυτή γιαλαντζί είναι.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κ. Τσίπρας και η παρέα του ονειρεύονται μία Δημοκρατία τύπου Βενεζουέλας. Δεν το έχουν κρύψει, το έχουν ομολογήσει οι ίδιοι. Μπορούν να επιχειρήσουν να το κάνουν, παρέα με τους Καμμένους, επειδή ακριβώς τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας είναι σαθρά. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είχαν τολμήσει να κάνουν αυτά που έχουν ήδη κάνει. Δεν θα είχαν διανοηθεί την «επιχείρηση νομισματοκοπείο», ούτε να βάζουν κάθε μέρα στο στόχαστρο την Δικαιοσύνη, δηλώνοντας ότι δεν τους αρέσουν οι αποφάσεις της!

Αν ζούσαμε σε μία σοβαρή χώρα και όχι σε μία χώρα γιαλαντζί, η κυβέρνηση αυτή, όπως και κάθε κυβέρνηση, θα είχε απέναντί της μία σοβαρή κοινωνία που θα είχε φροντίσει να βάλει παντού ασφαλιστικές δικλίδες, για να μην αλλάζουν οι στρατηγικές επιλογές της χώρας επειδή κάποιος πήρε το 35% των ψήφων σε μία εκλογική αναμέτρηση. Μία σοβαρή κοινωνία θα περιφρουρούσε την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, τα δικαιώματα της μειοψηφίας, τον κοινωνικό διάλογο.

Ονειρεύονται μία Βενεζουέλα στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης. Δεν το κρύβουν. Διοργανώνουν φεστιβάλ που υμνούν τον Μαδούρο, με χορηγό επικοινωνίας την ΕΡΤ της πολυφωνίας. Ωστόσο, έχουμε λόγους να αμφιβάλουμε για την εκτελεστική τους δεινότητα. Μπορεί να έχουν συλλάβει το σχέδιο, να έχουν τα μέσα για να το φτάσουν ως ένα σημείο, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να φτάσουν στο τέλος. Η μεγάλη αδυναμία της χώρας, οι γιαλαντζί καταστάσεις, είναι και η μοναδική μας ευκαιρία να γλιτώσουμε τα χειρότερα! Μην αμφιβάλετε, αν είχαμε μία πραγματική σταλινική Αριστερά, σαν κι αυτή που υπήρχε στην πραγματική Σοβιετία, αυτή τη στιγμή θα μας είχαν ήδη δέσει. Δεν μας έχουν δέσει, όχι γιατί δεν το θέλουν! Αλλά επειδή κινούνται κι αυτοί στον ίδιο αστερισμό που κινείται κι ολόκληρη η χώρα. Στη ζώνη του γιαλαντζί...

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@liberal.gr

 

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Νίκου Φιλιππίδη

Ας προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε το συλλογισμό της κυβέρνησης, η οποία περιμένει την αυριανή συνεδρίαση του ΔΝΤ πριν αποφασίσει να προχωρήσει στην πρώτη έκδοση ομολόγων της τελευταίας τριετίας.

Το ερώτημα είναι απλό: Στην περίπτωση που το ΔΝΤ διαγνώσει, όπως έγραφε η Καθημερινή της Κυριακής, ότι όχι μόνο το χρέος είναι μη βιώσιμο αλλά είναι εξαιρετικά μη βιώσιμο και επίσης λείπουν περίπου 10 δισ. από τις τράπεζες, τι θα γίνει; Θα διακόψει η κυβέρνηση της προσπάθεια να αποκτήσει επαφή με τις αγορές; Θα διακόψει και την προσπάθεια κλεισίματος των αξιολογήσεων; Έχει κάποια άλλη εναλλακτική;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιτίθεται σε όσους παρατηρούν ότι η κυβέρνηση «παίζει με τη φωτιά», χωρίς να λέει τι θα σημαίνει εάν στραβώσουν τα πράγματα.

