LIBERALL
THINK TANKST
FORUMF
ΥΓΕΙΑY
ARTNEWSA
Τρίτη 24/10/17
2ος χρόνος, ημέρα 723η

Επιστροφή στο forum Φιλελεύθερο forum forum@liberal.gr

Διαχειριστές: Μπάμπης Εγγλέζος Πρόεδρος ΣΕΔ & Νίκος Οικονομόπουλος Αντιπρόεδρος ΣΕΔ

Τα Θέματα του χρήστη stthn

stthn
19/10/2017, 15:18

Του Μιχάλη Τάσσου*

Κάποιες φορές ο παρορμητισμός δεν σου επιτρέπει να δεις την «μεγάλη εικόνα». Σε αναγκάζει πεισματικά να εστιάσεις στο «δέντρο», αγνοώντας, ηθελημένα, το «δάσος». Ένα «δάσος» που σε περιτριγυρίζει. Απλωμένο παντού δίπλα σου. Που έχει ριζωθεί βαθιά. Έχει καλλιεργήσει νοοτροπίες, «συνήθειες» και «ήθη». Διαμορφώνοντας μια ζοφερή πολιτική κουλτούρα. Μια κουλτούρα που «σκεπάζει» οτιδήποτε πάει να «αντισταθεί». Το στιγματίζει. Το απομονώνει. Το «πνίγει» μεθοδικά. Μπολιάζοντας, ακόμα πιο βαθιά, το «κακό». Βλέπεις, δεν είναι εύκολο να ονειρεύεσαι αλλαγές. Είναι ακόμα πιο δύσκολο να τις επιχειρήσεις. Να βάλεις «πλάτη» να υλοποιηθούν. Να παραδεχτείς ότι έχεις μερίδιο ευθύνης στο λάθος. Να σηκώσεις ανάστημα απέναντι στο φόβο της παραδοχής.

Η δημοσιοποίηση μιας και μόνο νομοθετικής ρύθμισης αρκούσε να το αποδείξει. Η επί της ουσίας κατάργηση της πλατφόρμας Taxibeat επαναφέρει μια συζήτηση με διαδρομή βαθιά πίσω στο χρόνο. Μια διαρκή ιδεολογική μάχη. Ανάμεσα σε δυο κόσμους, τόσο παράλληλους όσο και διαφορετικούς. Αναπόφευκτη σύγκρουση, γενίκευση και στιγματισμός. Σε αυτό το σκηνικό επέλεξα να αφήσω συνειδητά τις μέρες να κυλήσουν. Μια σύντοµη, αλλά αναγκαία, ανάπαυλα ώστε να κατασταλάξουν οι πρώτες εντυπώσεις. Να ηρεμήσουν οι σκέψεις. Να μετρηθούν τα επιχειρήματα. Ήθελα να είμαι αντικειμενικός σε ότι γράψω. Πλέον είμαι σίγουρος. Η επόμενη μέρα βρίσκει την ελληνική κοινωνία σε σύγχυση, αμηχανία αλλά ταυτόχρονα και απελπισία. Δεν πρόκειται απλά για κατάρρευση αυτής της κυβέρνησης.

Η αναγνώριση της υποκρισίας, οι ανοικτές, ακόμα, «πληγές» του εύκολου λαϊκισμού, αποτελούν τη μεγαλύτερη, αλλά ταυτόχρονα και την τελευταία, πολιτική μας ευκαιρία. Μια ευκαιρία που επιβάλλεται να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο. Παραμερίζοντας ό,τι μας διχάζει. Προστάζοντας τη βούληση για κοινωνική συνοχή και συνεννόηση. Λέξεις «πολυφορεμένες» και πολλές φορές αλλοτριωμένες στα χείλη πολλών. Με δεδομένη, μάλιστα, την διαρκή υπονόμευση εννοιών, το «παιχνίδι» αυτό καθίσταται να διαδραματίζει ένα ρόλο βαθύτατα ανήθικο. Καθορίζοντας, αναπόφευκτα, το ρόλο και τη λειτουργία του δημόσιου διαλόγου. Περιορίζοντας στην πράξη νεωτερισμούς και ιδέες. Όλα στο βωμό μια εικονικής ασφάλειας. 

Αυτή η εικόνα αρνείται πεισματικά να κατασταλάξει μέσα μου. Με προβληματίζει. Μου ψιθυρίζει και με αναστατώνει. Επαναφέροντας διαρκώς τα ίδια ερωτήματα. Είμαστε έτοιμοι ως κοινωνία να αλλάξουμε; Να επιλέξουμε να αφήσουμε πίσω τις παθογένειες; Να εντάξουμε την ορθολογικότητα στην πολιτική μας σκέψη; Απαλλαγμένοι από εγωισμό και συνειδητές αυταπάτες; Απελευθερωμένοι από τη δημαγωγία, τη διαστρέβλωση και τον λαϊκισμό; Είμαστε διατεθειμένοι να απομυθοποιήσουμε τον εύκολο δρόμο; Την υποκρισία του διαφορετικού; Να αντιληφθούμε την πλάνη στην οποία συρθήκαμε; Θα μου επιτρέψετε να σταθώ αισιόδοξος αλλά παράλληλα και επιφυλακτικός.

Αρνούμενοι πεισματικά να αποβάλλουμε την γενική αμφισβήτηση τη μετουσιώνουμε σε πολιτική στάση. Ακολουθώντας την εύκολη λύση μιας διαρκούς αναζήτησης ενός απώτερου «σκοτεινού» αιτιατού, παραμερίζουμε τις προσωπικές μας ευθύνες. Αποποιούμαστε το «βάρος» των επιλογών μας. Αλλοτριώνοντας την ίδια μας την προσωπικότητα και το ρόλο μας ως ενεργοί πολίτες. Σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αρνείται πεισματικά να ακούσει, να σκεφτεί, να συνειδητοποιήσει τις ευθύνες που του αναλογούν. Παρατηρώντας προβληματίζεσαι και αναρωτιέσαι. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να κατανοήσουμε τα δεδομένα; Αλήθεια πόσο έχει στοιχίσει στη χώρα η απομάκρυνση από στοιχεία πραγματισμού;

Φυσικά και η κατανομή ευθυνών δεν μπορεί να είναι η ίδια ανάμεσα σε πολίτες και πολιτικούς. Η αναλογική τους κατανομή αποτελεί δεδομένη. Όπως δεδομένο αποτελεί ότι η επικράτηση του λαϊκισμού οφείλεται στην άμεση ανταπόκριση του στις απαιτήσεις του λαού. Ο στόχος δεν είναι να γυρίσουμε στην χώρα που χάσαμε, αλλά σε μια καινούρια, σύγχρονη και δυναμική χώρα. Δεν αρκεί η αναζήτηση ενός άλλου προσώπου, για να ενσαρκώσει λανθασμένες αντιλήψεις. Στο μυαλό μου επανέρχεται ένα απόσπασμα ενός αγαπημένου τραγουδιού του Δ. Σαββόπουλου. «Τι να φταίει η Bουλή, τι να φταιν οι εκπρόσωποι, έρημοι και απρόσωποι, αν πονάει η κεφαλή…». Αυτοί που αρνούνται ν' αλλάξουν ενσαρκώνουν την μιζέρια. Μια μιζέρια που καλούμαστε να αποβάλλουμε. Με αυτήν την Ελλάδα είμαι εγώ.

