LIBERALL
THINK TANKST
FORUMF
ΥΓΕΙΑY
ARTNEWSA
Σάββατο 16/12/17
2ος χρόνος, ημέρα 776η

Επιστροφή στο forum Φιλελεύθερο forum forum@liberal.gr

Διαχειριστές: Μπάμπης Εγγλέζος Πρόεδρος ΣΕΔ & Νίκος Οικονομόπουλος Αντιπρόεδρος ΣΕΔ

Τα Θέματα του χρήστη xristosski

Του Σάκη Μουμτζή

Δεν υπάρχει μόνο το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει και η «βαθιά» Νέα Δημοκρατία. Ατομα με πολυετή παρουσία και αγώνες μέσα στην παράταξη, που πιστεύουν πως, δικαιωματικά, είναι οι αυθεντικοί εκφραστές των θέσεων της. Οι κάτοχοι της κομματικής αλήθειας.

Και όταν έρθει το αναπόφευκτο πλήρωμα του χρόνου - και αρχίσουν κάποιοι από αυτούς να βάφουν και τα μαλλιά τους - και σημάνει η ώρα της ανανέωσης, αντιδρούν. Δεν μπορούν να αποδεχθούν πως έφτασε η στιγμή της αποστρατείας.

Όλος αυτός ο μηχανισμός έχει την δυνατότητα αναπαραγωγής του, που είναι μια βαθιά συντηρητική συμπεριφορά. Διαθέτει μια κάθετη δομή, με τις εσωτερική ιεραρχία της και τις οριζόντιες εσωκομματικές συνδέσεις της.

Είναι λογικό αυτά τα στελέχη της «βαθιάς» Νέας Δημοκρατίας να έχουν και τις προσβάσεις τους σε τμήμα των φιλικά προσκείμενων προς την παράταξη εφημερίδων, και κάθε φορά που αισθάνονται πως απειλείται η ύπαρξη τους, να ενεργοποιούν αυτές τις προσβάσεις.

Αντιδρώντας σε κάθε απόπειρα ανανέωσης όχι μόνον σε επίπεδο στελεχών, αλλά και σε επίπεδο ιδεών, επικαλούνται τις σταθερές αρχές της παράταξης, όπως βέβαια αυτοί τις ερμηνεύουν.

Μάλιστα λένε, «εμείς είμαστε τριάντα χρόνια στο κόμμα και είδαμε έξι αρχηγούς. Και μπορεί να δούμε και άλλους έξι». Έχουν μιαν ιδιοκτησιακή αντίληψη για την παράταξη, που εξελίσσεται σε μια πρακτική η οποία αντιδρά σε κάθε αλλαγή. Αυτό είναι καταστροφικό.

Κρατεί στο περιθώριο πρόσωπα και ιδέες που εκφράζουν το καινούργιο, που αντιμάχεται το παλιό που εκφράζουν αυτοί. Και δίνουν έναν αγώνα χαρακωμάτων.

Αυτές τις σκέψεις έκανα, όταν είδα χθες ένα προβοκατόρικο πρωτοσέλιδο εφημερίδας που, υποτίθεται, πως υποστηρίζει την παράταξη. Ανακάλυψε έριδες και εσωκομματικές αντιπαλότητες, καθώς μεγέθυνε τις, απαραίτητες, σε κάθε φιλελεύθερο κόμμα διαφορετικές προσεγγίσεις επί μέρους θεμάτων, παρουσιάζοντας έτσι μιαν εικόνα διάλυσης.

Προφανώς, η «βαθιά» Νέα Δημοκρατία βλέπει πως με το Συνέδριο και τις διαδικασίες του ανοίγει ο δρόμος για τον επανακαθορισμό των ισορροπιών. Κάτι που δεν το επιθυμεί. Και ενεργοποιεί τους φίλα προσκείμενους δημοσιογράφους, για να υπονομεύσουν την προσπάθεια της ανανέωσης.

Φαίνεται πως δεν καταλαβαίνουν πως το ζητούμενο δεν είναι η νίκη στις προσεχείς εκλογές. Αυτή είναι δεδομένη. Το μεγάλο στοίχημα της φιλελεύθερης παράταξης είναι η επόμενη ημέρα της νίκης.

