Τρίτη 25/04/17
2ος χρόνος, ημέρα 541η

Φιλελεύθερο forum

Πιο συντηρητικά, πεθαίνεις

Print Friendly and PDF
-A +A
Πιο συντηρητικά, πεθαίνεις

Του Λεωνίδα Καστανά

H ευρεία υποστήριξη του project «ΣYΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ» λίγο έχει να κάνει με την «κατάργηση του ΕΝΦΙΑ» ή «τη χορήγηση της 13ης σύνταξης». Είναι απότοκο του δομικού συντηρητισμού ενός μεγάλου μέρους των ελλήνων πολιτών, της αγωνίας του για την επικείμενη, από τα πάνω και τα έξω, φιλελευθεροποίηση  της κοινωνίας. Ο ΕΝΦΙΑ είναι κάτι που έρχεται και παρέρχεται. Το θέμα είναι να μην αλλάξουν οι δομές του κράτους και οι τρόποι επικοινωνίας του πολιτικού συστήματος με τους ψηφοφόρους του. Να μη σπάσουν οι πελατειακές σχέσεις, που αναπαράγουν προνόμια και εξυπηρετήσεις και  αποτελούν την ταυτότητα της χώρας.

 

Η αντιμνημονιακή συμμαχία Δεξιάς και Αριστεράς δεν χτίστηκε πάνω στα πρόσκαιρα μέτρα λιτότητας που επέβαλαν τα μνημόνια, αλλά στο φόβο των μόνιμων μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα, όχι μόνο για να ορθοποδήσει αλλά και για να πορευθεί στον αιώνα τον άπαντα. Ο αντιευρωπαϊσμός και ο εθνολαϊκισμός που κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση δεν έχουν να κάνουν  με τις δημοσιονομικές επιταγές των δανειστών αλλά τις βαθύτερες αλλαγές που απαιτούνται για τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της αγοράς, τη μετατροπή δηλαδή του τριτοκοσμικού περιβάλλοντος σε δυτικοευρωπαϊκό.

 

Το συντηρητικό πρόταγμα ήρθαν να υπηρετήσουν, η επιλογή του προσώπου για το ανώτατο αξίωμα της χώρας, οι ρυθμίσεις και παρεμβάσεις στο χώρο της δικαστικής εξουσίας, τα πρωτοφανή μέτρα ελέγχου της ενημέρωσης, τα προκλητικά δείγματα ακραίου νεποτισμού στις κρατικές θέσεις ευθύνης, οι, με κάθε  ευκαιρία, εκδηλώσεις αντιευρωπαϊσμού. Όλες αυτές οι πολιτικές συμπεριφορές θα μπορούσαν να αποφευχθούν χωρίς ουσιαστικά να μειωθεί η ισχύς των κυβερνώντων. Επιλέχθηκαν γιατί δηλώνουν ρητά  τη νέα καθεστωτική αντίληψη της περίκλειστης και ανελεύθερης κοινωνίας, γιατί παράγουν ολοκληρωτική ιδεολογία και εγγυώνται τη διαιώνιση των σχέσεων διαμεσολάβησης της εξουσίας με τους υπηκόους της. Απέναντι σε μια πιθανή εκσυγχρονιστική επανάσταση ορθώθηκε και ορθώνεται ένα τείχος με αριστερό, εθνικιστικό προσωπείο που εγγυάται τη συντήρηση των σχέσεων δεσποτείας.

