LIBERALL
THINK TANKST
FORUMF
ΥΓΕΙΑY
ARTNEWSA
Παρασκευή 18/08/17
2ος χρόνος, ημέρα 656η

Επιστροφή στο forum Φιλελεύθερο forum forum@liberal.gr

Τα Θέματα του χρήστη stthn

Του Μανούσου Μαραγκουδάκη*

Η αντιπαράθεση είναι γνωστή: Είτε το Κράτος θα νομιμοποιείται δια μέσου της ιερότητας της θρησκείας (Εις το όνομα της Αγίου Τριάδας…»), είτε όχι· και είτε τα άτομα θα αντιλαμβάνονται την ιδιότητα του πολίτη διά μέσου της θρησκευτικής τους ταυτότητας (είμαι χριστιανός Ορθόδοξος, άρα είμαι Έλληνας), είτε όχι.  Το ζήτημα είναι εξαιρετικά κρίσιμο, διότι η άμεση σύνδεση της θρησκείας με την πολιτοφροσύνη, όχι μόνον αφήνει ένα ποσοστό αλλόθρησκων και μη θρησκευόμενων Ελλήνων εκτός της πολιτικής κοινότητας, αλλά επειδή η ύπαρξή της εμπνέει τον πολίτη να αντιλαμβάνεται τον τρόπο συμμετοχής του στα κοινά, όπως αντιλαμβάνεται τον ρόλο του και την θέση του ως πιστού στην Εκκλησία.

Αυτό συμβαίνει μέσω των τελετών: μέσω της σύνδεσης του εορτασμού πολιτειακών θεσμών με θρησκευτικές τελετές. Ο αγιασμός κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ο θρησκευτικές ορκωμοσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας, της Κυβέρνησης και της Βουλής, ο συνδυασμός εθνικών με θρησκευτικές εορτές, η συνταύτιση της εορτής της παιδείας με την εορτή των Τριών Ιεραρχών, ομοιομορφοποιεί ψυχολογικά τα θρησκευτικά πνευματικά πρότυπα με τα θεσμικά πρότυπα μίας σύγχρονης πολιτείας.    

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ορθόδοξη θρησκεία είναι έντονα «εξω-κοσμική», και θεωρεί το «άδειασμα» του εαυτού, το συναίσθημα, και το συλλογικό πνεύμα ως πρωταρχικούς τρόπους προσέγγισης του Θεού και σωτηρίας του ατόμου, σύγχρονα ζητούμενα, όπως η ισότητα, η ελευθερία και η δικαιοσύνη, αλλά και πιο εμπράγματα αγαθά όπως το κράτος πρόνοιας, τα κοινωνικά αιτήματα, τα πολιτικά προγράμματα και διακηρύξεις, κτλ. κατανοούνται μέσω μη-ορθολογικών και αχρονικών οραματισμών.

Μία «Ορθόδοξη-εκκλησιαστική» αντίληψη της πολιτικής σφαίρας αποθαρρύνει την αυτοκριτική, εξισώνει τα άτομα και τα διαχωρίζει σε εχθρούς και φίλους, κάνει ελκυστικές απόλυτες και ριζοσπαστικές πολιτικές «λύσεις», ευνοεί λαϊκιστές δημεγέρτες και τυχοδιώκτες πολιτικούς, και οδηγεί το έθνος σε παρατεταμένες κρίσεις και βίαιες καταστροφές. Με άλλα λόγια, ο Ορθόδοξος τρόπος θεώρησης της πολιτικής σφαίρας λειτουργεί, αν όχι ως δημιουργός, σίγουρα ως πολλαπλασιαστής, λαϊκιστικών τάσεων.

Μία τέτοια σχέση Ελληνικής πολιτείας και Ορθόδοξης πίστης, σίγουρα μας προτρέπει στο να διαχωρίσουμε Κράτος και Εκκλησία, σαν ένα πρώτο βήμα για να συλλάβουμε την πολιτεία ως ένα τρόπο κοινωνικής οργάνωσης και επιδίωξης του πολιτικού αγαθού (της συμμετοχής), ουσιαστικά διαφορετικό από τον τρόπο της Εκκλησίας και την επιδίωξη του θρησκευτικού αγαθού (της σωτηρίας).

Όμως, όπως η παραπάνω  ανάλυση υπονοεί, αυτός ο διαχωρισμός θεσμών και τελετών, είναι μόνο το πρώτο βήμα προς τη διαμόρφωση ενός εκκοσμικευμένου πνεύματος πολιτοφροσύνης. Το δεύτερο, και καθοριστικό βήμα, είναι η ρητή και εμπρόθετη ανάπτυξη εκκοσμικευμένων πολιτειακών τελετών που θα νοηματοδοτούν και θα εν-ψυχώνουν μία κοινότητα πολιτών. Αυτές οι τελετές θα πρέπει να συνδέουν το άτομο (π.χ. τον μαθητή) ή τον θεσμό (π.χ. το Κοινοβούλιο) με το «έθνος» ως μία διαχρονική ενότητα, και συγχρόνως να ορίζουν την συνεισφορά του ατόμου και του θεσμού στην εμπράγματη, χειροπιαστή, οικοδόμηση μίας σύγχρονης, πολιτισμένης, αισιόδοξης, και ενάρετης κοινότητας. 

Οι τελετές αυτές θα πρέπει να εξιδανικεύουν και να δικαιώνουν την ορθολογική συμμετοχή του ατόμου στις δημόσιες υποθέσεις: την αυτοπειθαρχία, την ευγένεια, την συγκροτημένη άποψη, τον διάλογο, και την μετριοπαθή αντιπαράθεση. Οι τελετές αυτές, οικοδομημένες πάνω στον λόγο και όχι αποκλειστικά στο χύδην συναίσθημα, θα πρέπει να δηλώνουν εμφατικά ότι δημοκρατία δεν είναι «το δίκιο μας», η σύγκρουση, οι καταλήψεις, και η αυθαίρετη επιβολή της γνώμης μας πάνω στους «άλλους», αλλά η σύμπηξη απόψεων και η ελευθερία του ατόμου να αναπτύσσει την προσωπικότητά του, και τα όνειρά του, χωρίς να καταστρέφει αυτά των άλλων· θα πρέπει να νοηματοδοτούν την δέσμευσή μας να καλυτερεύουμε τον εαυτό μας, να σεβόμαστε τον συμπολίτη μας, και συνάμα να προσφέρουμε εθελοντικά στην κοινότητά μας.