Δηλαδή, με ποιο πρόγραμμα αυτή θα κυβερνήσει και σε ποιες αρχές αυτό θα στηριχτεί. Και αυτά τα ζητήματα δεν μπορούν να λυθούν μετά τις εκλογές. Αυτά τα ζητήματα θα λυθούν τώρα, ώστε ο πολίτης να έχει μια σαφή εικόνα για το τι θα ψηφίσει. Εν λευκώ επιταγές δεν υπάρχουν πια, γιατί δεν κυκλοφορούν πλέον επιταγές. Ο ψηφοφόρος δίνει την ψήφο του μόνον «μετρητοίς».

Το Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας θα σηματοδοτήσει την ανανέωση στελεχών που επιθυμεί όλος ο κόσμος. Θα εμφανισθούν νέοι άνθρωποι, όχι με Καρανίκεια βιογραφικά, αλλά με τα ένσημα τους και την διάθεση να προσφέρουν.

Οι «παλιές καραβάνες» -όχι βέβαια όλες- σιγά –σιγά εν τιμή θα αποχωρήσουν. Αυτός είναι ο απαράβατος όρος για μια καλή και επιτυχημένη διακυβέρνηση.

ΥΓ. Μόλις πληροφορήθηκα την επίσημη ενημέρωση για τις αλλαγές στο επικοινωνιακό επιτελείο του κόμματος. Άριστες επιλογές που φανερώνουν πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης συλλαμβάνει τα μηνύματα των καιρών.

Κυριάκο, και άλλα τέτοια!

Περισσότερα | Σχολιάστε

Χτες, ο αδερφός του πρωθυπουργού απαλλάχτηκε από το δικαστήριο Μυτιλήνης με παραγραφή για το αδίκημα της πλαστογράφησης πιστοποιητικού ασφαλιστικής ενημερότητας, με βάση το νόμο Παρασκευόπουλου για αποσυμφόρηση των δικαστηρίων.

Όση δημοσιότητα πήρε η είδηση όταν απαγγέλθηκε η κατηγορία άλλη τόση πήρε και χτες με την απόφαση. Η ελληνική δημοσιογραφία είτε είναι εντελώς ανίκανη είτε είναι πολύ διεφθαρμένη είτε έγινε ξαφνικά λεπτή και ευγενική. (Αφού έχει κατασπαράξει αθώους και αθώους στην ιστορία της). Επειδή η είδηση είναι είδηση. Και γράφεται και χωρίς να χυδαιολογείς. Η είδηση δεν θα είχε ίσως τόση αξία αν δεν περιελάμβανε τα εξής χαρακτηριστικά:

  1. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ έχει χτίσει καριέρα βυσσοδομώντας κατά κάθε συγγενικού ή φιλικού προσώπου κάθε πολιτικού αντιπάλου που απλώς κατηγορήθηκε για αδικοπραγία. Όταν διέπραξε κι όλας αδίκημα διαμελίστηκε! Όχι τα τελευταία δυο χρόνια, αλλά και τα προηγούμενα που ήταν στην αντιπολίτευση.

Η ενοχοποίηση της συγγένειας ήταν και είναι λάβαρο στη σημαία και του ΣΥΡΙΖΑ και, κυρίως, των ΑΝΕΛ και του προέδρου τους Π Καμμένου. Μ αυτή την έννοια και την προϋπηρεσία, δεν θα δικαιούται να ζητήσει επιεικέστερη αντιμετώπιση από την αντιπολίτευση και την ειδησεογραφία. Περιέργως την έχει όμως! Ίσως γιατί η αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ είναι αρνιά τελικά μπροστά στους λύκους της συμπολίτευσης.