 

Δυστυχώς δεν επιβάλλονται από τα πάνω αλλά αποτελούν «λαϊκά αιτήματα», τα οποία οι κυβερνώντες σπεύδουν να ικανοποιήσουν. Γιαυτό και δεν προκαλούν κοινωνική αγανάκτηση. Θεωρούνται αυτονόητες επιλογές άμυνας στις υποψίες εκσυγχρονισμού. Οι πρόσφατες κλαδικές κινητοποιήσεις για συντεχνιακά αιτήματα δεν αρθρώνονταν σε ένα διαφορετικό βιώσιμο μοντέλο φορολόγησης ή κοινωνικής ασφάλισης, αλλά στο αίτημα πρόσκαιρης τακτοποίησης ημών έναντι άλλων. Μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας είναι διατεθειμένο να πληρώσει κάτι παραπάνω αφού δεν γίνεται αλλιώς, αλλά δεν είναι διατεθειμένο να ζήσει με μια ευνομούμενη δυτική κοινωνία, στην οποία οι κανόνες τηρούνται με ευλάβεια και η δημοκρατία λειτουργεί για όλους με τον ίδιο τρόπο. Σε μια κοινωνία, στην οποία οι αγροτικές επιδοτήσεις κατανέμονται με δικαιοσύνη, οι συντάξεις αντιστοιχούν στις εισφορές, η εξέλιξη των δημοσίων υπαλλήλων είναι αποτέλεσμα αξιολόγησης, η στελέχωση του κράτους γίνεται μέσω ΑΣΕΠ, οι βαθμοί στο σχολείο είναι αξιόπιστοι.

 

Καθημερινά γεγονότα συνηγορούν στην τάση της πλειοψηφίας που περιγράψαμε. Αν το 54,4% αυτού του συντηρητικού εκλογικού σώματος ψήφισε αριστερά ή δεξιά αντισυστημικά κόμματα, δεν είναι γιατί ξαφνικά αγάπησε το ναζισμό ή τον σταλινισμό, αλλά γιατί διέγνωσε μια υποψία εκσυγχρονισμού στα παλιά συστημικά κόμματα. Αν το ΠΟΤΑΜΙ καταγράφει σήμερα 2,5% στις δημοσκοπήσεις (και η ΕΚ, 4%) δεν είναι μόνο γιατί ο Σ. Θεοδωράκης δεν έχει καθαρό πολιτικό στίγμα αλλά γιατί προτάσσει τις μεταρρυθμίσεις και αποστρέφεται το λαϊκισμό. Αν η Αριστερά δεν κρύβει τη συμπάθειά της προς τον «καραμανλισμό» είναι γιατί αυτός αποτελεί την επιτομή του πελατειακού κράτους. Αν οι Βενιζέλος και Σαμαράς μισήθηκαν από την πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών είναι γιατί τους χρέωσαν διάθεση εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού. Αν η κλασσική κεντροαριστερά επιζητεί διαύλους επικοινωνίας με το ΣΥΡΙΖΑ και αποτάσσεται δημοσίως το «νεοφιλελευθερισμό» είναι γιατί θέλει να προστατεύσει το κράτος των προπατόρων της. Ο πολίτης  που δείχνει ακόμα ανοχή στους ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ δεν λατρεύει τα έργα τους, αλλά μεταλαμβάνει το σώμα  και το αίμα της συντηρητικής ιδεολογίας τους.

 

Ακόμα και οι αναπόφευκτες προσφυγικές - μεταναστευτικές ροές αλέθονται στο μύλο του αντιευρωπαϊσμού. Χιλιάδες άνθρωποι οδηγήθηκαν σκοπίμως στη λάσπη της Ειδομένης για να υποδηλώνουν την ευρωπαϊκή αναλγησία, παρ’ όλες τις συμφωνίες που έχει υπογράψει η ελληνική πλευρά για δημιουργία χώρων εγκατάστασης, 50000 ψυχών. Και είναι απορίας άξιο γιατί δεν βλέπουμε πουθενά τους αντίστοιχους χώρους υποδοχής και περίθαλψης των δυτικών χωρών; Για να μην κάνουμε συγκρίσεις; Και μόνο τυχαίες δεν είναι οι δηλώσεις περί «Νταχάου» από τη μια και «λασπότοπους υπερηφάνειας» από την άλλη. Η ελληνική κυβέρνηση είναι έτοιμη να ανταλλάξει το «διεθνιστικό της καθήκον» με απαλλαγή από τις μεταρρυθμίσεις του νέου κράτους που οργανώνει. Γιατί η παραμονή στην εξουσία περνάει από την εγγύηση της αναπαλαίωσης.