Τα τελευταία διατάγματα του Υπουργείου Παιδείας αυτής της κυβέρνησης, περί κλήρωσης σημαιοφόρου, και περί κατάργησης της έπαρσης της σημαίας , σαφώς δηλώνουν την πρόθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς (με την σιωπηρή αποδοχή της ενδοτικής δεξιάς) να εγκαθιδρύσουν τελετουργικά και συμβολικά την εξισωτική-διεθνιστική δημοκρατίας του - χωρίς υπερβολή - μαζάνθρωπου που θα άγεται και θα φέρεται από τα κηρύγματα του Ηγέτη, χωρίς οράματα, χωρίς στόχους, βουτηγμένος σε ένα κοινωνικό χυλό μίζερης διαμαρτυρίας και βαρβαρότητας -  με την Προεδρική βούλα.   

Σίγουρα στην Ελλάδα οι τελετές είναι αδιάφορες, υποβαθμισμένες και πρόχειρες. Κάθε είδους τελετή θυμίζει πιο πολύ μια κακοσχεδιασμένη αγγαρεία, παρά ένα διεγερτικό γεγονός που συνδέει ψυχολογικά και πνευματικά την απτή κοινότητά μας με ιδανικά, αξίες, και το υπερβατικό. Το κεντρικό χαρακτηριστικό των πολιτειακών τελετών μας, και αυτό που τις συνδέει ψυχολογικά με τις Ορθόδοξες-θρησκευτικές τελετές, είναι η ανιαρή επανάληψη άψυχων «δρώμενων» με την παθητική παρουσία τόσο των ομιλητών, όσο και των ακροατών. Ένα βουβό κοινό που ακούει θριαμβικές και αυτάρεσκες ομιλίες της «ηγεσίας» που σε γλώσσα ξύλινη επαναλαμβάνει χιλιοειπωμένες φράσεις για να γεμίσει ο χρόνος. Ενώ «παραβρισκόμαστε», δεν «συν-μετέχουμε».  Παθητική συμμετοχή – παθητική πολιτοφροσύνη. (Στις τελετές αποφοίτησης του Πανεπιστημίου, χαιρετισμούς απευθύνουν οι καθηγητές, αλλά όχι οι [αριστεύσαντες]  φοιτητές). Υποκρινόμαστε ότι είμαστε παρόντες, ενώ ο νους μας ταξιδεύει, όπως υποκρινόμαστε ότι «είμαστε μαζί», ενώ την ίδια ώρα συνωμοτούμε και υπονομεύουμε τους συμπολίτες μας. Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας τελετής από την μαθητική παρέλαση. Στην καλύτερη περίπτωση, όταν το βήμα είναι συγχρονισμένο και τα σώματα ευθυτενή, η «συλλογικότητα» των μαθητών είναι μηχανική, όπως επιτάσσει ο στρατιωτικός της χαρακτήρας: συντονίζονται τα σώματα, και ίσως η καρδιά, αλλά όχι και ο νους. Στην χειρότερη περίπτωση, δεν υπάρχει ούτε καν ο σωματικός συντονισμός: ο καθένας παρελαύνει, αυτάρεσκα, για τον εαυτό του. Οι μαθητικές «παρελάσεις» είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας.      

Ένας διαφορετικός προσανατολισμός των τελετών είναι αναγκαίος για να αποδράσουμε από την χύδην δημοκρατία του όχλου, και τη συμβολική δημιουργία μίας δημοκρατίας ενεργούς «πολιτικής κοινότητας»: Δημόσιες και ανοικτές τελετές αναγνώρισης και απόδοσης τιμής σε απλά μέλη που έχουν προσφέρει ανιδιοτελώς στην κοινότητά τους – στο σχολείο τους, την γειτονιά τους, στην εργασία τους. Ομιλίες και δρώμενα μαθητών σε σχολικές εορτές που δηλώνουν την αποφασιστικότητα της κοινότητας να δημιουργήσει για το κοινό καλό. Ανοιχτές τελετές που δηλώνουν απτή πολιτοφροσύνη, που, υπό την σκέπη της σημαίας, επιβραβεύουν ενεργούς πολίτες, μικρά ή μεγάλα κατορθώματά τους, που ταυτίζουν τη δημοκρατία με τον «δήμο» και όχι με την επανάσταση και τον ανένδοτο αγώνα.

Για να γίνουμε μία συγκροτημένη κοινότητα πολιτών, πρέπει να επανεφεύρουμε τις πολιτειακές τελετές, και να τις προσδώσουμε φιλελεύθερο πρόσημο.  Μία αυριανή κυβέρνηση που πιστεύει στην φιλελεύθερη δημοκρατία θα πρέπει να εγκαθιδρύσει την εικόνα-σύμβολο  του «φιλελεύθερου πολίτη», πάντα υπό την σκέπη της σημαίας, στο κέντρο της πολιτικής, μέσω συγκροτημένων τελετών που θα διαπερνούν όλη τη δημόσια σφαίρα. Θα πρέπει να δημιουργήσει δηλαδή μια «πολιτική θρησκεία» που θα εξυψώνει την πολιτική κοινότητα, και θα της προσδίδει «λυτρωτικές» ιδιότητες  –έτσι όπως συμβαίνει στις σταθερές και αυτοπειθαρχούμενες δημοκρατίες της Δύσης -,  συνδέοντας την διαχρονική εθνική ταυτότητα, τόσο με τον «ευγενικό πολίτη», όσο και τον «πολίτη της εθελοντικής προσφοράς».

Αυτή η επανεκκίνηση θα πρέπει να ξεκινήσει προφανώς από τα σχολεία: από τις τελετές που καθορίζουν διαισθητικά την μαθητική –και αύριο την πολιτική– κοινότητα, και τον άρρητο τρόπο κοινωνικοποίησης και «δημοκρατικοποίησης» των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Αντί για στρατιωτικές παρελάσεις θα πρέπει να εγκαθιδρύσει δρώμενα και εκθέσεις μαθητικής δημιουργικότητας και κοινοτικής προσφοράς. Τελετές που θα συνδέουν τους καθηγητές με τους μαθητές, και όλους μαζί με την άμεση κοινότητά τους: την γειτονιά, το χωριό, την πόλη.