  1. Ο αδερφός του πρωθυπουργού πλαστογράφησε έγγραφο ότι είναι ασφαλιστικά ενήμερος, ενώ χρωστούσε εισφορές 2.000 ευρώ. Την πλαστογραφία την έκανε για να πάρει μέρος σε διαγωνισμό για την ανάληψη έργου από την τεχνική του εταιρία. Δεν θα υπεισέλθουμε στο ιστορικό της εταιρίας.
  1. Στη συνέχεια, η τεχνική του εταιρία δεν πήρε το έργο, αλλά κινήθηκε ποινική διαδικασία εναντίον του για την πλαστογράφηση του εγγράφου.
  1. Η δίκη έγινε χτες στη Μυτιλήνη και με πρόταση του εισαγγελέα, που δέχτηκε η έδρα, το ποινικό αδίκημα παραγράφηκε γιατί το ποσό ήταν μικρό, ο κατηγορούμενος το πλήρωσε εκ των υστέρων και το κατηγορητήριο άλλαξε από χρήση πλαστού εγγράφου σε χρήση πλαστού πιστοποιητικού. Ο κ Δ Τσίπρας είχε εμφανίσει φωτοτυπία αντί του πρωτότυπου για την ανάληψη του έργου.
  1. Μ αυτά τα νέα δεδομένα και επειδή το αδίκημα είχε τελεστεί πριν τις 31/03/2016, έπεσε στις διατάξεις περί αποσυμφόρησης των δικαστηρίων, με ποινές μέχρι ένα έτος, και παραγράφηκε, όπως ορίζει ο νόμος Παρασκευόπουλου.

Αν όλα αυτά εφαρμόζονται και σε κάθε πολίτη που εμπίπτει στις συγκεκριμένες νομικές προβλέψεις δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Το παρόν θέμα δεν είναι να κρίνει τον έτσι κι αλλιώς διάτρητο νόμο Παρασκευόπουλου, που αφήνει έξω από τις φυλακές πολύ επικίνδυνους εγκληματίες.

Το σχόλιο και η παράθεση της είδησης δεν έχει καν σκοπό να στοχοποιήσει τον πρωθυπουργό για τα πεπραγμένα συγγενών του. Το αντίθετο μάλιστα. Ακόμα κι αν αυτή είναι μια παγκόσμια πρακτική σε όλη τη Δύση με νωπά παραδείγματα τον Μακρόν, την Λεπέν, τον Τραμπ κα. Η πολιτική είναι πολύ βρώμικο πεδίο μάχης και όλα τα χτυπήματα λέει ότι επιτρέπονται. Ο πρωθυπουργός έχει κάνει χρήση αυτής της νοοτροπίας επανειλημμένως.

Αντίθετα με ό,τι θα περίμενε κανείς σε ένα πεδίο ανθρωποφάγο όπως είναι η δημοσιογραφία και η πολιτική, αυτό το άρθρο έχει ακριβώς τον αντίθετο σκοπό.

Έχει σκοπό να δείξει στον πρωθυπουργό και σε κάθε άλλον από τους συγκάτοικούς του στην εξουσία σήμερα, πόσο οδυνηρό και άδικο είναι να χρησιμοποιείται η κατηγορία της οικογενειακής ευθύνης. Και πόσο ανήθικο είναι. Και πόσο ο καθένας μπορεί να βρεθεί σε μια τέτοια θέση.

Έχει σκοπό να δείξει στον πρωθυπουργό, τους συνοδοιπόρους του στον ΣΥΡΙΖΑ, τα ορφανά του ΠΑΣΟΚ και τους ΑΝΕΛ, πώς θα συμπεριφέρονταν εκείνοι και τα ΜΜΕ τους σε μια αντίστοιχη περίπτωση! Και να το δείξει και στους πολίτες.

Το τι έκανε ο αδερφός του πρωθυπουργού δεν συμπαρασύρει τον πρωθυπουργό. Είναι δική του ιστορία. Ακόμα κι αν ευεργετήθηκε λόγω συγγένειας την ευθύνη την έχει η δικαιοσύνη. Που δεν δικαιούται ούτε να αλληθωρίζει ούτε να πιέζεται.

Αυτά ας τα έχει υπ όψιν του ο ίδιος ο κ Τσίπρας και οι συνοδοιπόροι του όταν παινεύονται με λενινιστικες τσιτατολογίες ότι όλα τα μέσα είναι επιτρεπτά για να φτάσει κανείς στο στόχο του. Και ας το ξανασκεφτούν όταν χρησιμοποιούν συγγενείς και φίλους για να πλήξουν αντιπάλους. Γιατί η ζωή μας βγάζει συχνά κοροϊδευτικά τη γλώσσα.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Σάκη Μουμτζή

Την ημέρα αυτή υπογράφηκε το σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Ένα σύμφωνο που έχει εξωθήσει τους απολογητές του να καταφεύγουν σε ιστορικές ανακρίβειες.