* Ο κ. Μιχάλης Τάσσος είναι δικηγόρος και πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, που έχει περάσει από τη διαδικασία του Μητρώου Πολιτικών Στελεχών.

 

 

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
13/10/2017, 12:19

Του Γιάννη Παντελάκη

Ο Τσίπρας υπόσχεται φοροελαφρύνσεις για το 2018, ο Σκουρλέτης 5000 προσλήψεις σε δήμους, οι πλειστηριασμοί παγώνουν για ακίνητα κάτω των 300.000 ευρώ, ο Παππάς αναφέρεται σε διεύρυνση των συμμαχιών και όλη η κυβέρνηση μαζί ψάχνει αραχνιασμένα σε ντουλάπια νομοσχέδια για να τα φέρει στη Βουλή και για τα οποία θεωρεί ότι θα οριοθετηθεί και πάλι το δίπολο αριστερά- δεξιά. Όλα συνηγορούν στην εκτίμηση πως το 2018 θα είναι μια χρονιά εκλογών, ο ακριβής μήνας αναζητείται.

Τον Ιανουάριο του 2019, αρχίζει η εφαρμογή των νέων γενναίων περικοπών στις συντάξεις αλλά και εκείνες του αφορολόγητου. Εκατομμύρια άνθρωποι θα πλησιάσουν πιο κοντά ή θα βρεθούν μέσα στα οροθετημένα από την Ε.Ε. πλαίσια της φτώχειας. Η ανεργία μειώνεται μ' έναν εικονικό τρόπο, μεγεθύνονται οι σχέσεις ελαστικής απασχόλησης των 300-400 ευρώ σε βάρος της πλήρους, οι στόχοι των πλεονασμάτων του 3,5% θα φέρουν μέσα στην επόμενη χρονιά νέα μέτρα, οι πολίτες αδυνατούν να πληρώνουν τους υπάρχοντες φόρους, τα ληξιπρόθεσμα υπολογίζεται να πλησιάσουν τα 100 δισ. στο τέλος της χρονιάς.

Παρ οτι διακαής πόθος των Τσίπρα-Καμμένου είναι η παραμονή στην εξουσία μέχρι το τελευταίο επιτρεπόμενο από το Σύνταγμα λεπτό, η επιλογή τους είναι αναγκαστική. Οι δανειστές θα ζητήσουν νέα μέτρα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντέχει σε κάτι τέτοιο. Εκλογές την επόμενη χρονιά, λοιπόν. Οι πιο αισιόδοξοι στο Μαξίμου εκτιμούν πως έως τότε, υπάρχουν πιθανότητες ν αλλάξει η εικόνα των δημοσκοπήσεων και ο ΣΥΡΙΖΑ να ξαναβρεθεί στην πρώτη θέση. Είναι λίγοι αυτοί και κινούνται σε λογικές που δεν χωράνε πολλές ερμηνείες. Οι πιο πολλοί γνωρίζουν πως η πρώτη θέση έχει χαθεί και μόνο ένα θαύμα μπορεί ν' αλλάξει αυτό το δεδομένο. Θαύματα, δεν γίνονται. Η δεύτερη πολυπληθέστερη κατηγορία στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι είναι εφικτό να περιορίσουν τουλάχιστον την αυτοδυναμία της Ν.Δ. και γι αυτό θα προσπαθήσουν.

Όσοι γνωρίζουν τις επιμέρους παραμέτρους των δημοσκοπήσεων, έχουν την λογική βεβαιότητα πως η πλειονότητα των ψηφοφόρων των τελευταίων εκλογών, έχει κάνει οριστικές επιλογές. Και σ αυτές, παρότι οι μετακινήσεις σε άλλα κόμματα είναι σχετικά μικρές,  δεν περιλαμβάνεται η επιστροφή στον ΣΥΡΙΖΑ. Στις τελευταίες εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε περίπου 400.000 περισσότερες ψήφους από τη Ν.Δ. Δεν έχουν χαθεί μόνο αυτές, αλλά αρκετές χιλιάδες ακόμα. Παρότι η συσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα (κοντά στο 50%), οι δυνατότητες μεγάλης αύξησής της, είναι περιορισμένες.

Ένα μεγάλο ερώτημα που θα επηρεάσει τις επόμενες εκλογές, είναι αυτό που αφορά στην κατεύθυνση των απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Οι μετρήσεις λένε πως ένα μεγάλο μέρος θα επιλέξει τον πολιτικό αναχωρητισμό (αποχή, λευκό, άκυρο) και οι υπόλοιποι, με εξαίρεση μικρά ποσοστά που κατευθύνονται σε Ν.Δ., ΔΗΣΥ, ΛΑΕ κλπ, παραμένουν μετέωροι. Η λογική λέει πως ενδεχομένως ένα σεβαστό κομμάτι να στραφεί προς τον νέο φορέα της κεντροαριστεράς. Ωστόσο, εξαρτάται από την έκβαση που θα έχουν οι διαδικασίες εκεί. Αν λειτουργήσει ενωτικά, αν εμφανίσει μια εναλλακτική πειστική πρόταση, αν καταφέρει να επαναπατρίσει ψηφοφόρους που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ ή άλλους που φλερτάρουν πολιτικά με τη Ν.Δ.

Οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν το 2018, αλλά κανένας-ούτε κυβερνητικός αξιωματούχος- δεν θα έβαζε στοίχημα για τον ακριβή χρόνο. Όλα εξαρτώνται από τις πιέσεις των δανειστών οι οποίοι, όπως δήλωσε πρόσφατα ο Dijsselbloem, δεν θέλουν εκλογές πριν τη λήξη της τετραετίας. Ωστόσο, αν ο Τσίπρας θεωρήσει πως αυτές θα διασώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και θα του δώσουν μια ήττα μ' ένα αξιοπρεπές ποσοστό, νομίζω πως θα είναι η πρώτη φορά που θα πει όχι στους δανειστές...