Αναζητούμε λοιπόν ένα νέο «Ελληνικό Κοινοτισμό», ανοιχτό, ευγενικό, και ενεργητικό, οικοδομημένο πάνω στο ελεύθερο άτομο. Έναν κοινοτισμό εμπιστοσύνης και δημιουργίας που, στα πλαίσιά του, η ιδέα της κατάληψης σχολείων ως «δημοκρατικό δικαίωμα» να φαντάζει παράλογη. Όμως αυτός ο νέος Ελληνικός Κοινοτισμός, αν περιορισθεί σε στενά θεσμικά πλαίσια (π.χ. Νόμος Διαμαντοπούλου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση), δεν θα αποκτήσει ρίζες. Έτσι, η επόμενη κυβέρνηση μπορεί να ακυρώσει τον θεσμό (βλ. Νόμος Γαβρόγλου) χωρίς να ανοίξει μύτη! Μόνο οι τελετές έχουν τη δύναμη να προσδώσουν αντοχή στον θεσμικό εκσυγχρονισμό – να τον καταστήσουν βίωμα, και την ακύρωσή του εκσυγχρονισμού σε εξωφρενικό σκάνδαλο. Μόνο έτσι θα εμπεδωθεί και θα ριζώσει ένας φιλελεύθερος επανακαθορισμός της πολιτειακής κοινότητας των Ελλήνων. Και μόνο τότε ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας θα έχει νόημα και θετικό πρόσημο.

*Ο κ. Μανούσος Μαραγκουδάκης είναι Καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

 

 

Περισσότερα | Σχολιάστε

Toυ Ανδρεά Ζαμπούκα

Τον Rousseau τον ξέρει ένα μικρό μέρος των Ελλήνων. Κάποιο ανάλογο ποσοστό ξέρει και τι θα πει Διαφωτισμός. Στην Γερμανία το ποσοστό είναι λίγο μεγαλύτερο. Και στη Δανία πολύ μεγάλο. Εκεί είναι πολύ δύσκολο να διορίσει υπουργός τον πατέρα του σε δημόσιο οργανισμό. Σχεδόν αδιανόητο. Και μάλιστα, σε οργανισμό που τον κρατικοποίησε για να τον σώσει από την χρεοκοπία…

Ο Rousseau στο τελευταίο κεφάλαιο του Δοκιμίου «Περί Καταγωγής των Γλωσσών», με τίτλο «Σχέση των γλωσσών με τις κυβερνήσεις» λέει το εξής: «Στα παλιά χρόνια, όταν η πειθώ επείχε θέση ισχύος, η ευγλωττία ήταν απαραίτητη. Σε τι θα εξυπηρετούσε σήμερα (1781), αν η δημόσια ισχύς συμπλήρωνε την πειθώ; Δεν έχουμε ανάγκη την τέχνη και τη μορφή για να πούμε: Έτσι μου αρέσει. Τι απομένει λοιπόν, να πούμε στον συναθροισμένο λαό; Kηρύγματα. Και τι νόημα έχει να πείσουμε τον λαό, αν δεν είναι αυτός που ευεργετείται;»

Ενώ γράφω, μου βγαίνει επιτακτικά μια φωνή, από μέσα μου: Τι λες; Ποιος Rousseau, ποια δοκίμια και ποιες μαλακίες;

Μα πρόκειται για καθαρή περίπτωση νεποτισμού! Επανίδρυσαν τον ΟΑΣΘ στη Θεσσαλονίκη για να διορίσουν τους πατεράδες τους. Ο Στέλιος Παππάς, πατέρας του υπουργου Νίκου Παππά με μόνη περγαμηνή την ιδιότητα του συνδικαλιστή, διορίστηκε πρόεδρος! Το μόνο πρωτότυπο είναι  ότι οι προηγούμενοι  διόριζαν τα παιδιά τους ενώ αυτοί εδώ τους γονείς τους.

Αυτό εννοούσαν, όταν έλεγαν ότι έρχεται το νέο στην εξουσία;

Aυτό ακριβώς κι ακόμα χειρότερα. Να κυβερνούν τα παιδιά, διορίζοντας, από σεβασμό, τους γονείς τους...Εσύ δεν τους πήρες χαμπάρι και τώρα, δεν πιστεύεις στα μάτια σου. Τι να σου κάνει ο Διαφωτισμός και το αδιανόητο της Δανίας;

H απάντηση σε κάθε περίπτωση απαίτησης εξηγήσεων θα είναι «Γιατί έτσι μας αρέσει!» «Οι άλλοι το έκαναν για πολλά χρόνια. Εμείς είμαστε μόνο 2, 5 χρόνια στην εξουσία. Περίμενε πρώτα, να πατσίσουμε και μετά τα ξαναλέμε».

Έτσι λοιπόν, με μια μικρή διαφορά 2, 5 αιώνων, επανερχόμαστε στην εποχή του Rousseau. Τότε που η «δημόσια ισχύς» δεν είχε και πολύ μεγάλη σχέση με την πειθώ, δεδομένης της ικανότητάς της στα κηρύγματα και στις ευεργεσίες…

Κι έτσι, όπως φαίνεται, θα συνεχίσουμε. Και για όσους νομίζουν ότι το λάθος διορθώνεται, μάλλον πρέπει να ανησυχούν περισσότερο. Δεν έχουν σκοπό ούτε να παραδώσουν την εξουσία τόσο εύκολα και επιπλέον, μέχρι και όποτε το κάνουν, θα έχουν φροντίσει να εμπεδώσουν στο κράτος όση περισσότερη «δημόσια ισχύ» μπορέσουν. Τόσο μεγάλη που θα πάρει πολύ χρόνο για τους επόμενους να την απαλείψουν.

Βιώνουμε μία «πρωτόγονη» δυτική δημοκρατία, όπου δεν έχουμε κατακτήσει ακόμα τις αρχές του Διαφωτισμού. Είναι λίγο δύσκολο να πιστέψεις ότι η πολιτεία λειτουργεί με όρους μπανανίας της Λατινικής Αμερικής. Κι ακόμα πιο δύσκολο να δεχτείς ότι μετά από 37 χρόνια ευρωπαϊκής συνύπαρξης, το πολιτικό μας σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί με αποφάσεις που γελοιοποιούν το κράτος και όλες ανεξαιρέτως τις εξουσίες.