Το βασικότερο επιχείρημα τους εδράζεται στην κατάχρηση της ύστερης γνώσης και υποστηρίζει πως ο Στάλιν κέρδισε χρόνο και οργάνωσε τον Κόκκινο Στρατό. Ουδέν αναληθέστερο.

Οι Σοβιετικοί συνελήφθησαν κοιμώμενοι. Μέσα σε 48 ώρες είχαν καταστραφεί όλα τα αεροδρόμια τους και μέσα σε λίγους μήνες οι Γερμανικές στρατιές έφτασαν στα περίχωρα του Λένινγκραντ και της Μόσχας, συλλαμβάνοντας εκατοντάδες χιλιάδες αιχμαλώτους.

Ο Στάλιν, στις αναφορές που του έδιναν οι στρατηγοί του για συγκεντρώσεις Γερμανικών στρατευμάτων στα δυτικά σύνορα της ΕΣΣΔ, τους καθησύχαζε γιατί εκτιμούσε πως το Γερμανο-σοβιετικό σύμφωνο, ήταν ισχυρό. Πίστευε δηλαδή πως ήταν μια στρατηγική επιλογή του Χίτλερ για μοιρασιά της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Θα πρέπει να τονισθεί πως τον Απρίλιο του 1941, υπογράφηκε και σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Ιαπωνίας, το οποίο τηρήθηκε μέχρι τον Αύγουστο του 1945, όταν ο Κόκκινος Στρατός κήρυξε τον πόλεμο στην Ιαπωνία.

Στα μέσα Ιουνίου 1941, λίγες ημέρες πριν την εισβολή των ναζί, οι Σοβιετικοί πρότειναν την επέκταση της συμφωνίας και σε άλλους τομείς. Όλα αυτά τα αναμφισβήτητα γεγονότα, που έχουν τεκμηριωθεί πραγματολογικά, μαρτυρούν πως ο Στάλιν έβλεπε στην συμφωνία με τον Χίτλερ, την πραγματοποίηση της πάγιας θέσης της Σοβιετικής Ένωσης για απόκτηση ζωτικού χώρου.

Ο διαμελισμός της Πολωνίας, η προσάρτηση των Βαλτικών κρατών και της Φινλανδικής χερσονήσου της Καρελίας ήταν απότοκος αυτού του συμφώνου. Κυρίως όμως, οι απολογητές του δεν μπορούν να απαντήσουν στο ερώτημα: «τι θα γινόταν αν ο Χίτλερ δεν εισέβαλε στην ΕΣΣΔ;». Αν δηλαδή οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ευρωπαϊκή ήπειρο τερματιζόταν με την κατάληψη της Κρήτης.

Δεν θα παγιωνόταν το status quo της 21ης Ιουνίου 1941; Το Γερμανοσοβιετικό σύμφωνο δεν θα αποκτούσε μόνιμα χαρακτηριστικά; Και τα απανταχού της γης κομμουνιστικά κόμματα δεν θα υπερασπιζόταν την γραμμή της Κομιντέρν για ενδοϊμπεριαλιστικό πόλεμο;

Αλλά και αν δεχτούμε το επιχείρημα τους πως επρόκειτο για μια κίνηση τακτικής, πώς θα δικαιολογήσουμε την παράδοση στην Γκεστάπο, Γερμανών κομμουνιστών που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ; Πώς θα δικαιολογήσουμε την παραχώρηση ναυτικής βάσης στο Μουρμάνσκ; Τι θα πούμε για την τροφοδοσία της Γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας με πρώτες ύλες;

Οι φανεροί και οι κρυφοί απολογητές αυτού του συμφώνου,

αισθάνονται δικαιωμένοι εκ του αποτελέσματος, που διαμόρφωσε όμως, η επιθετικότητα του Χίτλερ και όχι η προνοητικότητα του Στάλιν. Βρίσκονται όμως σε αμηχανία, όταν συζητούμε τις συνέπειες του, στα καθ΄ημάς.

Ως γνωστόν όταν κατελήφθη η Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1941, το Γερμανοσοβιετικό σύμφωνο ήταν σε ισχύ.  Επίσης είναι γνωστό πως 2.000 περίπου κομμουνιστές ήταν στις φυλακές και στις εξορίες. Ο ηγετικός πυρήνας τους ήταν έγκλειστος στην Ακροναυπλία.