 

 Οι συμπεριφορές της πλειοψηφίας των πολιτών συμπορεύονται με τα συμφέροντα και τις διαθέσεις των ελίτ του αναιμικού ελληνικού μεταπρατικού καπιταλισμού. Γιαυτό και έσπευσαν από νωρίς να συνομιλήσουν με το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στη συνέχεια να υποστηρίξουν τη «αριστερή» στροφή της χώρας. Από τον καιρό που εκδηλώθηκε η κρίση, τα συστημικά ΜΜΕ εργάστηκαν με συνέπεια για την άνοδο του αριστεροδέξιου συνασπισμού. Υπηρέτησαν τη ρητορική του και εγκατέστησαν την ιδεολογία του σε κάθε γωνιά της χώρας. Αν σήμερα  βάλλονται και δυσανασχετούν είναι γιατί οι δεσπότες θέλουν να δείξουν ποιος είναι το αφεντικό σε αυτήν τη χώρα. Εμφύλιες διαμάχες γύρω από την κρατική πίτα. Και μόνο το γεγονός ότι η ΕΥΔΑΠ έδινε διαφήμιση δεξιά και αριστερά είναι απόδειξη για του λόγου το αληθές. Φυσικά και δεν θα διστάσουν να αλλάξουν στρατόπεδο αν δουν ότι τα πράγματα αλλάζουν. Διεκδικώντας πάντα τα δικά τους προνόμια σε αδιαφανές περιβάλλον. Προνόμια που συμβαδίζουν με αυτά καστών και ομάδων που νέμονται τον εγχώριο πλούτο.  Η μόνη ελπίδα είναι οι δυνάμεις της μεσαίας και χαμηλής παραγωγικότητας που γνωρίζουν ότι το σημερινό περιβάλλον εγγυάται μόνο την καταστροφή τους. Δυστυχώς δεν έχουν πολιτική έκφραση.

 

Η άνοδος του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ έχει φέρει μια κάποια κινητικότητα στο πολιτικό μίγμα του ελληνικού συστήματος. Είναι ο άγνωστος καταλύτης. Θα αντλήσει δύναμη από τη μειοψηφία των πολιτών που επιδιώκουν τη μεταρρύθμιση και θα πολιτευτεί προς ανάλογη κατεύθυνση, ή θα υποκύψει στη ροπή της πλειοψηφίας και θα αφομοιωθεί πάραυτα; Θα διατυπώσει ευθαρσώς τις απαραίτητες αλήθειες μη διστάζοντας να συγκρουστεί με την κυρίαρχη ιδεολογία ή θα προβεί σε συμβιβασμούς που θα τον οδηγήσουν θέλοντας και μη στην πεπατημένη;

 

 Ηγούμενος ενός κόμματος που κυριαρχούν παραδοσιακές δεξιές δυνάμεις πρέπει να ξεδιπλώσει τα φιλελεύθερα στοιχεία της ιδεολογίας του και να τα πραγματώσει, συγκρουόμενος με εχθρικές αλλά και φίλιες δυνάμεις. Η αβλαβής διέλευση δεν είναι στις διαθέσιμες δυνατές επιλογές του. Σημαντικό μέρος της κοινωνίας και μάλιστα της σκεπτόμενης, έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σε αυτόν. Το στοίχημα είναι να πείσει τους χειμαζόμενους πολίτες ότι το καθιερωμένο πολιτικό και ιδεολογικό πρότυπο οδηγεί μόνο στην καθολική φτωχοποίηση τους. Κανείς πολιτικός αρχηγός δεν θάθελε να είναι στη θέση του.       

 Ο Λεωνίδας Καστανάς είναι Φυσικός και διαχειριστής του blog  http://mhmadas.blogspot.gr/ "Μη μαδας την μαργαρίτα"

 

Επιστροφή στην mobile έκδοση.