Ξέρω ξέρω, τα ίδια έκαναν κι οι άλλοι! Όχι, οι άλλοι δεν διόριζαν τους πατεράδες τους. Τους έκοβαν απλά, καλύτερη σύνταξη…

 

 

 

 

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
ξεκίνησε το θέμα Mανιφιέστα
10/08/2017, 13:20

της Μαρίας Dawkinson

«Δε χρειάζεται να διαβάζω και να στραβώνομαι πια, γιατί τώρα, με λίγη τύχη μπορώ να γίνω ακόμα και σημαιοφόρος. Όλα είναι θέμα τύχης πλέον. Άλλα κόλπα. Θα μπω και στο πανεπιστήμιο για το γινάτι και γιατί μπορώ. Αβάδιστα. Έτσι, για να τους την μπω δηλαδή, επειδή ήμουν μέτριος. Από σήμερα, όλοι ίσοι και όλοι στην κλήρωση. Πραγματική δημοκρατία. Άσε που δε βιάζομαι και θα σπουδάζω όσα χρόνια θέλω, γιατί οι αιώνιοι φοιτητές έχουν δικαιωθεί ξανά. Λεφτεριά στα πτυχία!

Στη Σχολή που θα μπω, (ΤΕΙ ή ΑΕΙ, δεν έχει σημασία, όλα ένα θα 'ναι) θα κάνω ό,τι χαβαλέ γουστάρω και μπορείς να φανταστείς, αφού εξασφαλίστηκε πολύ αυστηρό άσυλο, για να μας προστατεύει πάντα, κι έτσι όλα καλά. Χωρίς απαγορεύσεις και αστυνόμευση κι ας γίνουν όλα κολυμπηθρόξυλα. Η αδρεναλίνη είναι φυσική. Η αστυνόμευση είναι αφύσικη και ανήκει στα καθεστώτα και τους φυλακισμένους τους. Ουστ οι μπάτσοι από τα άβατα λημέρια μας!

Δουλειές δεν υπάρχουν, αλλά ευτυχώς η μάνα κι ο πατέρας θα με συντηρούν, γιατί στην Ελλάδα δεν πετάνε τους νέους στο δρόμο, όπως οι αναίσθητοι ξένοι. Στο δρόμο βγαίνουμε από μόνοι μας, για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στο φιλελέ κατεστημένο και την Ευρώπη που μας πρόδωσε για τις τράπεζες.

Στο Πανεπιστήμιο θα πάρω μέρος σε πολιτική νεολαία, όπως όλοι. Θα πολεμήσω μάλλον με την κοινοβουλευτική αριστερά και θα ποστάρω με το smartphone μου όλες μας τις ακτιβιστικές ενέργειες ενάντια στο τέρας του νεοφιλελευθερισμού. Αν στηρίξω αρκετά την ομάδα μου μπορεί να έχω και πολιτικό μέλλον. Δεν είναι κι άσχημα. Μέχρι τότε, θα πάμε και ταξίδια για ακτιβιστικό τουρισμό.

Για μεταπτυχιακά, ούτε λόγος. Ποιος τα χρειάζεται; Άχρηστα είναι πια. Είδαμε κι αυτούς που τα έκαναν. Ντελιβεράδες όλοι κι άνεργοι.

Η πόλη είναι τέλεια, εναλλακτική, edgy, κουλτουριάρα, μεταχειρισμένη ρε παιδί μου, όχι αυτά τα κλινικά, αποστειρωμένα που βλέπεις στους «πολιτισμένους». Είναι διακοσμημένη παντού και ταγκαρισμένη από συντρόφια κι έχει αμέτρητα μπαράκια και cool στέκια, που πουλάνε αλκοόλ στους ανήλικους, για να φτιάχνουμε κεφάλι. Δεν κατάλαβα; Αφού μπορούμε και ψηφίζουμε πλέον από τα 17, γιατί να μην μπορούμε και να πιούμε; Καλό; Βρες επιχείρημα να με αντικρούσεις τώρα, λολ. Η ζωή είναι μικρή και θέλει καλοπέραση. Είδαμε και τους μεγαλύτερους μου το πάλεψαν τόσα χρόνια με πτυχία σε δουλειές που έχασαν μέσα σε μια νύχτα. Είδαμε πως κατάντησαν. Οι τράπεζες φταίνε.

Η Βενεζουέλα είναι όνειρο. Κοινωνία ελεύθερη, σοσιαλιστική που της την πέφτουν όλοι οι ιμπεριαλιστές και το μεγάλο κεφάλαιο, με την προπαγάνδα και τα fake news τους, για να της πάρουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές. Ακτιβισμός μέχρι τέλους και θα τους δείξουμε τι σημαίνει ελευθερία. θα κατατροπώσουμε τον καπιταλισμό. Θα αλλάξουμε τον κόσμο εμείς. Μαζί με του μετανάστες που έρχονται εδώ, γιατί ψάχνουν μια καλύτερη ζωή.

Ευτυχώς που υπάρχει ο μπαμπάς και η μαμά, που με στηρίζουν στον αγώνα μας. Δεν τους λέω «γέρους μου», γιατί θα μου κόψουν το χαρτζιλίκι»

Χ. Ψ.

ετών 17

Περισσότερα | Σχολιάστε

Του Παναγιώτη Καρκατσούλη*

Η λέξη «αξιολόγηση» κατά την ετυμολογία της σημαίνει απόδοση αξίας σε κάποιο πρόσωπο, αντικείμενο ή κατάσταση. Και η «αξία» σημαίνεται στην ελληνική γλώσσα διπλά: Τόσο ως μια ηθική κρίση σε σχέση με μια ιδιότητα στον/στην/στο αξιολογούμενο όσο και ως μια εργαλειακή πράξη, που αφορά το αποτέλεσμα της σύγκρισης κάποιου προσώπου/ πράγματος με κάποιο άλλο ομοειδές όπως και τον βαθμό επίτευξης ορισμένου σκοπού.