Τότε, με παρέμβαση της Βουλγαρικής πρεσβείας οι Ιταλικές αρχές κατοχής απελευθέρωσαν όλους τους Σλαβομακεδόνες κομμουνιστές μεταξύ των οποίων και τον μετέπειτα γραμματέα του κόμματος Α.Τσίπα.

Οι δε υπόλοιποι φυλακισμένοι, ενώ μπορούσαν να δραπετεύσουν λόγω της διάλυσης της Ελληνικής κρατικής μηχανής, δεν το έπραξαν διότι περίμεναν να τους απελευθερώσουν, με όλους τους τύπους, οι σύμμαχοι τους Ιταλοί και Γερμανοί.

Μετά την εισβολή των ναζιστών στην ΕΣΣΔ και την απόφαση της Κομιντέρν για εθνικά- παλλαϊκά- αντιφασιστικά  μέτωπα, τον Ιούλιο 1941 συνέρχεται η 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ και αποφασίζει την υλοποίηση της γραμμής της Κομιντέρν. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 ιδρύεται το ΕΑΜ.

Από την αλληλουχία αυτή των ιστορικών γεγονότων προκύπτει πως, η αντιστασιακή του δράση του ΚΚΕ αφορούσε, αμιγώς, την εκτέλεση του διεθνιστικού του καθήκοντος και η αφετηρία της βρισκόταν στον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο των Σοβιετικών.

Άλλωστε, δεν πρέπει να λησμονούμε πως, τότε, όλα τα κομμουνιστικά κόμματα ήταν τα τμήματα του επαναστατικού στρατού που υπαγόταν στο κεντρικό στρατηγείο της Επανάστασης,  για την υπεράσπιση του μοναδικού προλεταριακού κράτους.

Κάτι που το πληρώσαμε πολύ ακριβά λίγα χρόνια αργότερα.

 

 

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Σάκη Μουμτζή

Πολλά γεγονότα συνέπεσαν τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου, κάτι που είναι ασυνήθιστο σε ομαλές  πολιτικές περιόδους. Γεγονότα που πυροδοτούν ένταση, καθώς προσπαθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω αυτών, να ανοικοδομήσει το καταρρακωμένο αριστερό προφίλ του. Έτσι έχουμε:

1. Την επανεμφάνιση στην επικαιρότητα της υπόθεσης της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές. Το συγκεκριμένο θέμα αποτέλεσε μια από τις σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ, που συνέδεε το κόμμα αυτό με τα κινήματα κοινωνικής κριτικής και τον χώρο των λεγόμενων αντι-εξουσιαστών. Συγχρόνως, πάνω στην ακύρωση αυτής της επένδυσης φτιάχτηκαν καριέρες αρκετών στελεχών του.

Τώρα, το επαναφέρει στην επικαιρότητα ένας υπουργός που δεν διακρίνεται για τον φανατισμό του και που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει στην αποχώρηση των Καναδών από την Ελλάδα. Ο συμβολισμός κυριαρχεί επί της ουσίας, χαρακτηριστικό γνώρισμα των ιδεοληπτικών.

2. Όλη αυτή η συζήτηση για την σημαία, το θρήσκευμα, τις μαθητικές παρελάσεις, που δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ την ευκαιρία να υπενθυμίσει τις αριστερές καταβολές του, δίνοντας χώρο στον συνεταίρο του να υπενθυμίσει, αναίμακτα για την συγκυβέρνηση, τις δικές του υπέρ-συντηρητικές ρίζες. Και κάπου στην μέση πιεσμένη η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να πει τα ανείπωτα.

Μια επιτυχημένη  τακτική, μέσα στο κατακαλόκαιρο, που αν δεν την αξιοποιήσει αμέσως πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πάει χαμένη. Ίσως αυτήν την κίνηση, δηλαδή τον ταυτόχρονο διεμβολισμό της Νέας Δημοκρατίας τόσο από αριστερά όσο και από δεξιά, να την δούμε να επαναλαμβάνεται λίαν συντόμως.

 Ας το έχουν υπ΄όψη στην Πειραιώς για να μην «τσιμπήσουν» σε δήθεν αντιθέσεις μεταξύ των συνεταίρων. Αντιθέσεις δεν υπάρχουν.Υπάρχει κατανομή ρόλων και ταυτότητα συμφερόντων.