 

 

 

 

 

 

 

 

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Το ζήτημα των εξελίξεων στον εσωτερικό χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, η της Σοσιαλδημοκρατίας - όπως κάποιοι προτιμούν να ονοματίζουν τον χώρο, έχει πάρει στη χώρα μας διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από το πραγματικό ειδικό της πολιτικό βάρος. Ίσως επειδή πολλά μέλη των μίντια έχουν παλιούς ιστορικούς πολιτικούς δεσμούς με κομματικά μορφώματα που κατά καιρούς εκπροσωπούσαν τον αντίστοιχο κοινωνικό χώρο. Σήμερα πλέον όμως τι έχει απομείνει απ' όλα αυτά έξω από ισχυρές ρομαντικές αναμνήσεις;

Οι ιδέες της λεγόμενης δημοκρατικής αριστεράς για χρόνια είχαν αιχμαλωτίσει τις καρδιές και τις προσδοκίες μεγάλου μέρους όχι μόνο των καθαρά εργατικών στρωμάτων αλλά και πολλών πολιτών που άνηκαν στη μεσαία τάξη αλλά προσέβλεπαν σε μια κοινωνία αρμονικής συνεργασίας και μεγαλύτερης ανθρωπιάς. Μαζί με τις εμπειρίες του εμφυλίου και κυρίως των διώξεων που ακολούθησαν ανάμεσα σε συγγενείς και γνωστούς ανέβηκε η αποδοχή της κεντροαριστεράς σε πολύ υψηλά επίπεδα. Συνέβαλε σ' αυτό και η πολιτικά πρωτόγονη συμπεριφορά του συντηρητικού χώρου που δεν έδωσε ποτέ σημασία στην κοινωνική ανάλυση των πραγματικών δεδομένων και σε κάποιας μορφής ιδεολογική πάλη. Με την συμμετοχή μάλιστα της χώρας στην ΕΕ και την ένταξη στη ζώνη του Ευρώ εισέρρευσε πακτωλός χρημάτων, ενισχύσεις ή δανεικά, που έκανε τους πάντες να αισθάνονται πως ζουν σε μια ατελείωτη νιρβάνα. Οι πάντες πια πίστευαν στη σοσιαλδημοκρατία - και οι αντίπαλοι της ακόμα ασκούσαν κριτική σε επί μέρους μόνο διαχειριστικά ζητήματα.

Η εποχή όμως άρχισε να αλλάζει. Κι ο κόσμος να μπαίνει σε νέους δρόμους δράσης, σχέσεων κι αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Η αποκαλούμενη νέα οικονομία και οι μοντέρνες τεχνολογίες ξεκίνησαν να υπονομεύουν την παραδοσιακή οικονομική βάση των λεγόμενων ανεπτυγμένων κοινωνιών και να συντρίβουν το πατροπαράδοτο βιομηχανικό μοντέλο. Οι κοινωνικές δομές συγκλονίσθηκαν, τα εργατικά στρώματα μετέβαλαν κατεύθυνση, ενδιαφέροντα και προσανατολισμούς. Ο κόσμος της εργασίας στράφηκε στις υπηρεσίες, ξέχασε τις συλλογικές διεκδικήσεις η βρέθηκε λόγω οικονομικής κρίσης χωρίς εργασία και ασφαλιστική προστασία. Η μείωση των κοινωνικών παροχών, η κάμψη των, προσδοκούμενων κυρίως, εισοδημάτων και το ανεπανάληπτο μεταναστευτικό κύμα αλλοίωσε σχεδόν τελείως τα κοινωνικά δεδομένα.  Μαζί με την επιθετικότητα της νεοφιλελεύθερης εισβολής, που πλέον χρωμάτιζε την οικονομική/ κοινωνική επιτυχία με λεξιλόγιο ατομισμού, επιχειρηματικής καινοτομίας και διείσδυσης στις ανοιχτές πια τοπικές και παγκόσμιες αγορές, έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στις παραδοσιακές σοσιαλδημοκρατικές αξίες.

Έννοιες όπως αλληλεγγύη, αλτρουισμός, εργατικό κίνημα, μαζική κινητοποίηση και διεκδίκηση κοινών στόχων έχασαν την ελκυστικότητα που ασκούσαν κατά το παρελθόν. Αντίπαλος έπαψε να είναι ο μεγαλοκαρχαρίας καπιταλιστής που δεν ήταν πια ευδιάκριτος. Όλοι ήθελαν να ανεβούν σε μια οικονομία ευκαιριών και αντικειμενικός στόχος ήταν οι διάφορες επιχειρηματικές συνέργειες που άνοιγαν δρόμους γρήγορης επιτυχίας (start ups?) παρά η ένταξη σε κινηματικά σχήματα που επεδίωκαν απλά καλυτέρευση της υπάρχουσας κατάστασης. Οι απροσάρμοστοι έμεναν απλά πίσω. Την ευθύνη έφεραν ορισμένες βολεμένες κοινωνικές ελίτ που δεν αφουγκράζονταν τις εύλογες ανησυχίες "του λαού" και βέβαια οι ασίγαστες ροές μουσουλμάνων κυρίως μεταναστών που πριόνιζαν το κράτος των κοινωνικών παροχών στο οποίο είχαν όλοι συνηθίσει να ζουν. Και πολύ πάνω από όλα αυτά η καταραμένη παγκοσμιοποίηση που επέτρεπε στους χθεσινούς περιθωριακούς του τρίτου κόσμου να κατακλύζουν με τα φτηνά τους προϊόντα τις Δυτικές αγορές οδηγώντας τους γηγενείς στην ένδοια και την ανεργία.

Στην Ελλάδα ιδιαίτερα, της εξάρτησης από τις γενναιόδωρες χειρονομίες του δημοσίου - και στον ιδιωτικό τομέα ακόμα, το απότομο τέλος των δανεικών μαζί με την σφαγή των κρατικών παροχών λόγω μνημονίων αύξησε τα φαινόμενα αποστασιοποίησης από την παραδοσιακή πολιτική σκηνή. Ιδιαίτερα από τους κομματικούς φορείς της κεντροαριστεράς που με βάση την ελληνική πολιτική παράδοση - που έχει ταυτίσει την προσήλωση στη δημοκρατία με την προσδοκία παροχών -  δεν έχουν τίποτα να υποσχεθούν η να 'δώσουν' στους εκλογείς τους. Κατά συνέπεια έχουν κι αυτοί, όπως οι ομόδοξοι τους στην Ευρώπη, γκρεμισθεί εκλογικά κι αντιμετωπίζουν μπροστά τους ένα θεόρατο πολιτικό κενό. Η προσπάθεια ανασυγκρότησης του χώρου οφείλει να μελετήσει πρώτα σοβαρά τα κοινωνικά δεδομένα. Και να προσπαθήσει να δώσει απαντήσεις σε πιεστικά ερωτήματα.