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απορρίπτουν για λόγους ιδεολογικούς την ηθική κρίση που οδηγεί, εκ των πραγμάτων, σε κοινωνική, οικονομική και διοικητική διαφοροποίηση, αφού προκρίνουν την ισοπέδωση και την αρχή του πεφωτισμένου κόμματος-ηγέτη. Όσον, δε, αφορά την «τεχνική» πλευρά της αξιολόγησης, δεν διαθέτουν τις διοικητικές ικανότητες που απαιτούνται γι’ αυτό ούτε διατίθενται να μάθουν από εκείνους που γνωρίζουν.

Έτσι, λοιπόν, παρακολουθούμε ένα ακόμη επεισόδιο στο σίκουελ της «και-καλά-μνημονιακής» κυβέρνησης Τσίπρα που δήθεν θέλει να αξιολογήσει τους δημοσίους υπαλλήλους κι αυτοί δεν την αφήνουν. Ταυτόχρονα με τον ψόγο που απευθύνει αφειδώς προς την αντιπολίτευση, τους προϊσταμένους των υπηρεσιών, τους υπαλλήλους και τους συνδικαλιστές, κλείνει το μάτι σ’ όσους δεχτούν να αξιολογηθούν. Τους προσφέρει, γι’ αυτό, δώρα τα οποία, προς το παρόν, περιορίζονται στην επιλογή του «δεχόμενου- να- αξιολογηθεί» να μετακινείται σ’ όποια θέση θέλει! Προφανώς, η λογική της λοταρίας δεν περιορίζεται μόνο στους σημαιοφόρους.

Ο εμπαιγμός είναι προφανής:

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αφού διόρισαν τους πρόθυμους δικούς τους σ’ όλο το δημόσιο, τώρα καμώνονται ότι προχωρούν στην αξιολόγηση και στην «απο-κομματικοποίηση» της διοίκησης. Ουαί, υμίν...

Αν είχαν πραγματικά προσπαθήσει και είχαν συναντήσει «ανυπέρβλητα» εμπόδια, τότε θα μπορούσαν να απαντήσουν σε μερικά απλά ερωτήματα:

  • Σε ποιο έργο θα αξιολογηθεί ο δημόσιος υπάλληλος; Εδώ και δυόμιση χρόνια στο άκουσμα της λέξης «περίγραμμα θέσης», απλώς, δραπέτευαν. Μελέτες και σχέδια υπήρχαν έτοιμα αλλά δεν ήταν συμβατά με την ιδέες τους.

  • Με ποιους κανόνες θα γίνει η αξιολόγηση; Μ’ εκείνους της all around δημοκρατίας («πλέριας», κατά το ιδίωμά τους), όπου όλοι θα αξιολογούν όλους (και, τελικά, κανείς κανέναν);

  • Ποια είναι η περίμετρος της αξιολόγησης; Θα αξιολογηθούν και ποιες δομές; Πως θα συνδέεται η ενδεχόμενη αρνητική αξιολόγηση μιας δομής με μια θετική κρίση του προσωπικού που υπηρετεί σ’ αυτή ή και το αντίθετο;

  • Θα περιλαμβάνονται στην αξιολόγηση και οι υπάλληλοι που υπηρετούν σε δημόσια νομικά πρόσωπα; Εάν ναι, ποιος θα είναι υπεύθυνος γι αυτές τις αξιολογήσεις;

Η αξιολόγηση αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της διοικητικής καθημερινότητας. Πρέπει να αποτυπώνεται σε ξεκάθαρους κανόνες και δείκτες παραγωγικότητας, να συνδέεται με την αμοιβή και την εξέλιξη του υπαλλήλου. Η αξιολόγηση είναι μέρος μιας συνολικής πολιτικής για την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού και άρα, ασύμβατη με ρουσφέτια, χάρες και εξυπηρετήσεις σε οποιοδήποτε επίπεδο και για οποιονδήποτε.  

Η κυβέρνηση συνεχίζει να κωλυσιεργεί, να δέχεται στα χαρτιά προγράμματα εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης ενώ, δεν έχει ούτε την  πρόθεση ούτε την ικανότητα να εφαρμόσει τέτοιες πολιτικές.

* Ο κ. Παναγιώτης Καρκατσούλης είναι γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας «Το Ποτάμι».

 

 

 

 

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
28/07/2017, 11:45

Του Φάνη Ουγγρίνη*

Το λογαριάζαμε ήσυχο αυτό το καλοκαίρι, κι όμως ως τώρα έχουμε πέσει έξω. Πολλοί πιστεύαμε πως ο Τσίπρας κι η παρέα του θα έφευγαν για δίμηνες διακοπές, όπως άλλωστε είχαν κάνει μετά την 17ωρη... κόλαση του 2015. Κι όμως, είναι ακόμη στο πόστο τους και το παλεύουν, με τον χαρακτηριστικό τρόπο τους φυσικά.

Μόνο ο Τόσκας είναι σε μόνιμες διακοπές, όπως μας θύμισε ο Ρουβικώνας με την εισβολή του στο Κοινοβούλιο. Κατά τ' άλλα, παρακολουθούμε συνεχείς πιέσεις στη Δικαιοσύνη, εγκαίνια παλιών δημοσίων έργων, εξεταστικές άνευ ουσίας για την Υγεία, πρωτοβουλίες του '70 για τα πανεπιστήμια, ο Πολάκης απτόητος να αμολάει χοντράδες, επιστροφή στις άλλοτε μισητές Αγορές, και τέλος μια συνέντευξη σε ύφος εξομολόγησης στην φιλική βρετανική Guardian. Μια συνέντευξη με σοβαρά στοιχεία αυτοκριτικής, κατά τα φαινόμενα.

Είναι βέβαια γνώριμα τα όσα είπε. Εν ολίγοις ξαναδήλωσε καλοπροαίρετο θύμα. Θύμα των ιδεοληψιών του, θύμα των στελεχών του, θύμα της απειρίας του. Για μια ακόμη φορά έπαιξε τον βιβλικό Άσωτο Υιό, το μετανιωμένο αγνό παλικάρι που την πάτησε, παρά τις καλές του προθέσεις. Μ'αυτό τον τρόπο απευθύνθηκε και πάλι στον συναισθηματισμό του Έλληνα της κρίσης. Ο νεαρός άεργος είδε τις επιπολαιότητες και τις γκάφες της ηλικίας του. Ο κατεστραμμένος σαραντάρης είδε έναν συνομήλικο του που προσπάθησε κι απέτυχε. Ο ζορισμένος συνταξιούχος είδε τον γιό του, τεμπελάκο και χαζούλι, αλλά καλόψυχο παιδί. Χιλιάδες γυναίκες όλων των ηλικιών είδαν έναν ευαίσθητο πληγωμένο άνδρα, ο οποίος τολμά ν' ανοίξει την καρδιά του. Και τέλος, πολλοί κολλημένοι αντιδεξιοί, από κείνους που συχνά αυτοπροσδιορίζονται ως «κοινωνικοί φιλελεύθεροι», βρήκαν ακόμη μια θαυμάσια αφορμή για να ξαναδιαπιστώσουν την πολυπόθητη μετεξέλιξή του σε αστό σοσιαλδημοκράτη.