3.Η περίπτωση του διορισμού του Παππά πατρός στην προεδρία του ΟΑΣΘ. Δεν υπήρχαν επιστήμονες Θεσσαλονικείς του χώρου της Αριστεράς, άξιοι να αναλάβουν αυτό το πόστο; Υπήρχαν.

Δεν γνώριζε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ πως αυτός ο διορισμός θα προκαλούσε μεγάλες αντιδράσεις και θα αποδομούσε για μια ακόμα φορά το εξυγιαντικό προφίλ της; Το γνώριζε. Τότε γιατί προχώρησε σε αυτήν την κίνηση;

Γιατί ο Σ.Παππάς, άτομο της απολύτου εμπιστοσύνης, έχει διπλό ρόλο. Να αναδείξει τυχόν σκάνδαλα και ευθύνες των προηγούμενων διοικήσεων και να διαχειρισθεί όλα τα πλεονεκτήματα που έχει για μια κυβέρνηση, ένας κρατικοποιημένος οργανισμός.

Πάνω σε αυτήν την κομματική διαχείριση θα προσπαθήσει ο Σ.Παππάς και τα ελάχιστα τοπικά  στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να ανασυγκροτήσουν το κόμμα τους. Ως γνωστόν αυτό, μετά την διάσπαση του 2015 ουσιαστικά δεν υφίσταται, καθώς σχεδόν όλα τα στελέχη της Θεσσαλονίκης προσχώρησαν στην ΛΑΕ.

Και η Θεσσαλονίκη είναι πολύ μεγάλη πόλη για να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ οργανωτικά ανύπαρκτος.

Ο πρόεδρος του ΟΑΣΘ, πολύ δε περισσότερο ενός κρατικοποιημένου ΟΑΣΘ, έχει την ευχέρεια να προσλαμβάνει, να μοιράζει χρήμα, να διαπραγματεύεται χρήμα, να προΐσταται δύο χιλιάδων εργαζομένων που μαζί με τις οικογένειες τους, αποτελούν ένα υπολογίσιμο πολιτικό μέγεθος.

Μπορεί όλο αυτό το σκηνικό να παραπέμπει σε εκλογές; Υπό φυσιολογικές συνθήκες, όχι. Από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε την δεύτερη αξιολόγηση, η υπογραφή της τρίτης, είναι μονόδρομος, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Όμως, κανένας δεν γνωρίζει πώς θα είναι το τοπίο μετά τις γερμανικές εκλογές. Κανένας δεν γνωρίζει τι θα δείξουν οι πρώτες φθινοπωρινές δημοσκοπήσεις. Κανένας δεν γνωρίζει τι θα συμβεί στον κρίσιμο χώρο της κεντροαριστεράς.

Ίσως, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να σχεδιάζει την προσφυγή στις κάλπες για να προλάβει τα χειρότερα. Ίσως.  

 

 

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Σάκη Μουμτζή

Είναι προφανές, νομίζω, πως ο Στ. Κοντονής με την επίμαχη δήλωση του απευθυνόταν κυρίως στο ακροατήριο, που είχε κινητοποιηθεί οργανωμένα και μεθοδικά, εδώ και πολύ καιρό, για την αποφυλάκιση της νεαρής κυρίας. Ήταν ένας ανέξοδος τσαμπουκάς για εντυπώσεις.

Συγχρόνως όμως, ήταν και μια ευθεία παρέμβαση στο χώρο της δικαστικής εξουσίας, από τον άνθρωπο που όφειλε να την προστατεύει από παρόμοιες επιθέσεις. Στο αφελές και πονηρό ερώτημα «μα και οι κρίνοντες δεν κρίνονται;» η απάντηση είναι: «φυσικά και κρίνονται, αλλά όχι από τον υπουργό Δικαιοσύνης». Αν υπάρχει νομικό σφάλμα στην απόφασή τους υπάρχουν τα συντεταγμένα όργανα του Δικαστικού σώματος που θα τους ελέγξουν.

Γιατί, καλώς ή κακώς, στις φιλελεύθερες δημοκρατίες οι δικαστές αποφασίζουν υπαγάγωντας τα πραγματικά περιστατικά στις διατάξεις του νόμου. Έτσι δικάζουν. Επίπλέον, οι αποφάσεις τους δεν αποτελούν ούτε ευχάριστες ούτε δυσάρεστες εκπλήξεις για τον καθ΄ύλην αρμόδιο υπουργό.