Ποια είναι η απόκριση της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας στις ριζικές μεταβολές του μοντέλου οικονομικής παραγωγής; Πως προτίθεται να χειρισθεί ζητήματα όπως ο κλονισμός του παραδοσιακού κοινωνικού κράτους, η έλλειψη πόρων για γενναίες ενισχύσεις των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, η έλλειψη τεχνογνωσίας μεγάλων στρωμάτων του άνεργου πληθυσμού για συμμετοχή σε νέες προσπάθειες οικονομικής ανάπτυξης, μιας παιδείας που παραπαίει ανάμεσα στο επιστημονικό περιθώριο και τον ξεπερασμένο συντεχνιακό κορπορατισμό και τόσα άλλα; Πως θα αντιδράσει στην κυριαρχία μιας δήθεν διανόησης που έχει επιβάλει σαν πολιτική ορθότητα την περιφρόνηση κάθε ριζωμένης κοινωνικής αντίληψης του λαού; Είναι δυνατόν οι προτεραιότητες ενδιαφέροντος να επιβάλλονται από αυτά που κυοφορούνται διεθνώς σαν "καυτά" υποτίθεται προβλήματα της κοινωνίας; Ποια θέση θα υιοθετήσει απέναντι στο ζήτημα της μαζικής μετανάστευσης μουσουλμανικών πληθυσμών της Ασίας και της Αφρικής,που καμιά σχέση δεν έχουν με προσφυγιά η διαφυγή από εμπόλεμες ζώνες.

Σε τελευταία ανάλυση η σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα θα πρέπει να σταματήσει την ενδοσκόπηση και να αντικρίσει τις κοινωνικές πραγματικότητες κατάματα. Έχει να αντιπαλέψει με τα άκρα από την μια πλευρά και με τον λαϊκισμό από την άλλη (το ίδιο δίλημμα ισχύει και για την κεντροδεξιά βέβαια, μόνο που αυτή δεδομένα πλέον έχει αποφασίσει να το αγνοεί). Κατά συνέπεια το πρόβλημα της δεν βρίσκεται στα καλλιστεία για την εκλογή νέας ηγεσίας.  Αλλά στη διερεύνηση του πολιτικού ορίζοντα για την αποτύπωση πολιτικών ελκυστικών στις νέες κοινωνικές πραγματικότητες.

Το πρόβλημα δηλ. βρίσκεται στο τραγούδι κι όχι στον τραγουδιστή..!

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Αντώνη Πανούτσου

Ο προσδιορισμός του φύλου έχει απασχολήσει τον αθλητισμό από το μακρινό 1966. Την επταετία 1959 – 1966 όταν οι σοβιετικές αθλήτριες αδελφές Ταμάρα και Ιρίνα Πρες είχαν πετύχει 26 παγκόσμια ρεκόρ κατακτώντας τέσσερα χρυσά και ένα αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Ρώμης και του Τόκιο το 1960. Το φύλο τους είχε από την αρχή αμφισβητηθεί αλλά το άχυρο που έσπασε την πλάτη της καμήλας ήταν η ανακοίνωση της ΔΟΕ ότι στους Ολυμπιακούς του Μεξικού θα υπάρχει έλεγχος φύλου. Θιγμένες οι αδελφές Πρες το 1966 αποσύρθηκαν από τον αθλητισμό.

Ανάλογα θιγμένη δήλωσε η βρετανική αυλή όταν το 1976 στους Ολυμπιακούς του Μοντρεάλ  ανακοινώθηκε ότι θα υπάρχει έλεγχος φύλου σε όλες τις αθλήτριες.  Στην βρετανική ομάδα ιππασίας μετείχε η πριγκίπισσα Αννα. Αρχικά προτάθηκε η εξέταση να γίνει με τα χρωμοσώματα, το παλάτι συνέχισε να είναι θιγμένο και η πριγκίπισσα Αννα  έγινε η μόνη αθλήτρια που δεν εξετάστηκε για τον καθορισμό του φύλου της.  

Η σημαντικότερη υπόθεση φύλου στον επαγγελματικό αθλητισμό και συγκεκριμένα στο τένις ήταν της τενίστριας Ρενί Ρίτσαρντς. Γεννημένος το 1934 ο Ρίτσαρντ Ράσκιντ σπούδασε οφθαλμιατρική και ήταν ένας καλός  ερασιτέχνης τενίστας. Το 1975 αποφάσισε να αλλάξει φύλο και σαν γυναίκα έκανε αίτημα στην επαγγελματική ομοσπονδία του τένις να πάρει μέρος στο US Open του 1976. Με την σύμφωνη γνώμη των top τενιστριών της εποχής, περιλαμβανομένης της φεμινίστριας Μπίλι Τζιν Κινγκ, η ομοσπονδία απέρριψε το αίτημα περνώντας κανονισμό σύμφωνα με τον οποίο οι συμμετέχουσες έπρεπε να περάσουν τεστ χρωμοσώματος για να βεβαιωθεί  το φύλο. Η Ρίτσαρντς ήταν αδύνατον να περάσει το τεστ, δεν μπόρεσε να μετάσχει στο τουρνουά και προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑΕ. Το οποίο αρχικά την  δικαίωσε αλλά τα χρόνια είχαν περάσει. Το 1977 σε ηλικία 33 ετών αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την Βιρτζίνια Γουέιντ.


Το θέμα όμως της αλλαγής φύλου είχε έρθει για να μείνει και έπρεπε να αντιμετωπιστεί. Ο λόγος ήταν ότι εξαιρουμένων κάποιων αθλημάτων όπως η δοκός στην γυμναστική που οι γυναίκες λόγω σώματος υπερέχουν ή ο μαραθώνιος  που οι επιδόσεις είναι κοντά, στα περισσότερα σπορ οι άνδρες έχουν την  υπεροχή. Η ΔΟΕ αποφάσισε ότι σε περίπτωση κατά την οποία μια γυναίκα γίνει άνδρας μπορεί να συμμετέχει αμέσως σε αγώνες. Αν όμως συμβεί το αντίστροφο εκτός ότι η δήλωση της αλλαγής φύλου ισχύει υποχρεωτικά για τέσσερα χρόνια, τα όρια στην τεστοστερόνη πρέπει να είναι χαμηλότερα από 10 nmol/L για 12 μήνες πριν την πρώτη συμμετοχή σε αγώνες κάτι που μεγαλώνει τον χρόνο της αναμονής.