Έπειτα όμως είδαμε όλοι τον ίδιο θρασύ τύπο να χαχανίζει χυμένος στην δεξίωση του ΠτΔ, κατόπιν τον ακούσαμε να δηλώνει ευθαρσώς πως η οικονομία τάχα γυρίζει επειδή αυτός-σε αντίθεση με τους προκατόχους του-διαθέτει αποφασιστικότητα, και μετά τον είδαμε να κοκορεύεται επί παντός στον Αντώνη Σρόιτερ, ακόμη και για μικρή εγκληματικότητα. Μέχρι και στην επικίνδυνη Αθήνα του 2008 αναφέρθηκε ο μπουρλοτιέρης των τότε ταραχών. Ε νομίζω πως κάποιος θα πρέπει να είναι εντελώς κορόιδο αν ακόμη πιστεύει πως η προηγούμενη αυτοκριτική του πρωθυπουργού μας ήταν έστω ελάχιστα ειλικρινής. Αυτή που διαβάσαμε ήταν ακόμη μια παράστασή ενός ρόλου παιγμένου πολλάκις τα τελευταία χρόνια. Απαντώντας σε ερωτήσεις-χάδια δήθεν ομολόγησε πράγματα τα οποία γνωρίζει πως δεν τον ρίχνουν στα μάτια του ακροατηρίου του. Μ' ένα σμπάρο προσπάθησε να πετύχει δύο τρυγόνια, να κόψει εγκαίρως τη φόρα του μπαγαμπόντη Βαρουφάκη και να στριμώξει τα προηγούμενα κόμματα εξουσίας. Και φυσικά δεν παραδέχτηκε την ψευτιά του, απλά επέμεινε στα γνωστά περί αυταπάτης, ενώ μας ξανάπε πως αυτός τουλάχιστον είναι τίμιος, Νίκος Ξανθόπουλος κανονικός.

Οι φιλικοί Βρετανοί δε τον πίεσαν να απαντήσει γύρω από το κόστος αυτών των τριάντα μηνών, δεν ρωτήθηκε για τα περιττά δις νέων μέτρων ούτε φυσικά για τις ακατάπαυστες καθεστωτικές του προσπάθειες. Και το κυριότερο, η υποτιθέμενα συνεπής αριστερή Guardian δεν φάνηκε να προβληματίστηκε με την πλήρη υιοθέτηση όλων των δράσεων των προηγούμενων κυβερνήσεων, όπως αυτές είχαν προταθεί από τους εταίρους και τον ΟΟΣΑ. Ναι, η επιστολή στην Lagarde και η έκδοση του ομολόγου είναι παραδοχή ολοκληρωτικής ιδεολογικής ήττας, είναι παραδοχή εγκληματικού οπορτουνισμού στον καιρό των Αγανακτισμένων, είναι παραδοχή πολιτικής αλητείας που όμοιά της δεν έχουν ζήσει οι νέες γενιές.

Όπως προανέφερα, η επιλεκτική ειλικρίνεια του Τσίπρα αυτή καθαυτή δε θα τον βλάψει. Είναι ακόμη ένα κομμάτι του προσεχούς προεκλογικού προφίλ του, ένα τμήμα ευρύτερης στρατηγικής που αποσκοπεί στην ελάφρυνση μιας μάλλον βέβαιης ήττας, ώστε να εξασφαλιστεί η ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ στην κεντροαριστερά, και φυσικά η επιστροφή του μέσω της απλής αναλογικής, πιθανώς με αφορμή την επόμενη εκλογή Προέδρου το 2020. Η εκστρατεία τους θα αναληφθεί από τα φανατισμένα στελέχη τους-των οποίων η παθιασμένη πολυλογία συχνά παραπλανά, εκλαμβανόμενη ως στοιχείο τιμιότητας-ενώ παράλληλα θα αξιοποιήσει τα όποια νέα ερείσματα τους στον ρευστό χώρο των μίντια. Εννοείται δε πως έχει ξεκινήσει και η αναζήτηση ενόχων όπου θα επιρριφθεί η ήττα, με πρώτους πρώτους τους δικαστές και τα συνήθη σκοτεινά οικονομικά συμφέροντα.

Ο αγώνας του Μητσοτάκη δεν θα είναι εύκολος, ο αναμφισβήτητα ελλιπής Τσίπρας έχει αποδείξει πως είναι ιδιαίτερα σκληρός αντίπαλος, ανίκανος για δημιουργική διοίκηση αλλά μαέστρος στα πολιτικάντικα κόλπα. Συχνά σκέφτομαι πόσο θα ήταν προς όφελος του αρχηγού της ΝΔ μα και της πατρίδας, αν οι προκάτοχοί του διατελέσαντες πρωθυπουργοί τολμούσαν την δική τους αυτοκριτική. Αν δηλαδή μιλούσαν με ευθύτητα για τους παρασκηνιακούς και μη λόγους που τους ώθησαν σε αμφιλεγόμενες αποφάσεις τους, όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις, την στάση απέναντι στο Μνημόνιο, τις επιλογές τους για το Δημόσιο, για την φορολογία, για την ασφάλεια, για το συνταξιοδοτικό, για τις ιδιωτικοποιήσεις. Σκέφτομαι πόσο πιο ενήμεροι θα ήταν τότε οι ψηφοφόροι, και πόσο πιο απλό θα ήταν για τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απαντήσουν τελεσίδικα στο τετριμμένο ερώτημα «Γιατί δεν τα κάνατε πριν;». Είναι αληθινό κρίμα για όλους μας το να παρουσιάζεται ως θαρραλέος ένας ολέθριος τσαρλατάνος, ενώ σιωπούν πολιτικοί υπεύθυνοι και συνετοί, παρά τα όποια λάθη τους.