Στις δημοκρατίες οι υπουργοί Δικαιοσύνης δεν εκπλήσσονται, γιατί οφείλουν να μην έχουν προκατειλημμένη άποψη για την δίκη. Δεν τους πέφτει λόγος!

Η δε τέως πρόεδρος του Αρείου Πάγου κυρία Θάνου, την προηγούμενη ημέρα, αναφέρθηκε στο συντονισμό της δικανικής πεποίθησης των δικαστών με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα». Εδώ εγείρονται μια σειρά από θέματα.

Τι είναι αυτό το «κοινό περί δικαίου αίσθημα»; Πώς ορίζεται και ποιος το ορίζει; Ποιοι είναι οι φορείς του, η γνώμη των οποίων θα πρέπει να συνδιαμορφώσει τη δικαστική απόφαση;

Το εκφράζουν οι χίλιοι «αλληλέγγυοι»; Και αν μαζευτούν άλλοι χίλιοι αντιφρονούντες τι γίνεται; Μήπως θα πρέπει να εφεύρουμε έναν μετρητή του «κοινού περί δικαίου αισθήματος» και να τελειώνουμε;

Εκτός, αν αναθέσουμε στην αυτοαποκαλούμενη εταιρεία δημοσκοπήσεων Bridging Europe του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Ραπίδη, να μετρήσει τις τάσεις της κοινής γνώμης για κάθε σημαντική υπόθεση που ενδιαφέρει τη συγκυβέρνηση. Έτσι αποφεύγονται και οι «δυσάρεστες εκπλήξεις» και ικανοποιείται το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» του πρωθυπουργού, των υπουργών του και των κάθε λογής αλληλέγγυων.

Είναι κοινός τόπος πλέον, πως η μαρξιστική Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της δεν αποδέχεται τη διάκριση των εξουσιών, γιατί αντιμάχεται το πολίτευμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Όλες οι μορφές πολιτεύματος που εγκαθίδρυσε, όταν οι ιστορικές συγκυρίες την έφεραν στην εξουσία, ήταν μορφές ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Επειδή ο ρόλος της ανεξάρτητης δικαιοσύνης είναι να προστατεύει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του πολίτη από τις καταχρήσεις της εκτελεστικής εξουσίας, οι μαρξιστές τη θεωρούν εμπόδιο στην ολοκληρωτική άσκηση της εξουσίας από αυτούς.

Είναι λογικό και η ριζοσπαστική Αριστερά που την εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ να διακατέχεται από παρόμοιες αντιλήψεις. Το πιστοποιούν οι συνεχείς επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης.

Δυστυχώς, δεν έχει γίνει αντιληπτό από τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει σε αυτό. «Απέχει έναν πόντο από τον ολοκληρωτισμό», υποστηρίζει ο Ευ. Βενιζέλος. Αυτή η ελάχιστη απόσταση του πόντου όμως, ποτέ δεν υπήρξε, καθώς η μαρξιστική και η λενινιστική θεωρία, που καθοδηγεί τα κόμματα της Αριστεράς είναι η μήτρα του ολοκληρωτισμού.

Πρεσβεύουν τον ολοκληρωτισμό καταστατικά και αξιακά. Είναι εγγεγραμμένος στο ιστορικό τους γονιδίωμα. Δεν αποτελεί ιστορικό ατύχημα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει αποδείξει με πληθώρα έργων και λόγων.

Οι επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης είναι ουσιαστικά επιθέσεις κατά του Συντάγματος της χώρας και δεν θα κοπάσουν. Όσο φθίνουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην κοινωνία και τα στελέχη του αντιλαμβάνονται πως το τέλος έρχεται, τόσο αυτά θα εμφανίζουν το απεχθές πρόσωπο του ολοκληρωτισμού.

Υ.Γ. Θλίβομαι για το διασυρμό που υφίσταται στο κοινοβούλιο ο καθηγητής Νομικής του ΑΠΘ, Ν. Παρασκευόπουλος.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Τα σχόλια του χρήστη xristosski

Δεν υπάρχουν σχόλια..