Στην καθημερινή ζωή οι όροι είναι διαφορετικοί. Κανένας στην Ελλάδα δεν πρόκειται να αλλάξει φύλο για να πάει στο Άγιο Όρος ή για να μην πάει στον στρατό. Επίσης κοινωνικά είναι θεμιτό κάποιος να έχει μισό κιλό μουστάκι και να ζητάει από τους φίλους του στο κότερο να τον φωνάζουν «Τζέλα». Η διαφορά όμως στο φύλο. Κανένας νόμος δεν πρόκειται να πείσει εκείνον που πηγαίνει το αμάξι για service να ρωτήσει «Να σε φωνάζω μάστορα ή μήπως είσαι μαστόρισα;». Live and let live. Το φύλο θα συνεχίσει να αναγνωρίζεται με τους τρόπους που αναγνωριζόταν πάντα κάτι που δεν θα αλλάξει από μία δήλωση. Η αλλαγή φύλου από την στιγμή που θα προϋποθέτει γνωμάτευση από επιστημονική επιτροπή θα είναι μία σοβαρή πράξη. Από την στιγμή που θα βασίζεται μόνο σε δήλωση του ενδιαφερόμενου θα είναι μια σουρεαλιστική κορεκτίλα, σαν να δίνεται το δικαίωμα κάποιος να βάλει το ύψος που θέλει στην ταυτότητα και να γράφει  «Ύψος 2.15» ενώ ο ίδιος να είναι 1.60 με τα χέρια στην ανάταση. Κανένας αυτοπροσδιορισμός δεν μπορεί να αναιρέσει την πραγματικότητα. Η οποία μπορεί να μπορεί να αμφισβητηθεί φιλοσοφικά αλλά και κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει.

Το που όμως εμπλέκεται η εκκλησία μου διαφεύγει. Από την στιγμή που κανείς δεν της απαγορεύει να αφορίσει και να στείλει στο πυρ το εξώτερον τον νομοθέτη, όσους ψηφίσουν και όποιον αλλάξει φύλο δεν θίγεται κάποιο δικαίωμα της.  «Το φύλο στον άνθρωπο αποτελεί ιερή παρακαταθήκη και υπηρετεί στη βάση της ψυχοσωματικής συμπληρωματικότητας» αφορά την «Το προτεινόμενο Νομοσχέδιο προκαλεί το αίσθημα της κοινωνίας» αλλά αυτό αφορά τους πιστούς. «Η Εκκλησία» μπορεί να «περιβάλλει με αγάπη και κατανόηση αδιακρίτως όλους τους ανθρώπους, αλλά προσβλέποντας πάντοτε στη σωτηρία τους οφείλει να καταδείξει την αστοχία κρισίμων επιλογών τους» αλλά μόνο όσους θέλουν να τους περιβάλει. Οι υπόλοιποι περιβάλλονται από τους νόμους.

Πολιτικά η απόφαση της ΝΔ να πάψει να είναι σημαία ευκαιρίας ψηφίζοντας νομοσχέδια που οι ΑΝΕΛ δεν έχουν καμία διάθεση να ψηφίσουν στρίμωξε άσχημα τον Καμμένο. Ο Πάνος Καμμένος χρωστάει από την κάλυψη του ΣΥΡΙΖΑ για τις συνομιλίες με τον ισοβίτη Γιαννουσάκη και την επίσκεψη στο καζίνο του Λονδίνου. Θα πρέπει να το ανταποδώσει με την ψήφιση του νομοσχεδίου. Χθες σε συγκέντρωση στην Βουλή εκτός του Κατσίκη και άλλοι βουλευτές των ΑΝΕΛ δήλωσαν απροθυμία να το ψηφίσουν. Σε αυτή την περίπτωση ο Σταύρος Κοντονής θα αναγκαστεί να το αποσύρει. Θα είναι ένα χτύπημα στον εγωισμό του, που για τον Κοντονή μπορεί να είναι πιο ιερός και από την σοσιαλιστική επανάσταση. 

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Χρήστου Μέγα*

Η κυβέρνηση πολιτεύεται μόνο για (με) τα πλεονάσματα. Είναι το μόνο μέγεθος που ενδιαφέρει την τρόικα και είναι το μόνο ποσό που μπορεί να μοιράσει για την διαχείριση της κομματικής της απήχησης (επιδοματική πολιτική).

Είναι παγκοίνως γνωστό αλλά τώρα αποδεικνύεται και στατιστικά: Η ασκούμενη οικονομική πολιτική στην Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται για τους πολίτες (τους φορολογουμένους, τους ανέργους και τους συνταξιούχους) ούτε για το χρέος (της Κεντρικής κυβέρνησης). Το οποίο αυξάνει χρονιά με τη χρονιά και από 326,358 δισ. ευρώ πέρυσι ανέρχεται πλέον στα 334,7 δισ. ευρώ το 2017 και προστίθενται άλλα 10 δισ. το νέο χρόνο για να φτάσει αισίως  στα 344,9 δισ ευρώ το2018. Και η λογική αυτή είναι απλή:

α. Το χρέος, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι βιώσιμο, άρα δεν… μερεμετίζεται.

β. Η φτώχεια και η ανεργία δεν αντιμετωπίζονται στο πλαίσιο μιας κυβερνητικής θητείας.

Άρα, όλα θυσιάζονται στην προσπάθεια δημιουργίας (πλασματικού) πλεονάσματος. Με ένα απλό τρόπο: δανείζεται η κυβέρνηση από τον ESM (τρόικα) για να πληρώσει εφάπαξ και συντάξεις και διακρατεί τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδος  προκειμένου αφενός να δανείζεται με repos κατά τις ατέρμονες διαδικασίες διαπραγμάτευσης και αφετέρου προκειμένου να εμφανίσει «λευκή τρύπα» στον προϋπολογισμό.