Στην Μαξίμου αναζητώντας την πολιτική ικανοποίηση, φαίνεται ότι χάνουν την ουσία, που είναι η «εξαγορά» μιας κάποιας «ανεξαρτησίας». Αυτό αγοράζει η χώρα βγαίνοντας στις αγορές. Κάνει απλά ένα βήμα, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Εκτός ότι δεν καταλαβαίνει το νόημα, το πρόβλημα της είναι ότι δεν έχει κάνει και την δουλειά... Για να «πουλήσει» το ομόλογο στους επενδυτές θα έπρεπε να προβάλει μια αξιόπιστη πορεία, συνεπών μεταρρυθμίσεων με απώτερο στόχο την διαρκή συρρίκνωση του χρέους. Να πουν στους επενδυτές ότι «είμαστε πλήρως δεσμευμένοι στην πιστή τήρηση του προγράμματος και την έξοδο από αυτό, το καλοκαίρι του 2018. Μόνο έτσι θα μείωνε το σπρέντς που θα κληθεί να πληρώσει.

Πρέπει ή έπρεπε σε απλά ελληνικά να κάνει μάρκετινγκ και μάλιστα καλό στους επενδυτές... Το ανεύθυνο στην περίπτωση της είναι ότι δεν το κάνει ούτε περιστασιακά ούτε οργανωμένα...

Το μόνο που κάνει είναι να αναζητά ένα επιτόκιο αισθητά χαμηλότερο του ομολόγου Σαμαρά του Απριλίου του 2014. Προφανώς το επιτελείο του Μαξίμου «κάνει του κεφαλιού του», καθώς δεν μπορώ να φανταστώ ότι σύμβουλοι με τα ονόματα της Goldman ή της Rothschild δεν έχουν συστήσει το δέον της διαδικασίας.

Είναι επίσης βέβαιο ότι στο Μαξίμου δεν αντλούν έμπνευση από την πρώτη εμπειρία στις αγορές για τις υπόλοιπες χώρες που βγήκαν από το μνημόνιο, όπως η Πορτογαλία (δανείστηκε αρχικά με 5,11%) και η Κύπρος (επιτόκιο 4,75%). Στις δεύτερες και τρίτες εκδόσεις σε όλες τις περιπτώσεις τα επιτόκια υποχώρησαν σημαντικά.

Τέλος στην κυβέρνηση παραβλέπουν τον απρόβλεπτο κίνδυνο. Από προχτές το βράδυ με αφορμή της αδυναμία της κυβέρνησης Trump στο «ξήλωμα» του Obamacare οι αγορές έχουν γυρίσει αρνητικά. Το μέγεθος της ζημιάς ακόμα δεν μπορεί να εκτιμηθεί. Ωστόσο, ήδη επηρεάζονται σημαντικά τα νομίσματα, στις αγορές των οποίων παρατηρείται μεγάλη μεταβλητότητα...

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Νίκου Φιλιππίδη

Σε 13 μήνες από τώρα, τον Ιούνιο του 2018, το κλίμα θα «μυρίζει» έντονα όπως τον Δεκέμβριο του 2014. Η κυβέρνηση Τσίπρα θα βρεθεί όπως και η κυβέρνηση Σαμαρά, ενώπιον κρίσιμων αποφάσεων σε ένα περιβάλλον εξόδου από τα μνημόνια και με εξωγενείς κινδύνους να την περικυκλώνουν.

Οι γερμανικές εκλογές θα είναι τουλάχιστον 10 μήνες πίσω. Κυβέρνηση λογικά θα έχει σχηματιστεί στη Γερμανία και ο Schaeuble όπως όλα δείχνουν θα συνεχίσει να έχει το πάνω χέρι στα θέματα ευρωπαϊκής οικονομίας όπως το ελληνικό πρόγραμμα. Λογικά και στην Ελλάδα θα διατηρείται στην διακυβέρνηση της χώρας οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Σε κάθε περίπτωση το ΔΝΤ θα πρέπει να αποφανθεί εκείνον τον Ιούνιο, εάν μπορεί να βάλει την σφραγίδα του ότι δύο μήνες μετά το ελληνικό πρόγραμμα ολοκληρώνεται επιτυχημένα.