* Ο κ. Φάνης Ουγγρίνης είναι επιχειρηματίας.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Τα σχόλια του χρήστη stthn

stthn
02/05/2017, 12:49

Ευτυχώς που υπάρχει η τρόικα.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Οι έλληνες ως σύνολο φλερτάρουν με αυτοκτονικούς ιδεασμούς. Δε βλέπω τρόπο αποτροπής και έχω κουραστεί με τις νουθεσίες.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κύριε Σκυλακάκη δεν θέλετε να δείτε τη λέει η ανάλυση. Αντί να μας λέτε όσα γράφετε, είναι πολύ καλύτερα για την πατρίδα και εμάς να μελετήσετε σε βάθος την ανάλυση και να βρείτε τρόπους για το πως θα αποτρέψετε το πλάνο. Η ανάλυση πάντως σας προειδοποίησε και λαμβάνει υπ' όψιν της την αδυναμία σας να την εκτιμήσετε. Των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Άντε, να μαζευτούν οι λογικοί μπας και δούμε προκοπή.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
08/02/2017, 14:06

Αυτά συμφωνούνται και υλοποιούνται από έντιμους ανθρώπους με κοινή λογική.

Και οι δύο προϋποθέσεις είναι σε σοβαρή ανεπάρκεια στον τόπο μας.

Ας καταρρεύσουμε πρώτα και βλέπουμε.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Είχα καιρό να διαβάσω ένα ουσιώδες άρθρο για το θέμα.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ακριβώς όπως τα λέτε. Παντού!

Θέλει όμως μαγκιά και να πιστεύεις και να ψηφίζεις τόσα χρόνια τους πολύχρωμους μάγκες που περνούν από μποστά σου.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ο κ. Παγουλάτος είναι όαση στην ξεραΐλα και τη μοιρολατρεία του καθημερινού θορύβου.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
02/02/2017, 12:58

Τελικα είναι αλήθεια. Δεν τον λυπάσαι.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ο Μανιός βγάζει το ίδιο μίσος που έχουν και οι ψηφοφόροι του. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Σας ευχαριστούμε για τον κόπο να μας διαφωτίσετε.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Δεν συμφέρει την πλειοψηφία η πραγματικότητα ότι ζει σε βάρος μιας μερίδας ελλήνων με υψηλότερα εισοδήματα και όλοι μαζί σε βάερος των ευρωπαίων. Όταν το καταλάβουν δεν θα υπάρχει κανείς να βοηθήσει σε μια ενδεχόμενη ανάπτυξη.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κύριε Καρκατσούλη, μόνον εσείς ασχολείστε με την Δημόσια Διοίκηση.

Όλοι οι άλλοι με τις συντάξεις και τα εργασιακά. Τόσο δύσκολο να συνδέσουν το χάλι μας με την Διοίκηση;

Καλές Γιορτές σε όλους!

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
27/09/2016, 18:05

Πολύ ωραίο άρθρο. Έχετε απόλυτο δίκιο. Όλα στο πόδι και μεγάλες ιδέες.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Το ίδιο συμβαίνει παντού. Ρίξτε μια ματιά στο ΑΕΠ Ολλανδίας, Αυστρίας,Βελγίου, Δανίας, χωρών με αντίστοιχους πληθυσμούς για να τρομάξετε. Ειλικρνά δεν ξέρω τι φταίει, προς το παρόν μου αρκεί το ότι είμαστε ο πιο κουτός λαός της Ευρώπης (το χαμηλότερο IQ όλων), αφήνω κατά μέρος τους Ασιάτες.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κάποιοι θέλουν τον Γερμανό τους, κάποιοι άλλοι τον Πανούτσο τους!

Εύγε!

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κύριε Μουμτζή, σπαταλάτε χρόνο και φαιά ουσία ουσία για να εξηγήσετε τα ανεξήγητα. Το πρόβλημα δεν είναι η "ηγετική ομάδα". Αυτή πάντοτε έλεγε και έκανε αρλούμπες. Το πρόβλημα είναι ο κόσμος που τις αποδέχεται. Αν δεν προσπαθήσατε ποτέ στην ζωή σας να κατανοήσετε τον τρόπο σκέψης ενός ψυχοπαθούς, μην το κάνατε. Θα αποτύχετε. Οι έλληνες έχουμε πολύ σοβαρά προβλήματα. Ρίξτε μια ματιά στο σύνδρομο της Στοκχόλμης. Θα πάρετε ιδέες.

Με κάθε εκτίμηση.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Παρουσίες όπως του κ. Παγουλάτου θα έπρεπε να είναι συχνότερες στα μέσα ενημέρωσης. Ο ήρεμος και ουσιώδης λόγος του λείπει από τα καθημερινά τεκταινόμενα.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Αυτό που συμβαίνει είναι πρωτοφανές σε ένταση και έκταση. Και επιπλέον ακατανήτο. Γνωρίζαμε ότι εκρεμμούσε μία αξιολόγηση και φτάσαμε στο αδιανόητο. Νομίζω ότι δεν αρκεί να λένε οι πολιτικοί αν θα ψηφίσουν ή όχι. Αν γνωρίζουν, ας μας μουν τι υποθηκεύεται και γιατί; Αλλιώς, ας μας ζητήσουν να αντιδράσουμε έστω και στους δρόμους. Έχω αρχίσει να διερωτώμαι αν οι του Συριζα δεν είναι πράκτορες. Αυτό.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
06/01/2017, 16:30

Επιτέλους κάποιος να αναφερθεί στο πρόβλημα του ότι ο λαός όχι μόνο δεν είναι σοφός, αλλά απίστευτα επιρρεπής στην κάθε ανοησία που ακούει.