Από μια πρώτη ματιά στο σχέδιο του νέου προϋπολογισμού προκύπτει ότι:

1. Ο ΕΦΚΑ, και το ΕΤΕΑΕΠ (κλάδος Πρόνοιας) θα λάβουν μόνο φέτος σχεδόν 1,4 δισ. ευρώ  από τους «θεσμούς» προκειμένου να επιστραφούν οφειλές στους δικαιούχους (να αποδώσουν συντάξεις και εφάπαξ που καθυστερούν εδώ και έτη). Παρά το γεγονός ότι τουλάχιστον ο κλάδος Πρόνοιας  έχει υψηλά αποθεματικά προκειμένου να ικανοποιήσουν τις λογικές απαιτήσεις των ασφαλισμένων. Για παράδειγμα ο ΕΦΚΑ απολάκτισε 446 εκατ. ευρώ φέτος (σ.σ. δεν χρειαστήκαν τα εν λόγω προϋπολογισθέντα κονδύλια γιατί μειώθηκε η δαπάνη καθώς… δεν εξέδωσε νέες συντάξεις) αλλά, από την άλλη, έλαβε ενίσχυση απόδοσης των οφειλών (καθυστερούμενων κύριων συντάξεων) από τους «θεσμούς» άνω των 850 εκατ. ευρώ.  Έτσι για το 2018 προβλέπεται μειωμένη δαπάνη για συντάξεις, άρα μηδενική ενίσχυση από τον προϋπολογισμό, αφού οι συντάξεις θα βγουν από το έμμεσο δάνειο της τρόικας…

Το ΕΤΕΑΠ λαμβάνει φέτος 540 εκατ. ευρώ από την τρόικα, ενώ έχει αποθεματικά 2,6 δισ. ευρώ! Ποσό ικανό όχι μόνο να δώσει τις 33.000 εν αναμονή παροχές αλλά, ακόμη και προκαταβολή εφάπαξ στους εν ενεργεία δημοσίους υπαλλήλους…

Κατά συνέπεια, η χώρα εξακολουθεί να (υπερ)δανείζεται (μέσω των μνημονίων, με χαμηλό πάντως επιτόκιο) προκειμένου να πληρώσει καθυστερημένες οφειλές του δημοσίου (5,5-6 δισ. τον περασμένο Ιούλιο), ενώ υπάρχουν τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων. (Τα οποία όμως διαθέσιμα είναι υποχρεωτικώς κατατιθέμενα στην Τράπεζα της Ελλάδας από όπου το κράτος δανείζεται με  repos -15 δισ. ευρώ έως τον περασμένο Ιούλιο).

Δηλαδή οι φορολογούμενοι, οι καταναλωτές και οι εργαζόμενοι επιβαρύνονται δυσανάλογα με περισσότερο χρέος προκειμένου να αποπληρωθούν οι υποχρεώσεις του δημοσίου, ενώ υπάρχουν τα χρήματα (στα ασφαλιστικά ταμεία) γι’ αυτές τις ανάγκες. Και αυτό μόνο και μόνο σαν τρικ προκείμενου να προκύψουν (πλασματικά) πλεονάσματα (σ.σ. στον προϋπολογισμό της Γενικής κυβέρνησης συνυπολογίζονται τα πλεονάσματα των οργανισμών και επιχειρήσεων του δημοσίου) και να δοθεί «κοινωνικό μέρισμα». Το οποίο, αν κρίνουμε από την εμπειρία του 2016, δεν πήγε σε όλους όσους έχουν ανάγκη (άνεργοι, υπαμειβόμενοι, οικογένειες με παιδιά σε σχολική ηλικία, αναπτυξιακά κίνητρα).

2. Την ίδια στιγμή ο αριθμός των συνταξιούχων μειώνεται. Μόνο μέσα σε 8 μήνες, από τον Ιανουάριο (όπου υπήρχαν γραμμένοι στο πληροφοριακό σύστημα «Ήλιος» 2.621.101 συνταξιούχοι) μέχρι τον περασμένο Αύγουστο (2.600.107) «χάθηκαν» 21.000 συνταξιούχοι.

Και αυτό ενώ έχουμε γήρανση του πληθυσμού και δημογραφικό πρόβλημα (άρα οι ηλικιωμένοι αυξάνονται). Και αυτό «επιτεύχθηκε» μέσω της μείωσης του αριθμού των δικαιούχων (θάνατοι χωρίς έκδοση νέων συντάξεων). Η συνταξιοδοτική δαπάνη (πλην ΕΚΑΣ) από 2.308.458.577 ευρώ τον Ιανουάριο του 2017 περιορίστηκε στα 2.295.212.210 ευρώ τον περασμένο Αύγουστο. Δηλαδή σε ετήσια βάση τα  «κέρδη» των 13.246.367 ευρώ το μήνα υπολογίζονται σε  159 εκατ. ευρώ.

3. Με την αύξηση της εισφοράς υγείας στο 6%, που φέτος θα εφαρμοστεί σε 12μηνη βάση (τέθηκε σε ισχύ το καλοκαίρι του 2016) ο προϋπολογισμός «εξάλειψε» ένα διπλό έλλειμμα: τόσο την χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ (-226 εκατ. ευρώ) όσο και αυτή των νοσοκομείων (-350 εκατ. ευρώ). Με την απλούστατη τακτική: ο ΕΟΠΥΥ έχει έσοδα από τις (αυξημένες) εισφορές και θα πληρώνει τα νοσοκομεία προκείμενου να διατηρηθεί το… επίπεδο περίθαλψης στα σημερινά δεδομένα! Το δημόσιο αυτό-εξαιρείται. Θα πληρώσει μόνο καθυστερημένες οφειλές  αλλά, αφού προηγουμένως δανειστεί από την... τρόικα.

4. Πρόσθετα, τα δημόσια οικονομικά στη χώρα παραπέμπουν στην πλέον μονεταριστική διαχείριση των τελευταίων ετών. Αυξάνεται το χρέος και φτωχοποιούνται οι πολίτες για τη επίτευξη πλασματικού πλεονάσματος.

Έτσι:

-Ο ΟΑΕΔ εμφανίζει πλεόνασμα αλλά, η χώρα έχει τον μεγαλύτερο αριθμό ανέργων στην Ευρώπη. Κυρίως δε μεταξύ των νέων (50%) με ταυτόχρονη διαρροή των πτυχιούχων στην αλλοδαπή (brain drain).

-Οι ασφαλισμένοι πληρώνουν υψηλές εισφορές, εις τρόπο ώστε να ενισχύεται η «μαύρη»-ανασφάλιστηη εργασία, να τιμωρήσει όσους εργάζονται και, ταυτόχρονα, το Ασφαλιστικό Σύστημα να μην τους δίνει συντάξεις.