Θα περιμένει να ελέγξει εάν η χώρα έχει αποκτήσει σταθερή πρόσβαση στις αγορές, εάν έχει ένα ποσό διαθέσιμο για πάσα χρηματοδοτική ανάγκη, αλλά κυρίως εάν είναι επιτεύξιμοι οι δημοσιονομικοί στόχοι, ειδικά την περιόδο που η Ελλάδα θα έχει ακόμα οφειλές προς αυτό.

Σε αυτό το περιβάλλον θα πρέπει να κρίνει, χωρίς ελληνική συμμετοχή ή παρέμβαση, εάν είναι επιτεύξιμοι και με επαναλαμβανόμενα έσοδα οι στόχοι του 2018, προκειμένου να κρίνει αν είναι δυνατή η ενεργοποίηση των αντίμετρων. Αν κρίνει ότι στις 31/12/2018 ή πιο σωστά 28 Φεβρουαρίου 2019, το πρωτογενές πλεόνασμα φτάνει το 3,5%, όλα καλά. Ενεργοποιούνται τα αντίμετρα και συνεχίζεται η ζωή μας και η κυβέρνηση με καθυστέρηση 3 ετών ενεργοποιεί ένα ευρύ πρόγραμμα καταπολέμησης της φτώχειας, με αντίστοιχη αφαίμαξη εισοδήματος από άλλους πολίτες (συνταξιούχοι) οι οποίοι μοιραία θα βρεθούν λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το όριο της φτώχειας. «Ούτε γάτα δηλαδή, ούτε ζημιά».

Αν διαπιστώσει το ΔΝΤ ότι δεν επιτυγχάνεται ο στόχος του 2018, τότε τα πράγματα μπλέκουν. Ο κίνδυνος αυτός είναι σοβαρός, καθώς ακόμα και τώρα, το ΔΝΤ εκτιμά ότι το 2018 η ελληνική οικονομία θα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 2,2% του ΑΕΠ. Πρέπει να υπενθυμιστεί, επίσης ότι η απόφαση σύμφωνα με το νομοσχέδιο είναι αποκλειστικό προνόμιο του ταμείου, το οποίο κρίνει με δικά του κριτήρια ποια έσοδα είναι επαναλαμβανόμενα. Σε αυτή την περίπτωση, σχεδόν αυτόματα θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ο «κόφτης» που προέβλεπε η πρώτη αξιολόγηση και περιελάμβανε αυτόματες και ισόποσες περικοπές δαπανών, από όλους τους κωδικούς (μεταξύ των οποίων μισθοί, συντάξεις κλπ.) του προϋπολογισμού. Νέα μέτρα δηλαδή, που βάσει των αρχικών υπολογισμών του ΔΝΤ, φτάνουν τα 2 δις. ευρώ περίπου. Θα τα αντέξει να τα λάβει, έναν χρόνο πριν την κανονική ημερομηνία των εκλογών; Άγνωστο.

Όλα αυτά προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος το 2018 και να ενεργοποιηθούν μαζί με τις περικοπές στις συντάξεις, τα αντίμετρα.

Εκτός από τα μέτρα που μπορούν να ενεργοποιηθούν σε περίπτωση υποαπόδοσης, η κυβέρνηση απειλείται και με την εξαιρετικά πιθανή απόφαση του ΔΝΤ να εφαρμόσει την μείωση του αφορολόγητου από το 2019 αντί του 2020, φέρνοντας νωρίτερα μέτρα 2 δις. ευρώ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ομαλότητα την περίοδο μετά την λήξη του προγράμματος.

Όλα αυτά είναι απολύτως ρεαλιστικά ενδεχόμενα και εντάσσονται στα μη καταστροφικά σενάρια για την επόμενη χρονιά. Καταστροφικό αντίθετα για την κυβέρνηση και πιθανότατα για την χώρα αποτελεί το σενάριο να μη καταφέρει να ολοκληρώσει ομαλά το τρίτο μνημόνιο, βάζοντας νέα ψευτοδιλήμματα στους Έλληνες πολίτες..

 

 

Περισσότερα | Σχολιάστε

Τα σχόλια του χρήστη xristosski

Δεν υπάρχουν σχόλια..