Έγινε μια αρχή, να δούμε αν θα έχει συνέχεια που θα βοηθήσει τον σοφό να το ξανασκεφτεί.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Ο σοσιαλισμός στην συριζαϊκή εκδοχή (και όχι μόνο) είναι η αυτοπαγίδευση του ανθρώπου από το μίσος του προς τον άλλον. Εκείνον που αισθάνεται επαρκής ώστε να επιδιώξει την πραγματοποίηση των ονείρων και επιθυμιών του. Οι αριστεροί ποτέ δεν είχαν όνειρα, γιατί το μόνο τους όνειρο ήταν η καταστρφή των ονείρων εκείνων που πραγματικά είχαν και κάναν κάτι για να τα υλοποιήσουν. Ρωτήστε όποιον αριστερό γνωρίζετε τι θα 'θελε και τι κάνει γι αυτό.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Θα σταθώ στην τελευταία σας παράγραφο. Δυστυχώς δεν υπάρχουν ουσιωδώς αστικά κόμματα. Διάσπαρτοι αστοί πολιτικοί, ναι. Δεν αρκούν. Οι εχέφρονες προσπαθούν να πάρουν τα μέτρα τους και εντοιμάζονται για τα χειρότερα. Άλλωστε ο λαός, παρά τις κολακείες όλων, είναι απελπιστικά ανώριμος. Είναι πρόσφατες οι επανειλημμένες ετυμηγορίες του.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Κρυστάλλινο, απλό, οξύ χιούμορ. Σπάνιο χάρισμα. Ευχαριστούμε.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Τόσο απλό να πάμε ένα βήμα μπροστα.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Οι αριθμοί που αναφέρετε είναι σωστοί. Παραβλέπετε όμως ότι το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι εκείνο που μας ενδιαφέρει. Αν κάνατε και το κόπο να υπολογίσετε και αυτά τα ποσά, θα βλέπατε ότι στα τρια σενάρια που παρουσιάζετε το Χρέος/ΑΕΠ στο τέλος της δεκαετίας είναι: 129%, 86% και 42%!!!

Περισσότερα | Σχολιάστε

Πολύ σωστά και προφανή όσα λέτε κ. Σκυλακάκη.

Αλλά όλα αυτά προύποθέτουν μικρότερο κράτος (δαπάνες, άρα φόροι) και αποτελεσματικότερο (άρα μεταρρυθμίσεις). Όποτε τις ζητούν οι ξένοι, λέμε δεν γίνεται. Αυτοί δεν μπορούν να παραβιάσουν ευθέως τις κυβερνητικές επιθυμίες. Οπότε μένουν οι φόροι σε ό,τι κινειται και πετάει.

Μπορεί η ΝΔ να πει ευθέως τι χρειάζεται; Όχι. Μπορεί κάποιος άλλος; Ούτε. Άρα μένουν οι φόροι και τα προαπαιτούμενα ως προύπόθεση μείωσης χρέους.

Τι να κάνουμε; Οι ξένοι ξέρουν, το ίδιο και όσοι πέρασαν και βγήκαν από μνημόνια. Εμείς όχι.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Επιτέλους να αρχίσει κάποιος από τους εφοπλιστές να δίνει ονόματα και πράξεις εργατοπατέρων. Ίσως σιγά-σιγά αρχίσουν οι έλληνες να καταλαβαίνουν τις αιτίες για το χάλι μας.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
15/12/2016, 14:38

Έχετε δίκιο. Οι κυβερνήσεις εκλέγονται από πολίτες που θέλουν να κυβερνηθούν. Μου φαίνεται ότι μάλλον δεν ισχύει στον τόπο μας.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Εξαιρετικό!

Μου έφερε βαθιά θλίψη για το χάλι μας.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
05/06/2016, 14:22

Κύριε Μουμτζή κάνετε λάθος, κατά την γνώμη μου. Ο συριζα δεν ξέρει τι του γίνεται και δεν μπορείτε να το πιστέψετε. Οι άνθρωποι όταν μας συμβαίνει κάτι εξόχως απροσδόκητο, πιστεύουμε ότι είναι θαύμα. Ούτε και κάποια στρατηγική εξόδου έχει. Αν συμβεί, θα είναι κατά λάθος. Πάντως αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, έκανε μια σειρά (κατά λάθος) πολύ σοβαρές μεταρρυθμίσεις που είναι ιστορικές για την επόμενη κυβέρνηση, κι ας κλαψουρίζει τώρα η αντιπολίτευση: 1) υπερταμείο (γλύτωσε η περιουσία του κράτους από την λεηλασία των ημετέρων και υπάρχουν πολλά που θα γίνουν εν καιρώ και για την αξιοποίηση και για την χρηματοδότηση του κράτους) 2) κόφτης (για πρώτη φορά το απλούστερο και αποτελεσματικότερο μέτρο για την δημοσιονομική προσαρμογή) 3) αξιολόγηση (οριστικά οσον ου πω) 4) εκχώρηση κόκκινων δανείων (για να λήξη αυτό το καρκίνωμα της οικονομίας).

Επαναλαμβάνω ότι έγινε κατά λάθος και παρά την αντίθετη θέλησή του για αυτό. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός της ευεργεσίας της οικονομίας. Αποτελέσματα προσεχώς.

ΥΓ Η επιστροφή στη δραχμή θα είναι η καταστροφή του και το ξέρει. Όχι γιατί έχει τα εργαλεία, αλλά γιατί είδε τι έγινε Βενεζουέλα, Αργεντινή.

Περισσότερα | Σχολιάστε

Αν είναι να πηδήξεις, πετάς το τσιγάρο και μπαίνεις στο σαλόνι. Αν είναι όμως να βγάλεις λεφτά ποντάρεις στον Τσίπρα. Τι έχει αλλάξει σήμερα από το δημοψήφισμα που το 80% ήθελε ευρώ και ψήφισε ΟΧΙ; Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι το 80% έγινε 52%.

Προσωπικά, αποφεύγω να προσπαθώ να καταλάβω παράλογους ανθρώπους. Τους αναγνωρίζω, αλλά μου είναι ακατανόητοι.

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
10/10/2016, 14:16

Κύριε Παντελάκη έχετε πολλούς στο περιβάλλον σας που σας δημιουργούν τις ίδιες απορίες; Εγώ κανέναν. Προτείνω λοιπόν, ο τίτλος του άρθρου σας να γίνει "Είναι στα καλά του ο Κατρούγκαλος;"

Περισσότερα | Σχολιάστε
stthn
έκανε σχόλιο στο θέμα Ετοιμάζουν εκτροπή;
14/06/2016, 13:39

Δεν γνωρίζω, ούτε θέλω να υποθέσω ότι ετοιμάζουν εκτροπή -χωρίς και να το αποκλείω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι και οι δημοκρατίες αυτοκτονούν.

Περισσότερα | Σχολιάστε