-Τα capital control όπως είναι φυσικό, αυξάνουν τις (σχετικές) εισπράξεις του ΦΠΑ (πληρωμές μέσω πιστωτικών καρτών) αλλά, μπλοκάρουν την ανάπτυξη (που θα φέρει εισόδημα στην εργασία, υγιείς πόρους στο Ασφαλιστικό και πραγματικά πλεονάσματα στα δημόσια οικονομικά).

* Ο κ. Χρήστος Μέγας είναι Δημοσιογράφος, Πρόεδρος του Ομίλου για τα Κοινωνικά και Εργασιακά Δικαιώματα (ΟΚΕΔ)

 

Περισσότερα | Σχολιάστε

Τα σχόλια του χρήστη stthn

stthn
02/05/2017, 12:49

Ευτυχώς που υπάρχει η τρόικα.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Οι έλληνες ως σύνολο φλερτάρουν με αυτοκτονικούς ιδεασμούς. Δε βλέπω τρόπο αποτροπής και έχω κουραστεί με τις νουθεσίες.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κύριε Σκυλακάκη δεν θέλετε να δείτε τη λέει η ανάλυση. Αντί να μας λέτε όσα γράφετε, είναι πολύ καλύτερα για την πατρίδα και εμάς να μελετήσετε σε βάθος την ανάλυση και να βρείτε τρόπους για το πως θα αποτρέψετε το πλάνο. Η ανάλυση πάντως σας προειδοποίησε και λαμβάνει υπ' όψιν της την αδυναμία σας να την εκτιμήσετε. Των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Άντε, να μαζευτούν οι λογικοί μπας και δούμε προκοπή.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
08/02/2017, 14:06

Αυτά συμφωνούνται και υλοποιούνται από έντιμους ανθρώπους με κοινή λογική.

Και οι δύο προϋποθέσεις είναι σε σοβαρή ανεπάρκεια στον τόπο μας.

Ας καταρρεύσουμε πρώτα και βλέπουμε.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Είχα καιρό να διαβάσω ένα ουσιώδες άρθρο για το θέμα.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ακριβώς όπως τα λέτε. Παντού!

Θέλει όμως μαγκιά και να πιστεύεις και να ψηφίζεις τόσα χρόνια τους πολύχρωμους μάγκες που περνούν από μποστά σου.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ο κ. Παγουλάτος είναι όαση στην ξεραΐλα και τη μοιρολατρεία του καθημερινού θορύβου.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
02/02/2017, 12:58

Τελικα είναι αλήθεια. Δεν τον λυπάσαι.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ο Μανιός βγάζει το ίδιο μίσος που έχουν και οι ψηφοφόροι του. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Σας ευχαριστούμε για τον κόπο να μας διαφωτίσετε.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Δεν συμφέρει την πλειοψηφία η πραγματικότητα ότι ζει σε βάρος μιας μερίδας ελλήνων με υψηλότερα εισοδήματα και όλοι μαζί σε βάερος των ευρωπαίων. Όταν το καταλάβουν δεν θα υπάρχει κανείς να βοηθήσει σε μια ενδεχόμενη ανάπτυξη.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κύριε Καρκατσούλη, μόνον εσείς ασχολείστε με την Δημόσια Διοίκηση.

Όλοι οι άλλοι με τις συντάξεις και τα εργασιακά. Τόσο δύσκολο να συνδέσουν το χάλι μας με την Διοίκηση;

Καλές Γιορτές σε όλους!

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
27/09/2016, 18:05

Πολύ ωραίο άρθρο. Έχετε απόλυτο δίκιο. Όλα στο πόδι και μεγάλες ιδέες.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Το ίδιο συμβαίνει παντού. Ρίξτε μια ματιά στο ΑΕΠ Ολλανδίας, Αυστρίας,Βελγίου, Δανίας, χωρών με αντίστοιχους πληθυσμούς για να τρομάξετε. Ειλικρνά δεν ξέρω τι φταίει, προς το παρόν μου αρκεί το ότι είμαστε ο πιο κουτός λαός της Ευρώπης (το χαμηλότερο IQ όλων), αφήνω κατά μέρος τους Ασιάτες.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κάποιοι θέλουν τον Γερμανό τους, κάποιοι άλλοι τον Πανούτσο τους!

Εύγε!

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κύριε Μουμτζή, σπαταλάτε χρόνο και φαιά ουσία ουσία για να εξηγήσετε τα ανεξήγητα. Το πρόβλημα δεν είναι η "ηγετική ομάδα". Αυτή πάντοτε έλεγε και έκανε αρλούμπες. Το πρόβλημα είναι ο κόσμος που τις αποδέχεται. Αν δεν προσπαθήσατε ποτέ στην ζωή σας να κατανοήσετε τον τρόπο σκέψης ενός ψυχοπαθούς, μην το κάνατε. Θα αποτύχετε. Οι έλληνες έχουμε πολύ σοβαρά προβλήματα. Ρίξτε μια ματιά στο σύνδρομο της Στοκχόλμης. Θα πάρετε ιδέες.

Με κάθε εκτίμηση.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Παρουσίες όπως του κ. Παγουλάτου θα έπρεπε να είναι συχνότερες στα μέσα ενημέρωσης. Ο ήρεμος και ουσιώδης λόγος του λείπει από τα καθημερινά τεκταινόμενα.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Αυτό που συμβαίνει είναι πρωτοφανές σε ένταση και έκταση. Και επιπλέον ακατανήτο. Γνωρίζαμε ότι εκρεμμούσε μία αξιολόγηση και φτάσαμε στο αδιανόητο. Νομίζω ότι δεν αρκεί να λένε οι πολιτικοί αν θα ψηφίσουν ή όχι. Αν γνωρίζουν, ας μας μουν τι υποθηκεύεται και γιατί; Αλλιώς, ας μας ζητήσουν να αντιδράσουμε έστω και στους δρόμους. Έχω αρχίσει να διερωτώμαι αν οι του Συριζα δεν είναι πράκτορες. Αυτό.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
06/01/2017, 16:30

Επιτέλους κάποιος να αναφερθεί στο πρόβλημα του ότι ο λαός όχι μόνο δεν είναι σοφός, αλλά απίστευτα επιρρεπής στην κάθε ανοησία που ακούει.

Έγινε μια αρχή, να δούμε αν θα έχει συνέχεια που θα βοηθήσει τον σοφό να το ξανασκεφτεί.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ο σοσιαλισμός στην συριζαϊκή εκδοχή (και όχι μόνο) είναι η αυτοπαγίδευση του ανθρώπου από το μίσος του προς τον άλλον. Εκείνον που αισθάνεται επαρκής ώστε να επιδιώξει την πραγματοποίηση των ονείρων και επιθυμιών του. Οι αριστεροί ποτέ δεν είχαν όνειρα, γιατί το μόνο τους όνειρο ήταν η καταστρφή των ονείρων εκείνων που πραγματικά είχαν και κάναν κάτι για να τα υλοποιήσουν. Ρωτήστε όποιον αριστερό γνωρίζετε τι θα 'θελε και τι κάνει γι αυτό.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Θα σταθώ στην τελευταία σας παράγραφο. Δυστυχώς δεν υπάρχουν ουσιωδώς αστικά κόμματα. Διάσπαρτοι αστοί πολιτικοί, ναι. Δεν αρκούν. Οι εχέφρονες προσπαθούν να πάρουν τα μέτρα τους και εντοιμάζονται για τα χειρότερα. Άλλωστε ο λαός, παρά τις κολακείες όλων, είναι απελπιστικά ανώριμος. Είναι πρόσφατες οι επανειλημμένες ετυμηγορίες του.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κρυστάλλινο, απλό, οξύ χιούμορ. Σπάνιο χάρισμα. Ευχαριστούμε.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Τόσο απλό να πάμε ένα βήμα μπροστα.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Οι αριθμοί που αναφέρετε είναι σωστοί. Παραβλέπετε όμως ότι το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι εκείνο που μας ενδιαφέρει. Αν κάνατε και το κόπο να υπολογίσετε και αυτά τα ποσά, θα βλέπατε ότι στα τρια σενάρια που παρουσιάζετε το Χρέος/ΑΕΠ στο τέλος της δεκαετίας είναι: 129%, 86% και 42%!!!

Περισσότερα | Σχολιάστε

Πολύ σωστά και προφανή όσα λέτε κ. Σκυλακάκη.

Αλλά όλα αυτά προύποθέτουν μικρότερο κράτος (δαπάνες, άρα φόροι) και αποτελεσματικότερο (άρα μεταρρυθμίσεις). Όποτε τις ζητούν οι ξένοι, λέμε δεν γίνεται. Αυτοί δεν μπορούν να παραβιάσουν ευθέως τις κυβερνητικές επιθυμίες. Οπότε μένουν οι φόροι σε ό,τι κινειται και πετάει.

Μπορεί η ΝΔ να πει ευθέως τι χρειάζεται; Όχι. Μπορεί κάποιος άλλος; Ούτε. Άρα μένουν οι φόροι και τα προαπαιτούμενα ως προύπόθεση μείωσης χρέους.

Τι να κάνουμε; Οι ξένοι ξέρουν, το ίδιο και όσοι πέρασαν και βγήκαν από μνημόνια. Εμείς όχι.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Επιτέλους να αρχίσει κάποιος από τους εφοπλιστές να δίνει ονόματα και πράξεις εργατοπατέρων. Ίσως σιγά-σιγά αρχίσουν οι έλληνες να καταλαβαίνουν τις αιτίες για το χάλι μας.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
15/12/2016, 14:38

Έχετε δίκιο. Οι κυβερνήσεις εκλέγονται από πολίτες που θέλουν να κυβερνηθούν. Μου φαίνεται ότι μάλλον δεν ισχύει στον τόπο μας.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Εξαιρετικό!

Μου έφερε βαθιά θλίψη για το χάλι μας.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
05/06/2016, 14:22

Κύριε Μουμτζή κάνετε λάθος, κατά την γνώμη μου. Ο συριζα δεν ξέρει τι του γίνεται και δεν μπορείτε να το πιστέψετε. Οι άνθρωποι όταν μας συμβαίνει κάτι εξόχως απροσδόκητο, πιστεύουμε ότι είναι θαύμα. Ούτε και κάποια στρατηγική εξόδου έχει. Αν συμβεί, θα είναι κατά λάθος. Πάντως αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, έκανε μια σειρά (κατά λάθος) πολύ σοβαρές μεταρρυθμίσεις που είναι ιστορικές για την επόμενη κυβέρνηση, κι ας κλαψουρίζει τώρα η αντιπολίτευση: 1) υπερταμείο (γλύτωσε η περιουσία του κράτους από την λεηλασία των ημετέρων και υπάρχουν πολλά που θα γίνουν εν καιρώ και για την αξιοποίηση και για την χρηματοδότηση του κράτους) 2) κόφτης (για πρώτη φορά το απλούστερο και αποτελεσματικότερο μέτρο για την δημοσιονομική προσαρμογή) 3) αξιολόγηση (οριστικά οσον ου πω) 4) εκχώρηση κόκκινων δανείων (για να λήξη αυτό το καρκίνωμα της οικονομίας).

Επαναλαμβάνω ότι έγινε κατά λάθος και παρά την αντίθετη θέλησή του για αυτό. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός της ευεργεσίας της οικονομίας. Αποτελέσματα προσεχώς.

ΥΓ Η επιστροφή στη δραχμή θα είναι η καταστροφή του και το ξέρει. Όχι γιατί έχει τα εργαλεία, αλλά γιατί είδε τι έγινε Βενεζουέλα, Αργεντινή.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Αν είναι να πηδήξεις, πετάς το τσιγάρο και μπαίνεις στο σαλόνι. Αν είναι όμως να βγάλεις λεφτά ποντάρεις στον Τσίπρα. Τι έχει αλλάξει σήμερα από το δημοψήφισμα που το 80% ήθελε ευρώ και ψήφισε ΟΧΙ; Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι το 80% έγινε 52%.

Προσωπικά, αποφεύγω να προσπαθώ να καταλάβω παράλογους ανθρώπους. Τους αναγνωρίζω, αλλά μου είναι ακατανόητοι.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
10/10/2016, 14:16

Κύριε Παντελάκη έχετε πολλούς στο περιβάλλον σας που σας δημιουργούν τις ίδιες απορίες; Εγώ κανέναν. Προτείνω λοιπόν, ο τίτλος του άρθρου σας να γίνει "Είναι στα καλά του ο Κατρούγκαλος;"

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
έκανε σχόλιο στο θέμα Ετοιμάζουν εκτροπή;
14/06/2016, 13:39

Δεν γνωρίζω, ούτε θέλω να υποθέσω ότι ετοιμάζουν εκτροπή -χωρίς και να το αποκλείω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι και οι δημοκρατίες αυτοκτονούν.

Περισσότερα | Σχολιάστε